Ecika a gorzôła...

Tak jakosik pod koniec lipca Hyjdla – cera łod staryj Sznapcynyj – trefióła mie na słodach i napoczła łozprawiać:
– Wiysz Ojgyn, bóła żech zeszły tydziyń skuli mojigo starego, Ecika, u dochtora i spytałach go, co jô móm ze tym gizdym zrobić, coby łón przestôł słepać ta łoszkliwô gorzôła?
– Nó, i co łón wóm pedziôł?
– Wiycie – pado mi tyn dochtór – musicie nalôć połny waszbek gorzôły i ku tymu wciepnońć rajn zdechłego kota. Potym musicie zawrzić starego ze tym waszbekiym w kuchyni i doczkać jakosik godzinka. Wiyrza, iże wtynczôs tak mu sie tyn machmol łobmierznie, łobrzidnie, iże już nigdy i nikaj na gorzôła niy wejzdrzi.
– Nó, gryfnie, gryfnie! I co żeście Hyjdlô zrobiyli?
– Tak żech tyż gynał zrobióła łóńskij soboty. I wiysz co Ojgyn? Czekóm tak możno godzinka, dwie, trzi... i żech niy szczimała. Wiela to idzie doczkać? Wlazuja do kuchyni i kukóm a mój Ecik cupnół sie nad waszbekiym, wykryncô ci tego kota i wyrcy:
– Nó, kicia, nó. Jesce chocia cyjntla musza ze cia wykryncić!

Starzik łod gorola...

Przikludziół sie do jednego gorola, werbusa we Chorzowie jejigo starzik i côłkô familijô kôzała mu pójńść na łodwieczerz do tyjatru. Starzik prziszôł nazôd i tyn gorol, werbus pytô sie go:
– Nó, i jak Ółpa, podobało sie Wóm we tym tyjatrze?
– A dyć, co mi sie podobało... a nôjbarzij na łostaku, kiej dôwali nóm mantle... Jak dôwali, to sómech wzión do kupy... śtyry!

Jorg a jejigo fajfka...

Tak ci tyż bóło ze Jorgym łod Gogolinki. Kurzół ci łón fajfka, ale tak, iże niy móg być ani pół godziny bez nij. Robiół u nôs na grubie i kiejsik sie mu przidarzyło, co ta swoja fajka zaboczół w dóma. Zmierzły sie zrobiół, łoszkliwy, robota mu niy szła, aże jejigo kamraty już niy szczimali i kôzali mu wartko, tam a nazôd, deptać do dóm, a łóni sam mieli bez tyn czôs wachować, coby sie sztajger niy kapnół, iże go niy ma, iże łón sie na pôra minut straciół. Kiej tyż bóła pałza na śniôdanie, Jorguś drapko popyndalowôł do chałpy, a iże miyszkôł blank kole gruby, kole „Grofki” , za jakiesik piytnôście minut bół nazôd.
– I co, môsz ta fajka, bydzie już ze cia pokój – pytajóm kamraty?
– Bogać tam, psinco móm a niy fajfka. Nalech zółwizół miôł szczyńści, bo kiejech tak po maluśku dźwiyrze do izby łotwiyrôł, kuknółech a tam na zofie zicnół ci sie do kupy ze mojóm staróm nasz ółbersztajger. Mało ci mie pierón niy szczelół. Jużech dźwiyrzy niy zawiyrôł inoch prasknół na dwór i śmiatôłech aże sie za mnóm kurzyło.
– To ci miôł pecha, panie Ojgyn tyn Jorguś, pra?
– A bo jô wiym. Łoszkliwce ino niyskorzij gôdali, co jejigo dwa synki blank na ółbersztajgra sóm podane. Nale to możno ino sóm klyty.

Na co nóm łón...

Synek prziszôł po katyjmusie (a katyjmus bół jesce na farze a niy we szuli) i pytô sie mamulki:
– A prôwda to jes mamulko, iże côłke jôdło jes łod naszego Pónbóczka?
– Anó toć, co to jes prôwda!
– A czy prôwda to jes, co wszyjskie gyszynki przismycy Dziecóntko lebo hazok?
– Na isto, to jes prawie!
– A tak na łostatek, czy na richtik małe dziecka wciepuje bez łokno busek, boczóń?
– A dyć, iże to jes côłkô prôwda – łodpedziała znerwowanô już mamulka.
– Nó, tóż rzyknijcie mi mamulko po jakiego dioska my sam jesce trzimómy we chałpie tatulka???

Gorol we hotylu...

Wyrychtowali we Katowicach taki dupny Hotel „Warszawa”. Przikludziół ci sie bół do niygo jedyn Krakowiôk, taki łod Jana Maryśki Rokity. Z rańca tyn „boy” hotylowy pucuje szczewiki wszyjskim byzuchantóm, tela, co jedne gynał na szczwôrtym sztoku. Dyrechtór hotylu musiôł jejigo chopów łobadać, znacy „sprôwdzić” i kukô na tego, kiery te szczewiki pucuje na szczwôrtym sztoku.
– Przeca to niy jes ipto, ptôku plac do glancowanio szczewików! Co sie bydóm ło nôs inksze byzuchanty tego hotylu miarkować? Zarôzki mi te szuły zakludź do tyj służbowyj izby!!!
– A dyć, pónie dyrechtórze, już bych to zrobiół – gôdô fest użytnio tyn „boy”. – Tela, co te szczewiki, kiere sam glancuja, kiere sam filcuja, pucuja, to tyn istny Gorol ze Krakowa przikrymplowôł szplatkami, sznurowkóma do klómki !!!

Kamrat Antek...

Spómniôł mi sie dzisiej jedyn mój kamrat Antek, kiery jakosik latoś na podzim chyciół mie we szynku za knefel łod westy i pedziôł:
– Wiysz Ojgyn, cosik ci sie symnóm dziyje niyherskigo, lipnego.
– E tam, kudły ci blank wypyrtli, mosz glaca, jeżeś wylynióny, ale to jesce niy wszyjsko, przeca mogesz być jesce chop jak przinoleżi.
– Ja, możno jô i jes jesce chop, jak przinoleżi, starô jesce niy wajô...
– A depto do kościoła? – pytóm sie go.
– Ja, depto, ale za dugo tam niy rzykô ...
– Nó, tóż co ci doskwiyrô?
– Wiysz, to jes tak. Jakosik tak łóńskij soboty zicnółech sie we gryfnym kafyju, nó, możno we szynku... nó...
– I co, i co... miôłeś pijóndze na wyrôbianie? – pytóm sie, bo jô już – skuli mojij Elzy ino ze świekróm moga deptać do knajpy (kiej znôjda „spónsora”, znacy moja babeczka).
– E tam, zicła sie tam dwa tisze dalszij jedna gryfnô, szykownô – i jak to terôzki gôdajóm – „zeksownô” frela, kierô napoczła kurzić cygareta.
– Nó, i co, baba kce zakurzić cygareta...?
– Nó, to co jô? Miôłech barzij szkrabka, smacysko... na ta cygareta, a niy na ta frela!!!
I to tyż niy jes take iptowate, dupkowate, bo – jak gôdôł jedyn móndrok – lepszij mieć parkinsona i cosik ze achtkika wylôć, niźli mieć altzheimera i ci blank przepómnieć, co sie miało szluknóńć.

Kukówka....

Dwa naprańce słepióm gorzôła u jednego kamrata, u Zigi. Łorôz jedyn glacaty Antek pytô sie tego Zigi:
– Te, a co za jaki sam u cia wisi na ścianie taki srogi talyrz?
– To niy talyrz, ino buksiok, zygôr ze kukawkóm – pado Ziga.
– Niy godej! Zygôr ze kukawkóm? – dziwuje sie Antek. – Przeca jô widza, co to jes srogachny talyrz!
– Niy wiyrzisz mi, to sie terôzki łobocz!
I tyn Ziga, jak niy prasknie próznóm flaszkóm łod piwa we tyn talyrz na tyj ścianie. A tu zarôzki ze drugij zajty, ze drugigo pomiyszkaniô:
– Kurwa! Jest pół szczwôrtyj z rańca! Bydziecie cicho łożyroki!