Co to jes ZEKS...

Jedna zwiykowanô starecka, kierô miała utropa ze pamiyńcióm pytô sie swojigo wnuka:
– Synek! A rzyknij ty mi, co to jes tyn SEKS?
Tyn bajtel kciôł wykuglować sie łod kłópótnyj łodpowiydzi rzóńdzi:
– To gynał tak kiejbyście sie starko naćkali łogówków i popili to wszyjsko maślónkóm.
Tóż tyż starka spróbowała jak jij to wnuczek pedziôł i dostała stopieróńskij laksyry. Na dródze ku kościołowi tak ci jóm natarłop, iże już niy poradziyła szczimać i skuli tego wysrała sie we rancie. Kónszczek dalszij juzaś ci jóm natarło. Poszła dalszij i kolejny rółż ci jóm morzisko chycióło, tóż tyż polazła na pobliskô budowa. Na łostatku dokulwitała sie do kościoła, ale bóło ci już dôwno po mszy. Uwidiôł to farorz, podlôz ku starce i opaternie sie pyto:
– A rzyknóm mi łóni cóż tyż to sie stanóło, kiej zawdyście byli we kościele piyrszô, jesce skorzij mszy, a terôzki przikwanckaliście sie na sóm łostatek?
A starka ze rułóm:
– Anó, wiedzóm łoni nasz farorzyczku, to wszyjsko bez tyn SEKS! Dwa razy we rancie, rółz na budowie i... jesce mi sie kce!

Bolek i Lolek...

Bolek i Lolek idóm wrółz do kościoła... Bolkowi ale zachciało sie srać i skuli tego gôdô do Lolka:
– Lolek! Musza sie wysrać!
Lolek na to:
– Anó, tóż idź tam, kaj cie żôdyn niy przifiluje...
Bolek poszôł na wiyrszołek kościoła i tam ci sie... wysrôł.
Ale bez tyn czôs kapelónek na mszy wołô:
– ... i poślij nóm sam Pónbóczku cosik łod sia!
Śleciało te bolkowe gówno.
– A co byś kciôł Pónbóczku w miesto tego? – pytô kapelónek.
– Papióru, szajspapióru... – wrzesknół Bolek.

Niy pierdol...

Po welónku wygranym bez PiS przikludzô sie Kaczyński ze byzuchym do Watykanu, do Franciszka. Jes blank miluśko i galantnie. Papiyż pytô:
Nó, a jak tam u wôs po tym welónku?
– Anó, wszyjsko jak przinôleżi do porzóndku Łojcze Świynty. Welmany, wyborce sóm mocka rade i szczysne. Gôdajóm, iże takij razinku Polski kcieli.
Papiyż pokiwôł gowóm, lachnół sie pod fusiskym i pokôzôł Kaczyńskimu szejść palców.
– A jak tam u wôs ze elwrami, ze bezrobociym?
– Czyście! Piykniście Łojcze Świynty! Jes tak dobrze, iże modzioki już napoczynajóm wrôcać nazod ze ymigracyji. Geltaki sóm łogrómnucne, prôcodôwce garantjyrujóm prima zort warónki roboty...
Papiyż juzaś pokiwôł gowóm, lachnół sie pod fusiskym i pokôzôł Kaczorowi szejść palców.
– A co tam we waszym szkólnictwie?
– Spanialiście! Minister sprôwiół sie doskónale, moc gryfniście. Dzieciôki sóm zadowolnióne, kcóm bali i we sobota, i we niydziela deptać do szuli...
Papiyż juzaś ino pokiwôł gowóm, lachnół sie pod fusiskiym i tyż juzaś pokôzôł Kaczyńskimu szejść palców.
Byzuch sie skóńczół, Kaczyński wróciół do Polski, i do swojigo reskiyrowania krajym. Jednakowóż tropióło go, czamu papiyż pokazôwôł mu te szejść palców. Pokwanckôł sie do naszygo prymasa i pytô:
– A rzyknóm mi łóni, ksiynże prymasie, czamu jakech papiyżowi łozprawiôł ło tym, jak jô reskiyruja Polskóm, to łón mi ciyngiym pokazowôł szejść palców. Co to miało by znaczyć ?
– Jakóż to? Ty katolik i niy miarkujesz, iże szło sam ło te szóste przikôzanie: Niy cudzołóż!
– Niy cudzołóż? Jô fyrniok móm niy cudzołożyć? Jak to mô sie ku mie?
– A co łón miôł pedzieć? Niy pierdol?

Mody dochtór...

Stary, zwykowany już i doświadczóny dochtór spytôł sie swojigo modego kamrata po fachu, ftory dziepiyro napoczynôł karijyra, jak mu idzie.
– Wiedzóm łóni, jakosik niy za tela. Wczorej łodbiyrôłech piyrsze łozsuci, piyrszy „poród”. Matka i dziecio umrzili, a ku tymu z gorzci wymskli mi sie klysce, pizli w łeb i zatrzaśli łojca...
– Nó, môsz prawie, to na isto niyłosobliwy cufal... A sam terôzki môsz adresa i musisz pójńść tam i tyż łodebrać te łozsuci, a na łodwieczerz łoznójmisz mi co i jak bóło.
Na łodwieczerz tyn mody dochtór glingô do swojigo profesora:
– Nó, i jak ci synek poszło? – pytô sie tyn stary dochtór.
– Ło, mocka lepszij, mocka... łojciec żyje!

Kółecka...

Jedyn istny łoglóndô fusbalszpil i łorôz mu sie blank tyn telewizyjny łobrôz łozjechôł. Pewnikiym juzaś ptôki siedli na antynie – medikuje se chop i po łoka mrziku wylazuje na dach. A tam na wiyrchu kukô a jego jedziny synecek Hanys kurzi se fajfka.
– A cóż ty to robisz giździe stopieróński, smarkôczu? Co ty se myślisz?
– Tatulku, tatulku a kuknijcie tak ino gynał! – łodrzykô ze rułóm synek i skazuje palcyskym przed sia.
Łojciec zaziyrô, gawcy sie tak i widzi szykownisty zachód słóńca, côłke miasto łopatulóne na czerwióno...
– Medikujesz nad piyknotóm przirody, a fajfka pómogô ci wkludzić sie we melankolijô, ja?
– Niy tatulku, niy, mie niy ło to idzie... – łodrzykô Hanysek, a beztóż iże sztachnół sie już łostatni rółz, wrôcajóm łoba do dóm.
Wiyncyj już ło tym niy gôdali... aże do nastympnego dnia. Łojciec wylazuje na dach ło tyj samym czasie i bez zadziwiyniô widzi juzaś jak jego synek bakô.
– Suchej ino Hanysku! Blank mi sie to niy podobô, iże...
– Ale, tatulku, kuknij ino!
Tyn istny zaziyrô i widzi hormijô ludzi, kierzi wrôcajóm sie ze roboty, kôżdy sie kajsik uwijô, kôżdy kajsik gzuje.
– Kurzisz synek, bo czujesz sie blank frajny, do łostatka wolny i niyzalyżny, a ta fajfka podkryślô ta twoja launa, ja?
– Niy tatulku, niy, mie niy ło to sie rozłajzi.
– Nó, tóż ło co ci idzie?
– Kuknijcie tatulku... jake zajebiste kółecka sie puszczóm!

Erdyjl...

Chop wrôcô sie do dóm ze roboty, a sam na balkónie styrcy jedyn fric we samych spodniokach...
– Panoczku! A co wy sam do sto pierónów robicie?
– Niy uwiyrzicie mi panoczku, ale joch jes... spadochróniôrz, wiater mie deczko sam sniós, deczko mie poharatało i wylandowôłech we takim cusztandzie na tym waszym balkónie.
– Nó, tóż pódź pón rajn na gorki tyj i na sznapsa. – rzóńdzi tyn istny chop.
– A jakóż to panoczku? Niy dziwuje wôs to blank panoczku?
– Anó, mie już nic niy poradzi zadziwać, po tym jak wczorej jedyn „geolog” szukôł u mie pod badywannóm... erdyjlu, znacy sie ropy naftowyj!

Po Zilwestrze ...

Wiycie! Eźli łocucymy sie kole połednia, na gowie mómy żelaźnô kapelka, taki możno żelaźny ring, we gymbie sucho... sucho choby kajsik na Zaharze, baba sie dó nôś blank niy łozdywô... to znacy, iże Zilwestra mómy zbyte, mómy już blank tyn fajer za sia.
Nó, tóż cucymy sie, napoczynómy myśleć... nó, nasz myślónek napoczynô sie przeciskać bez te nasze „zwoje mózgowe” we palicy, ftore niy wieda blank po jakiymu, sóm ci tak stopieróńsko poskróncane i łod tych zerpyntinów, łod tego tańcowaniô myślónek napoczynô sie przeciskać, zowzito... bo nasz myślónek jes uwziynty nikiej tyn nasz prezidynt...
Przeciskô sie... a to przecamć boli.... boli nôs gowa...
Łod tyj bolyści, dolygłóści aże ci sie budzi wóntróba, budzóm sie leberki... i tyż majóm uciycha, co już jes po Nowym Roku... beztóż tyż łozwôlajóm ci sie po côłkim naszym łorganiźmie... aże ziobra chrympióm i szkwyrczóm. Łod tego prasku cuci sie nóm żełóndek... Łuuu... tyn to ci wczorej pożół...
Jô ci blank niy miarkuja po jakiymu łóni dôwajóm tela do jôdła na Zilwestra... Możno skuli tego, iże ku łostatkowi idzie „termin ważności”... dosłównie... bo miesiónc idzie przeca przełónaczyć... piska po tyj zajcie, piska po drugij zajcie... „pióntka, pałka, zapałka, dwa kije”... sie przełónaczy, wynicuje, kóntman wszyjsko wećkô, prôwda? Ale roka sie tak letko niy dô. I beztóż tyż razinku... skuli tego my we Zilwestra tela ćkómy choby nôjynte...
Po tyj uwôdze yntlich nasz myślónek, naszô „myśl” sie przecisła...styngła... pić... kce sie nóm słepać... Słepać nóm sie kce tyż niy blank łod tego tańcowaniô chocia... ja, ja... bo przi tańcowaniu cowiek sie szwicuje... tyn szwajs, tyn pot jes ci blank słóny... a po słónym na isto kce sie słepać. I kciôłby tyż cowiek na côłki karpyntel wrzesknóńć: pić, pić! Ale lynzyk jesce... nynô... kulikiym... lynzyk jes jak kółek, jak jaki knyplik... to ale łod tego côłkigo winszowaniô we Zilwestra.
Nó, rzyknijcie mi wiela tyż razy idzie pedzieć: wszyjskigo nôjlepszyjszego, wszyjskigo nôjlepszyjszego, wszyjskigo nôjlepszyjszego...
Łóńskigo roka trefiółech dwiuch takich istnych, dwiuch takich friców... stôli kole gardyróby i jedyn pytô sie drugigo:
– Nó, i czego mi winszujesz?
– Wszyjskigo nôjlepszyjszego! A ty mie?
– Jô ci tyż winszuja wszyjskigo nôjlepszyjszego!
– Ale ty przecamć niy mogesz mi winszować wszyjskigo nôjlepszyjszego....
– A po jakiymu?
– Bo to jô ci winszowôłech wszyjskigo nôjlepszyjszego....
– Nó, to co?
– Boch jô bół piyrszy...
– Nó, to co?
– Anó, jakech jô ci winszowôł wszyjskigo nôjlepszyjszego, to już przeca niy ma nicego nôjlepszyjszego, boch to jô ci już wywinszowôł... wszyjskigo!
– Nó...
– Tóż cego ty mi winszujesz?
– Wszyjskigo dobrego!
– Grubelok i łoszkliwiec jedyn! Jô ci winszowôł wszyjskigo nôjlepszyjszego, a ty mi ino wszyjskigo dobrego...
Napoczli sie chatrusić i... terôzki sie winszujóm gibkigo powrótu do zdrowiô...
A ku mie przimykła jedna mamzela...
– Panoczku Ojgyn! Jô bych kciała wóm cosik powinszować...hmmm... blank niy wiym... pijyndzy wóm niy winszuja, bo je pewnikiym môcie. Słôwy wóm niy winszuja, bo jóm tyż môcie. Zdrowiô wóm tyż niy winszuja, bo widza, co je tyż môcie. Nó, to jô wóm, panie Ojgyn, winszuja, coby wôs waszô baba nigdy niy zdrôdzała...
– Ale... – gôdóm jô – moja babeczka przeca mie niy zdrôdzô...
– A cy jô gôdóm, iże wôs, panie Ojgyn, zdrôdzó? Jô ino wóm winszuja... coby wôs... niy zdrôdzała!
I wtynczôs cucóm ci sie rynce... tyż targajóm jak sto diosków... coby sie w nôs niy łocuciyło – wszyjsko boli. Łóne, te grace, bolóm łod tych wszyjskich zilwestrowych tóastów. Cowiek wstôwo, mô kielónek nalóny, dziyrżi, rynka ciyrpnie a tyn... jakisik istny... gôdô... gôdô... nó tóż zdrowie... gôdô. Abo za zdrówie naszych babeczków... gôdô... choby niy szło sie bez gôdki szluknóńć... Bali mu sie niyskorzij cosik ze tóm gymbóm zrobiyło... wargi ci mu sie tak jakosik dziwocnie skurcyli... dalszij słepali my już bez gôdaniô i siedzóncy... jak tyn jedyn, co to wy wiycie, a jô miarkuja... chlup! i... już!
A przi tyj przileżitości łobejzdrzelichmy sie gipsdeka i yntlich... ja, yntlich poszkopiółech... bo tam ci na wiyrchu byli tyż te zerpyntiny, usztafirowane wszyjsko... yntlich spomiarkowołech zgwóli cego na Wawelu sóm ci te moc wywołane „kasetony” ze tymi gowami... nó, coby tyn jakisik tam nasz król niy słepôł sóm!
I wtynczôs cuci ci sie cosik nôjgorszyjszego... refleksjô... chytôsz sie chopie za kabza... wszyjske pijóndze udane... na bilety na tyn maskynbal, na taksa na bal, na taksa ze tyj balangi... na drugô taksa ze tyj balangi... dló mie... na taksa ze chałpy na bal po hymda i binder. Na taksa ze balu do chałpy... na ślósôrza... nó, na tego, co dorôbiô kluce do dźwiyrzy...
Nó, i zatym cuci sie... ślyp... podwiyl co, ino jedyn ślyp...”spojówka”, „tynczówka”, „rogówka”, „siatkówka”... sztral, prómiyń wlatuje do ślypia... boli... i łorôz tyn ślyp blank gupieje, bo niy wiyrzi włóśnym łoczóm... budzi sie drugi ślyp i... jezderkusie! Widza, jes, móm... styrcy... mineralwaser... côłkô flaszka....
I zarôzki côłki nasz łorganizmus, nasz lajb sie festelnie raduje i... śpiywô... i jô sie tyż yntlich budza i... tyż śpiywóm... jak wczorej.... La, la la la la la la... la la la la la la la...