Pech....

Ze przirodzónym pechym jes tak, jak we tym jednym starym wicu:
Bezludnô wyspa na kieryj łozprawiajóm dwa utropiyńce:
– Wiysz, tyn szif na kierym żech sie miôł do Hameryki dostać, rypnół ło góra lodowô jak tyn „Titanic” i tyż ci wartko napocznół sie topić.
– Nó, i co?
– Trza mieć stopieróńskigo pecha coby trefić na takô przileżitość...
– Po jakiymu tak gôdôsz?
– Uwidziôłech ci we wodzie gryfno kiecka, taki szachowany, kraciaty faltynrok. Fuknółech nazôd do tyj wody i wycióng żech, wysmycółech ci na piosek... Szkota!
Bo kiej tak cowiek gawcy naobkoło, to na isto zdô sie co tyn côłki Bertold Brecht miôł prawie:
„Niy wieda, co jest srogszóm zbródnióm – gróntować, postawić jakisik bank, abo go łobrabować.”
I klapuje to wszyjsko sam u nôs, pra ? Czy dziyrżyć to, co ludzie przi welónku dali, lebo nachapać sie podwiyl sie jesce zdo?
Nale tyż sie idzie drzistnóńć festelnie jak jedyn mój kamrat;
– Słyszôłeś, słyszôłeś? Bezmać Zefel za kusika, kiery dôł Rółzie łod Majzlinyj erbnół, co tam erbnół? Skôzali go we naszym gyrichcie aże na côłke śtyry tydnie heresztu!!!
– Co to jes śtyry tydnie? Mie do pieróna za te same skôzali we mojim kościyle, we „Józefce” na ciynżkie dożywocie, na... „małżyństwo”!!!!

Banka ze "kasównikym"....

Starô Myrcicka musiała pokwanckać sie do jeji szwestry ze Bytónia sam dó nôs, do Chorzowa. Przikwanckała ci blank polekuśku sie na haltynsztela, na taki bankowy przistanek „szóstki” na „Pogodzie”, wlazła rajn, ale łostani rôz jechała ci bankóm, kiej jesce szafnerki byli we bance ze tymi dinksami, wichajstrami na cyckach, ze kierych szkyrtali drobniôki. Wlazła, gawcy, a sam żôdnyj szafnerki ...
– Możno fto mô jakisik bilet, cobych mógła dalszij jechać? – pytô sie we tyj bance starô Myrcikowo.
– Jô sam móm jedyn, moga wóm skalić! – pado jedna istno.
– A co jô móm ze tym biletym sam zrobić, kiej niy ujzdrzałach żôdnyj jesce szafnerki?
– Sam go dejcie! – pedziała ta istnô i skôzała na „kasownik”.
Myrcicka tak kukła, pogawcóła, podlazła ku kasownikowi... i jak ji ta drugô baba kôzała, napoczła gôdać:
– Jô jada do mojij siostry Rółzy, do Chorzowa na Pnioki... – pedziała na côłki karpyntel do tego ci kasównika.

Żyniol skómpidusza...

Jedyn istny, Poznaniôk (skómpidusza, jak miarkujecie) pływo se gryfnym szifym po morzu karaibskim. Napasztnół go jedyn kamrat we gryfnistym szynku na tym ausflugowym szifie.
– A łóni, to możno we interesach, za gyszeftym na tym szifie, pra?
– A dyć, kaj tam. To jes moja rajza poślubnô, naobkoło świata. Jô côłkie życie medikowôłech ło takij rajzie.
– A to do kupy ze babóm, pra? A kaj łóna jes? Możno legła sie coby deczko łoddychnóńć?
– Kaj tam, kaj, moja starô łostała w dóma.
– Niy gôdejcie! Baba łostała dóma, a łóni we poślubnyj rajzie? Niy moge być!
– Moge być, moge. Łóna już rółz bóła we poślubnyj rajzie!... Jô sie łożyniół ze gdowóm!

Viagra i silikón

Wiycie, jakech już sam gôdôł, sznupia, zuchtóm bele kaj i łostatnio znodech słówecka jednego brazilijskigo móndroka, ftory erbnół już Nobelprymijô, Drauzio Varella, kiery tuplikowôł tak:
We terôźniyjszym świycie wydôwô sie wiyncyj pijyndzy na strzodki zwiynkszajónce gyfil, potyncjô i na silikón dlô babów, niźli na medikamynty prociw niymócy Alzheimera. I wszyjsko skludzô sie terôzki ku tymu, iże za pôrã lôt bydymy mieli krojcset starych bôb ze srogimi cyckami a ku tymu starych chopów ze fórt twôrdymi ciulikóma, za to żôdyn śnich niy bydzie poradziół sie spómnieć skuli cego to wszyjsko... majóm.

Kapelónek i kóndón...

Jedy nasz kapelónek musiôł pójńść do dochtora, do „dermatologa”. Tyn dochtór go łobadôł, łobklupôł i stôwiô diagnółza:
– Wiycie kapelónku, jak by to wóm pedzieć, chyciyliście ksiynżoszku łoszkliwo niymoc wenerycno!
Kapelónek zrobiół sie szarłatny na fresie i napocznół sie jynkać:
– Nó ja, tak jakosik trzi tydnie tymu nazôd jedna modo dziołcha kómpała sie sam we tym rybniku kole fary, kaj zawdy pływajóm moje kacyce. Róncz moja farno gospodyni uparszczóła mi jedna kacyca i pewnikiym łod tego sie to wziyno ...
– Nó, możno i ja – przikiwnół dochtór. – Ale musza wóm ksiynżószku pedzieć cobyście nastympnym razym na widołka nacióngli ... kóndóna ...

Latowy śnik....

Powstania, powstanióma ale siyrpiyń to tyż jes gryfny, szykowny miesiónc na roztomajte wywczasy ...
... Kukóm ci tak zgnióło choby jakisik luftinszpektor, a sam, ku mie idzie ci frela, zgorano, łopolóno choby łojca Nyjgra miała, duge wosy, blóndina ... a jak gryfnie tymi łogibami fyrtała, jak sie gryfnie zwyrtała ... te szłapy, dugaśne „wydepilowane” (jak to terôzki je we mółdzie). Lejzie ci ku mie, kroczo, a na tablecie gryfny „drink” ze lodym i apluzinóm. A łona ci tyż wónio jakimiś francuskimi parfinami i cymsik tam jesce. Szluknółech rółz, drugi, i jesce tuplowanie, a łóna ci mie biere pod parza i smycy do morza. Wele na tym morzu choby u nôs we Parku Kultury na dôwniyjszyj „Fali”, lekuśki wiaterek, modrô wodzicka... Wlazujymy ci łoba polekuśku do wody, opaternie, jô ździebko przodzij, łóna pieślawo deczko za mnóm. Łóna ale niy kce na ibera i beztóż jô jóm lewóm rynkóm grajfuja pod brzuch, jezderkusie aże sztróm bezymie przeleciôł. Łóna tak mi sie jakosik łoszibła, spôłzła, iżech – coby sie niy tónkła, niy bulkła – chyciół ci jóm za te jeji dychanie. Jezderkusie, pewnikiym te Arabery, kiere pyndalujóm po śmiyrci do tego ichnigo niyba – kiej prasknóm jakigoś Żyda lebo Amerikóna – muszóm tak sie cuć, abo cosik wele tego... Nó, tóż przekuldypła sie na plecy, jô tyż, cycki sztram nad woda wystowajóm, a skuli tyj klary, ftorô grzôła jak halbecka starzikowego bimbru, pokôzało sie deczko soli na tym jeji sztramskim brzuchu, richtik moc szykownym brzuchu...
– Jerónie! Ojgyn! Ustóń diosecki łochyntolu tymi klapytami przebiyrać, gracami w lufcie wywijać chobyś kajsik na basingu szwimowôł, abo miôł sie tónknóńć. Jesce pieróńsko krapyko Mamulce łobalisz tyn kafyj i ściepniesz ta terinka ze zistóm na tepich. Śnik jakisik miôłeś, abo co?
Nó, ja. Możno to i jakisik śnik bół, a to na isto skuli tego, iże latoś na żôdne wywczasy niy jadymu i tela. Śnik, niy śnik, ale gryfny. I Wy tyż dejcie pozór, bo przi takij hicy, jako bóła we lipcu i tydziyn tymu nazôd, to przeca kôżdymu mógło prasknóńć na palica, kiej zawczasu jakigosik piwa, abo inkszego „drinka” cowiek niy szluknie dlô łorzyźwiyniô. Nó, co jôWóm byda sam tela tuplikowôł, eklerowoł. Same wiycie, co dlô obyczajnygo chopa, i niy ino, jes dobre.

Śnik...

Wiycie! Miôłech ci kiejsik śnik, gryfny śnik. Zdało mi sie, co juzaś jeżech we takim dôwniyjszym społyczyństwie, we takij nocyji we jakij żyli moje łojce i starziki. We społyczyństwie, kiere już dôwno poszło fórt, i to na isto na zawdy.
Gôdô sie, co piyrwyj bóło na isto lepszij. I ja, i niy. Zawdy cowiekowi sie zdo, iże jejigo mode lata byli lepszyjsze, inakszij sie żyło ... a możno to ino bóło to, co cowiek bół modszy, bół ło jakiesik dwadzieścia kilo wizgyrniyjszy, i co by tam jesce. Przeca zawdy sie spómino mode lata a niy te dwa, trzi abo i piyńć łostatnich, kiej już i na trzeci sztok procno jes wlazować, a i te dioseckie nece ze sprawónkami sóm corôzki ciynżyjsze chocia, ze drugij zajty, cowiek corôzki mynij moge sie we składzie lajstnóńć. Ja toć, bóło skorzij lepij abo i niy? To wszyjsko monej, jak na to wejzdrzić. Pewnikiym niy poradzymy już ze sia gôdać do porzóndku, dogadywać sie, rozmówić sie. Chocia ... terôzki mómy te côłkie moderne mobilnioki bez kiere rółz-dwa, w te pyndy mogymy wszyjskie klachy łopedzieć wszyjskim naobkoło, cy fto jes interesantny, abo i niy. Jô tyż móm tyn diosecki mobilniok ale biera go do gracy ino wtynczôs, kiej musza na isto dać znać, iże sie zniyskorza, abo kiej trza łobsztalować retóng ze waleskóm. A te mobilnioki we côłkości łobjimali nôs, i nasze kôżdydniowe życie, a dlô niyftorych – jakóż by inakszij – sóm ci na isto nôjważniyjsze. Kajby sie cowiek niy ruszół, kajby niy zwyrtnół – na banhowie, flugplacu, we zupermarkycie, we bance i cugu wszandy idzie trefić ludzi, – co jô gôdóm ludzi? – łochyntoli, kierzy bez tyn mobilniok łozprawiajóm ło swojich nôjintymniyjszych, takich łosobliwych zachach, falach, cufalach i ... durchfalach, i wrółz jesce poradzóm sprawiać se, kupować markwie abo i ziymiôki.
Wiela ze tych ludzi niy przijńdzie na to, niy wymiarkuje, iże wszyjskie naobkoło suchajóm tego, co tyn istny fandzoli. A możno tyż jesce jim to sprawiô jakosik frojńda, abo co? Drugda mi sie zdô, móm taki gyfil, wrażyni, co niyftore ludzie świadómie gôdajóm na tela gośno, coby jich kôżdy, fto styrcy wedle, móg jich gynał posuchać. Łod tego czasu, kiej pokôzali sie sam u nôs (i niy ino u nôs) na hulicach te mobilnioki idzie ucichtować corôzki wiyncyj ludzi gôdajóncych – tak by sie zdôwało – samych do sia. Dôwnij, jesce za blank starego piyrwyj, take gôdanie do sia bóło dziwokie, bóło to jakisik cudajstwo, wydowało sie niyrichtik, a taki ipta wyglóndôł nikiej rapitółza we giskanie. Po wsiach, a i po we miastach, take ludzie, kiere gôdali same do sia jak ipty, take ci dupkowate ćmiyle, dekowali sie kajsik po ekach, tyrali po zapłociach, coby jich ludzie niy szterowali i niy napasztowali. Ale tyż przeca same poradzicie ujzdrzić, iże sam u nôs na Ślónsku, tyż i we côłkij Polsce, te mobilnioki sóm wobec. Ludzie tyrajóm ze suchôwkami we daklach i łozprawiajóm bez te telefółny. Tela, co zewnóntrz, ze wiyrchu niy idzie tego ujdrzić na piyrszy łoka mrzik. Widno ino cowieka, kiery gôdô sóm do sia.
Jes ci tyż jesce terôzki taki moderny, i to niy ino u modzioków, ale i u starych knakrów i lampucerów, internec. Ja, jô miarkuja, co tego terôzki jes pierónym potrza i, iże wysztudiyrowanie internecu, to bóła srogo ci technicznô rewolucjô. Rewolucjô podano na wypokopiynie ałtoka. Móndre ludzie jyjźdżóm ałtokami ino wteda, kiej już na isto muszóm, bo przeca trefiô sie, iże nasze sztreki, cesty, autobany sóm blank zafrópowane. Tyż i we tym szykownym internecu jes gynał podanie. Informacyjów jes ci zadoś, w pigóły, iże cowiek ci sie blank podziyje i blank do imyntu potraci.
A jô sie tak gymża po mojich Pniokach i zdo mi sie, iżech nazôd jes we tych mojich modych latach, zdo mi sie co jesce we krótkich galotkach lotóm i nic, ale to blank nic mie niy szteruje. Wiesna, môj, kwiôtki napoczli gryfnie kwiść i ...
tu żech ci sie łocuciół, spamiyntôł i gôdóm ło tym nie skuli tego, cobych miôł cosik prociw tymu internecowi, to blank niy. Ale niy poradza spokopić, kiere grufy sóm richticzne a kiere sóm nadbytnie. Tyn internec mô mocka forcugów, zalyt. Jes ci takóm epnóm biblijotykóm babilóńskóm. Trza sie ino pierónym narobić, coby łodciepnóńć wszyjskie fleki, wszyjskie darymne gyszichty. Na przimier wciepna na przeglóndarka Google słówecko „Goethe” a zarôzki, za pora sekundów wypyrsknie mi, pokoże sie piytnôście milijónów zajtów (ja, 15 mln). Nó ale, kiere sóm te nôjbarzij przidajne, schopne? Kiere mi sie richtik na co przidajóm? To jes interesantne pytani, prôwda? Nó, i jesce.
Jô sóm niy môm tego modernego iPoda, bo zdo mi sie to pierónym iptowate. Sóm ci to na isto belery a mój świyntyj pamiyńci łojciec pedziôł by pewnikiym za starkóm, iże
– Ojgyn! Ty môsz ała i dwa boloki a twoje dzieci sóm glacoki! I tela.
Ale juzaś, kiej sie mô srogo pamiyńć we kómputrze, idzie sie rajn wrajzić côłko biblijotyka i kajsik we rajzie, we cugu, fligrze abo we hotylu idzie sie poczytać wszyjsko to, na co cowiek mô szkrabka i niy trza sie na inkszych łobziyrać.