Rółz do jednego istnego, Bercika łod Majzlinyj prziszôł jego kamrat Jorguś. Prziszôł, i łod szweli, łod proga pado do Bercika:
– Suchej ino Bercik, kuknij sam drabko bez łokno, bo cosik mi sie zdô, iże twojigo psiôka ałtok na śmiyrć przejechôł !
Bercik kuknół bez te łokno i gôdô:
– A dyś skany? To przeca niy jes mój Azor.
– Nó, ale przifiluj, podziwej se gynał! – pado na to Jorguś. – To juścić jes twój pies. Przeca mô taki sóm côrny chwost ze biôłymi flekami, flekaty dakle....
– Jezderkusie Jorguś. Dyć ci gôdóm, co to niy ma mój Azor ! – pado Bercik już fest znerwowany.
Kuknół ale jesce rółz i ze rułóm gôdô:
– Nó, możno to i sztimuje, mój Azor miôł côrny trółdel, côrny łogón ze biôłymi flekami, miôł tyż flekaty dakle, ale niy bół ci aże taki ... plaskaty!
piątek, 7 września 2012
czwartek, 6 września 2012
Idzie sie dogôdać.
Rôłz tyż te moje dwa kamraty Acik i Lojzik poszli sie do szynku coby cosik deczko pojeść. Siedli sie wele stoła i łobsztalowali sie po ajsbajnie. Nie zetwało pôrã minutek i tyn gospodzki przismycół jim te łobsztalowane ajsbajny tela, co jedyn bół myńszy a drugi deczko wiynkszyjszy. Acik zarôzki łapnół tyn sporszy i wrajziół sie go na swój talyrz.
– Poleku, poleku – pado na to Acik. – a po jakiymu razinku tyś sie tyn sporszy nafolowôł na twój talyrz?
– A ty, a ty jak byś zrobiół, kiejbyś bół na mojim placu? – pyto sie Lojzik.
– Nó, jo to bych pewnikiym wzión sie przodzij tyn myńszy !
– Nó, i dzisz! Coż to kcesz? Jô sie zarôzki tak spomiarkowôł i beztoch zarôzki –coby sam miyndzy nami niy bóło bajzlu – wziónech sie tyn sporszy!
– Poleku, poleku – pado na to Acik. – a po jakiymu razinku tyś sie tyn sporszy nafolowôł na twój talyrz?
– A ty, a ty jak byś zrobiół, kiejbyś bół na mojim placu? – pyto sie Lojzik.
– Nó, jo to bych pewnikiym wzión sie przodzij tyn myńszy !
– Nó, i dzisz! Coż to kcesz? Jô sie zarôzki tak spomiarkowôł i beztoch zarôzki –coby sam miyndzy nami niy bóło bajzlu – wziónech sie tyn sporszy!
środa, 5 września 2012
Fto sam reskiyruje
Powadziyli sie festelnie wszyjskie do kupy tajle cowieka. Niy poradziyli blank przijńść dran, fto tak na isto wszyjskim reskiyruje.
– Przeca to klar, iże jô – mrónknół filip. – Jô to wszycka ruguja, łobadóm.
– Belafastry, plytnie ! – szprajcli grace. – My sam robiymy nôjwiyncyj ... zarobiómy, przismycymy do dóm geltak ...
– A, kaj tam – westchnyli szłapy. – Przeca to my tu reskiyrujymy, uzdowómy kaj pójńdymy, we jakim kiyrónku i tam tyż zawdy kroczómy.
– A psinco prôwda! – łodezwali sie ślypia. – My sam sóm szefóma, my ino wszyjsko poradzymy ujzdrzić i tak po prôwdzie nic nóm niy sorknie, ani niy śmietnie.
– To wszyjsko gówno prôwda – rzykła na to trownica. – To jô tu byda sprawiała, regirowôła, bo jô wyrôbióm wóm wszyjskim enyrgiô, procnie bakóm i wszyjsko, co wećkocie – trôwiã. Bezymie padniecie jak sznity na asfalcie ...
– O niy! Jô sam byda na isto szefym – nôgle łodezwała sie dupa, ftorô do terôzka blank nic niy gôdała. – Pedziałach, i tela!
Śmiych ci sie zrobiół taki, iże côłke ciało niy poradziyło sie do kupy pozbiyrać, niy poradzióło ze tego chichranio przijńść do sia.
– Nó, tóż dobra – łodpedziała na te chichry rzić. – Kiej tak, kiej sie wóm to niy zdô, to bydzie sztrejk i tela!
Nó, i tyż ci ta rzić ustała robić, co dó nij przinôleżało. Śleciało pôrã godzin. Filipa chyciół fiber, dostôł gorónczki. Grace blank łoklapnyli. Szłapy zegli sie we kolanach. Gały wylejźli côłkiym na wiyrch. Trownica napoczła belować i blank łobaniała ze wysiyłku, ze ansztryngowaniô sie. Wartko tyż wszyjskie sie dogôdali i rozmówiyli. Nôjważniyszym, znacy szefym łostała DUPA!
Bo, moji roztomiyli. Tak to już na tym świycie jes, iże na isto tyn ino moge być szefym, co gówno robi! Prôwda? Miarkujecie to?
– Przeca to klar, iże jô – mrónknół filip. – Jô to wszycka ruguja, łobadóm.
– Belafastry, plytnie ! – szprajcli grace. – My sam robiymy nôjwiyncyj ... zarobiómy, przismycymy do dóm geltak ...
– A, kaj tam – westchnyli szłapy. – Przeca to my tu reskiyrujymy, uzdowómy kaj pójńdymy, we jakim kiyrónku i tam tyż zawdy kroczómy.
– A psinco prôwda! – łodezwali sie ślypia. – My sam sóm szefóma, my ino wszyjsko poradzymy ujzdrzić i tak po prôwdzie nic nóm niy sorknie, ani niy śmietnie.
– To wszyjsko gówno prôwda – rzykła na to trownica. – To jô tu byda sprawiała, regirowôła, bo jô wyrôbióm wóm wszyjskim enyrgiô, procnie bakóm i wszyjsko, co wećkocie – trôwiã. Bezymie padniecie jak sznity na asfalcie ...
– O niy! Jô sam byda na isto szefym – nôgle łodezwała sie dupa, ftorô do terôzka blank nic niy gôdała. – Pedziałach, i tela!
Śmiych ci sie zrobiół taki, iże côłke ciało niy poradziyło sie do kupy pozbiyrać, niy poradzióło ze tego chichranio przijńść do sia.
– Nó, tóż dobra – łodpedziała na te chichry rzić. – Kiej tak, kiej sie wóm to niy zdô, to bydzie sztrejk i tela!
Nó, i tyż ci ta rzić ustała robić, co dó nij przinôleżało. Śleciało pôrã godzin. Filipa chyciół fiber, dostôł gorónczki. Grace blank łoklapnyli. Szłapy zegli sie we kolanach. Gały wylejźli côłkiym na wiyrch. Trownica napoczła belować i blank łobaniała ze wysiyłku, ze ansztryngowaniô sie. Wartko tyż wszyjskie sie dogôdali i rozmówiyli. Nôjważniyszym, znacy szefym łostała DUPA!
Bo, moji roztomiyli. Tak to już na tym świycie jes, iże na isto tyn ino moge być szefym, co gówno robi! Prôwda? Miarkujecie to?
wtorek, 4 września 2012
Mosztrich....
To sie przitrefiyło jesce przed wojnóm, za staryj Polski. Lojzik i Bercik pojechali sie rôz bankóm ze Chorzowa za granica do Bytónia. Poszpacyrowali sie po tym mieście ździebko, poswańdali sie bele kaj i na łostatek wlejźli sie do gryfnego szynku coby cosik pojeść abo ino zmaszkycić. Zicli sie przi stole a kole nich siedziôł jedyn istny, kiery ćkoł ze srogim smacyskiym wuszt na gorko. A kole tego wusztu miôł na talyrzu cosik takigo gelbowego we kierym ciyngiym tyn wuszt tónkoł i tónkoł.
Lojzik tak kuko, tak zaziyro na tego chopa kole jejich stoła i gôdô do Bercika:
– Ty, Bercik, kuknij se ino, co tyn chop tam ćko? To musi być pieronym dobre, kiej tego tak maluśko na tyn talyrz dowajóm. Jô bych tak kciôł tego ździebko liznóńć, wzióńć na skosztónek !
– Coś ty! Jô móm jesce ino jedna marka, to jóm sie niy werci wydôwać, pra?
– Ja, werci sie, werci – łopdedziôł Lojzik. Weznymy sie ino tego tam gelbowego i sie ździebko pomaszkycymy.
Jak uzdali, tak tyż i zrobiyli. Podeptali do szynkwasu i łobsztalowali sie u tyj kaczmorki za côłko marka tego żółtygo, co to miôł tyn istny tam na talyrzu. Kaczmorka wziyna srogi talyrz i chlastła jim tam tako côłko kelnia, côłko miarka tego, co sie chopy łobsztalowali. Lojzik piyrszy wzión srogo łeżka i łyknół sie tego maszkytu, ale tak do porzóndku. A, iże to boło pieronym łostre, to mu aże płaczki ze slypiów polecieli. Bercik, jak to ujzdrzoł, to tyż pedziôł Lojzikowi:
– Niy trôp sie, niy musisz ślimtać skuli tyj gupij marki. Zółwizół niy bóła to twoja marka ino m o j a !
Lojzik tak kuko, tak zaziyro na tego chopa kole jejich stoła i gôdô do Bercika:
– Ty, Bercik, kuknij se ino, co tyn chop tam ćko? To musi być pieronym dobre, kiej tego tak maluśko na tyn talyrz dowajóm. Jô bych tak kciôł tego ździebko liznóńć, wzióńć na skosztónek !
– Coś ty! Jô móm jesce ino jedna marka, to jóm sie niy werci wydôwać, pra?
– Ja, werci sie, werci – łopdedziôł Lojzik. Weznymy sie ino tego tam gelbowego i sie ździebko pomaszkycymy.
Jak uzdali, tak tyż i zrobiyli. Podeptali do szynkwasu i łobsztalowali sie u tyj kaczmorki za côłko marka tego żółtygo, co to miôł tyn istny tam na talyrzu. Kaczmorka wziyna srogi talyrz i chlastła jim tam tako côłko kelnia, côłko miarka tego, co sie chopy łobsztalowali. Lojzik piyrszy wzión srogo łeżka i łyknół sie tego maszkytu, ale tak do porzóndku. A, iże to boło pieronym łostre, to mu aże płaczki ze slypiów polecieli. Bercik, jak to ujzdrzoł, to tyż pedziôł Lojzikowi:
– Niy trôp sie, niy musisz ślimtać skuli tyj gupij marki. Zółwizół niy bóła to twoja marka ino m o j a !
poniedziałek, 3 września 2012
Moja „Siedymnôstka”
Nó, tóż śleciało już szejśćdziesiónt lôt kiejech piyrszy rółz poszôł do szkoły, do tyj – łod terôzka – mojij „Siedymnôstki”. Bół ci to, gynał pamiyntóm, pyndziałek piyrszego wrzyśnia 1952r. Trzimôłech sie jednóm rynkóm mojij Mamulki a we drugij dziyrżółech srogô, wielgachnô tyta łod Frónckowiaka ze Krziżowyj. Wszyjske my bajtle wysztiglowane choby we niydziela, wosy ulizane, chocia tak by tak styrceli jak przodzij, jesce we łochrónce tela, co piyrszy rółz łostrziżóne bez golaca a niy – jak zawdy – bez ółma lebo Mamulka.
I blank wtynczôs niy miarkowôłech, co tyż to mie sie tam we tyj szuli przitrefi tela, co nôjważniyjsze to dló mie bóło ino to, co tyż to Mamulka wrajzióła do tyj łogrómnucnyj tyty? I ... kiej tak na isto we tyj szuli napocznymy ze tego nowygo elemyntôrza przi rechtorze cosik czytać? Bo jô już we łochrónce, we tyj naszyj szkółce przi szkole mocka poradziółech ślabikować.
Nó ale, wszyjske my nôjprzodzij niy poradziyli sie doczkać kiej zaglingô tyn piyrszy dló nôs szkólny zwónek. I yntlich zaglingôł a kwilka niyskorzij wlôz do izby maluśki rechtór, kiery sie Richat Depta mianowôł. Trza ino dopedzieć, co żôdnyj mamulki we klasie wtynczôs już niy bóło, żôdnô śnich rechtóra niy szterowała jak to jes terôzki.
Dló nôs siydmiólytnich bajtli Rechtór bół nikiej nasz starzik i tela ino ze tyj piyrszyj we mojim życiu lekcyji bocza, iże tyn nasz rechtór miôł ci diosecko szarłatny kichol, kiery łobciyrôł sznyptychlóm srogóm choby deka na starcynnym wertiko. Pôrã kwilek zetwało podwiyl naszô czelodka niy ucichła, i kiej tyn nasz – łod terôzka już wychówawca – napocznół gôdać. Niy za tela my to, same chopcy, jesce poradziyli spomiarkować ale czuli my, to wisiało we lufcie, iże we naszym życiu napoczło sie cosik blank nowygo, cosik festelnie na isto ważnego, cosik, co terôzki bez pôrã lôt bydzie snami szło podwiyl my niy dokulómy sie do łostatka siódmyj klasy. Tego ale my sie jesce tak do łostatka niy poradziyli wystawić. Przeca my same mieli dziepiyro siedym lôt a sam ci na nôs czekało jesce côłke niyskorzyjsze siedym lôt, pokiel sie ta naszô przigoda we nowyj szuli niy skóńcy, pokiel niy bydymy mieli tego zbyte i kiej bydymy już na tela sroge, coby już blank we krótkich galotkach niy lôtać ino łoblyc duge jak nasze łojce i starziki.
Nó, a niyskorzij, już po piyrszych lekcyjach trza sie bóło przed kamratóma tóm srogóm tytóm poasić. Jedna starka wtykła do kabzy jakiesik piyńć złotków, takich brónotnych, papiyrzannych a drugô juzaś jakosik szekulada abo apluzina. I jesce na łostatek przed, choby niydzielnym, łobiadym poszôłech ze Mamulkóm do tego samego Frónckowiaka na sroge, ale to richtik sroge lody wanilowe.
Niy miarkuja do łostatka eźli wszyjske szkolorze tak spóminajóm szkoła jak jô, ale do dzisiej, kiej przi łostatku czyrwnia dziecka sie ze szulplacu przi mojij „Siedymnostce” tracóm, robi mi sie tak jakosik jankornie i teskliwe. I niy poradza sie doczkać tego piyknego dnioszka we wrzyśniu kiej te wszyjske łochyntole przikludzóm sie po feryjach nazôd na tyn plac. Możno za mojich czasów inakszij to bóło, cowiek miôł mynij roztomajtych gracek jak terôzki iskuli tego tyż moc dziecek, pewnikiym wiynkszóścióm niy poradziyło sie doczkać na tyn piyrszy szkolny zwónek.
Wczorej tyż napocznół sie nowy szkolny rok niy ino we tyj mojij szuli ale wszandy naobkoło i we côłki Polsce. Mamulki prziwiydli wysztiglowane swoji dziecka do tyj „Siedymnôstki” tela, co już niy we krótkich galotkach, ale tyż niy ma już takigo ordnóngu jak kiejsik. Terôzki wszyjske te „moderne” mamulki muszóm sie wryć do klasy, muszóm styrceć pod ścianóm aże do łostatka piyrszych lekcyji, muszóm tym rechtoróm i rechtórkóm zawodzać jak plynckiyrz na szłapie, muszóm przimôwiać rechtoróm, bo przeca już łóne same wszyjske filipy pozjôdali i niy bydzie jim rechtor tuplikowôł, iże côrne jes côrne, bo przeca „Polska jes ... „ tfu! Moje dziecko jes nôjważniyjsze i niy bydzie bele lebioda rechtor rzóńdziół jak we szuli mô być! Mô być tak jak kcóm mamulki, a iże jes jich kielanôście tóż tyż kielanôście roztomajtych szimli wychowaniô bydzie sie tam roztopiyrzać.
Nó ale, niy ma co wynokwiać ino brać życie takim jakim łóne jes. A dziecka swojóm drógóm tak by tak bydóm gynał take same jak wszyjske dziecka łod czasu kiej ftosik wypokopiół ... szkoła. Bydóm wyrobiać, bydóm rechtoróm robić na łostuda, bydóm sie bawić a za kielanôście lôt przijńdzie jim na myślónek to co i mie: to byli nôjgryfniyjsze w życiu lata!!!
I czy to bydzie ta moja „Siedymnôstka”, abo lecy jakô inkszô szkoła, zawdy bydzie na stare lata cowiek wrôcôł do tych piyrszych lôt we piyrszyj swojij życiowyj szkole.
I blank wtynczôs niy miarkowôłech, co tyż to mie sie tam we tyj szuli przitrefi tela, co nôjważniyjsze to dló mie bóło ino to, co tyż to Mamulka wrajzióła do tyj łogrómnucnyj tyty? I ... kiej tak na isto we tyj szuli napocznymy ze tego nowygo elemyntôrza przi rechtorze cosik czytać? Bo jô już we łochrónce, we tyj naszyj szkółce przi szkole mocka poradziółech ślabikować.
Nó ale, wszyjske my nôjprzodzij niy poradziyli sie doczkać kiej zaglingô tyn piyrszy dló nôs szkólny zwónek. I yntlich zaglingôł a kwilka niyskorzij wlôz do izby maluśki rechtór, kiery sie Richat Depta mianowôł. Trza ino dopedzieć, co żôdnyj mamulki we klasie wtynczôs już niy bóło, żôdnô śnich rechtóra niy szterowała jak to jes terôzki.
Dló nôs siydmiólytnich bajtli Rechtór bół nikiej nasz starzik i tela ino ze tyj piyrszyj we mojim życiu lekcyji bocza, iże tyn nasz rechtór miôł ci diosecko szarłatny kichol, kiery łobciyrôł sznyptychlóm srogóm choby deka na starcynnym wertiko. Pôrã kwilek zetwało podwiyl naszô czelodka niy ucichła, i kiej tyn nasz – łod terôzka już wychówawca – napocznół gôdać. Niy za tela my to, same chopcy, jesce poradziyli spomiarkować ale czuli my, to wisiało we lufcie, iże we naszym życiu napoczło sie cosik blank nowygo, cosik festelnie na isto ważnego, cosik, co terôzki bez pôrã lôt bydzie snami szło podwiyl my niy dokulómy sie do łostatka siódmyj klasy. Tego ale my sie jesce tak do łostatka niy poradziyli wystawić. Przeca my same mieli dziepiyro siedym lôt a sam ci na nôs czekało jesce côłke niyskorzyjsze siedym lôt, pokiel sie ta naszô przigoda we nowyj szuli niy skóńcy, pokiel niy bydymy mieli tego zbyte i kiej bydymy już na tela sroge, coby już blank we krótkich galotkach niy lôtać ino łoblyc duge jak nasze łojce i starziki.
Nó, a niyskorzij, już po piyrszych lekcyjach trza sie bóło przed kamratóma tóm srogóm tytóm poasić. Jedna starka wtykła do kabzy jakiesik piyńć złotków, takich brónotnych, papiyrzannych a drugô juzaś jakosik szekulada abo apluzina. I jesce na łostatek przed, choby niydzielnym, łobiadym poszôłech ze Mamulkóm do tego samego Frónckowiaka na sroge, ale to richtik sroge lody wanilowe.
Niy miarkuja do łostatka eźli wszyjske szkolorze tak spóminajóm szkoła jak jô, ale do dzisiej, kiej przi łostatku czyrwnia dziecka sie ze szulplacu przi mojij „Siedymnostce” tracóm, robi mi sie tak jakosik jankornie i teskliwe. I niy poradza sie doczkać tego piyknego dnioszka we wrzyśniu kiej te wszyjske łochyntole przikludzóm sie po feryjach nazôd na tyn plac. Możno za mojich czasów inakszij to bóło, cowiek miôł mynij roztomajtych gracek jak terôzki iskuli tego tyż moc dziecek, pewnikiym wiynkszóścióm niy poradziyło sie doczkać na tyn piyrszy szkolny zwónek.
Wczorej tyż napocznół sie nowy szkolny rok niy ino we tyj mojij szuli ale wszandy naobkoło i we côłki Polsce. Mamulki prziwiydli wysztiglowane swoji dziecka do tyj „Siedymnôstki” tela, co już niy we krótkich galotkach, ale tyż niy ma już takigo ordnóngu jak kiejsik. Terôzki wszyjske te „moderne” mamulki muszóm sie wryć do klasy, muszóm styrceć pod ścianóm aże do łostatka piyrszych lekcyji, muszóm tym rechtoróm i rechtórkóm zawodzać jak plynckiyrz na szłapie, muszóm przimôwiać rechtoróm, bo przeca już łóne same wszyjske filipy pozjôdali i niy bydzie jim rechtor tuplikowôł, iże côrne jes côrne, bo przeca „Polska jes ... „ tfu! Moje dziecko jes nôjważniyjsze i niy bydzie bele lebioda rechtor rzóńdziół jak we szuli mô być! Mô być tak jak kcóm mamulki, a iże jes jich kielanôście tóż tyż kielanôście roztomajtych szimli wychowaniô bydzie sie tam roztopiyrzać.
Nó ale, niy ma co wynokwiać ino brać życie takim jakim łóne jes. A dziecka swojóm drógóm tak by tak bydóm gynał take same jak wszyjske dziecka łod czasu kiej ftosik wypokopiół ... szkoła. Bydóm wyrobiać, bydóm rechtoróm robić na łostuda, bydóm sie bawić a za kielanôście lôt przijńdzie jim na myślónek to co i mie: to byli nôjgryfniyjsze w życiu lata!!!
I czy to bydzie ta moja „Siedymnôstka”, abo lecy jakô inkszô szkoła, zawdy bydzie na stare lata cowiek wrôcôł do tych piyrszych lôt we piyrszyj swojij życiowyj szkole.
niedziela, 2 września 2012
Co to jes sukcys, mieć wziyńci? Abo: życie sztrichuje ring...
To idzie blank ajnfach wyeklerować. Dejcie pozór!
– Dlô śpikola trzi lata starego, sukcysym jes niy naprać już do galot!
– Dlô dzieciôka dwanôście lôt starego, sukcysym jes mieć mocka przocieli.
– Dlô modzioka łoziymnôście lôt starego, sukcysym jes mieć już „prawo jazdy”.
– Dlô modzioka dwadzieścia lôt starego, sukcysym jes swadźbiynie, pôrzynie sie (uprawianie seksu).
– Dlô cowieka kajsik kole trzidziyści piyńć lôt starego, sukcysym jes mieć już moc pijyndzy.
I sztrichujymy terôzki ring naobkoło ...
– Dlô cowieka piyńćdziesiónt lôt starego, sukcysym jes ... jesce mieć pijóndze.
– Dlô knakra szejśćdziesiónt lôt starego sukcysym, jes jesce swadźbiynie, porzynie sie (uprawianie seksu).
– Dlô starego purta siedymdziesiónt lôt starego sukcysym, jes mieć jesce „prawo jazdy”.
– Dlô starzika siedymdziesiónt piyńć lôt starego sukcysym, jes mieć jesce (żywych) przocieli.
– Dlô zwiykowanygo cowieka łoziymdziesiónt lôt starego sukcysym, jes ... niy naprać do galot!
I tak ci nasze życie zakryńcióło kółecko, prôwda?
– Dlô śpikola trzi lata starego, sukcysym jes niy naprać już do galot!
– Dlô dzieciôka dwanôście lôt starego, sukcysym jes mieć mocka przocieli.
– Dlô modzioka łoziymnôście lôt starego, sukcysym jes mieć już „prawo jazdy”.
– Dlô modzioka dwadzieścia lôt starego, sukcysym jes swadźbiynie, pôrzynie sie (uprawianie seksu).
– Dlô cowieka kajsik kole trzidziyści piyńć lôt starego, sukcysym jes mieć już moc pijyndzy.
I sztrichujymy terôzki ring naobkoło ...
– Dlô cowieka piyńćdziesiónt lôt starego, sukcysym jes ... jesce mieć pijóndze.
– Dlô knakra szejśćdziesiónt lôt starego sukcysym, jes jesce swadźbiynie, porzynie sie (uprawianie seksu).
– Dlô starego purta siedymdziesiónt lôt starego sukcysym, jes mieć jesce „prawo jazdy”.
– Dlô starzika siedymdziesiónt piyńć lôt starego sukcysym, jes mieć jesce (żywych) przocieli.
– Dlô zwiykowanygo cowieka łoziymdziesiónt lôt starego sukcysym, jes ... niy naprać do galot!
I tak ci nasze życie zakryńcióło kółecko, prôwda?
sobota, 1 września 2012
Wic... polityczny...
Morze, sroge wele, wiater. Srogô kana, łódka. Driny na tyj kanie Pón Jezusek, nasz papiyż i Tusk. Łorôz tyn szif napoczynô sie tynóńć. Pón Jezusek gôdô:
– Jô wylazuja!
Dónald Tusk:
– To jô na zicher tyż!
Łoba dokulwitali sie do jakisik wyspy. Nó, i Pón Jezusek pytô sie Tuska:
– A co ze... papiyżym?
Tusk ino zruszół ramiynióma i rzyknół:
– Niy miarkuja! Pewnikym sie bulknół, sie utopiół...
– To tyś niy pedziôł jimu, swojimu papiyżowi – pytô Pón Jezusek – kaj sóm te bergi, po kierych idzie przyjńść?
– Jake bergi? Pón Jezusku, jake bergi? – pytô Tusk.
– Jô wylazuja!
Dónald Tusk:
– To jô na zicher tyż!
Łoba dokulwitali sie do jakisik wyspy. Nó, i Pón Jezusek pytô sie Tuska:
– A co ze... papiyżym?
Tusk ino zruszół ramiynióma i rzyknół:
– Niy miarkuja! Pewnikym sie bulknół, sie utopiół...
– To tyś niy pedziôł jimu, swojimu papiyżowi – pytô Pón Jezusek – kaj sóm te bergi, po kierych idzie przyjńść?
– Jake bergi? Pón Jezusku, jake bergi? – pytô Tusk.
Subskrybuj:
Posty (Atom)