Nōmerek...

Wlazuje zwiykowany starzik do burdelu. Gryfnŏ izba choby we knapszafcie. Na jego widok sztartła jedna z dziołchōw, kiere tam robiyli. Gryfnie kolybała łogibami i podlazuje ku starzikowi. Ze jeji gymbulki choby dych amylokowygo łodświyżacza luftu, dobywǒ sie pytani:
– Nōmerek? Gibki nōmerek, ja?
– Ło do sto pierōnōw! Do zymboka – nōmerek, do dochtora łod rojmatyki – nōmerek, do dochtora lód hercklekotōw nōmerek, ale coby do kurwy nōmerek, to już za tela!

Bōnclok...

Ida sie bez ta naszǒ siyń a sam lejzie Jōzik z dupnōm ojlōm na gowie.
– Co ci jes Jōłzel? Fto ci tako buła przirychtowǒł ?
– Wiysz, Ojgyn, miǒłech ci tyn mōj gyburstak i trochach ze mojimi kamratōma pochlistǒł. Zatym, deczko niyskorzij, przikwanckǒłech sie do dōm, a we siyni ćma nikiej u nyjgra w dupie i takech sie zamamlasiōł, iżech cǒłke śtyry godziny medikowǒł: przeca jǒ wiym, iże stoja przed mojimi dźwiyrzami... ino sōm niy poradza zmiarkować, czych jes jesce we siyni, eźli już we antryju ?
– I łod tego mǒsz ta buła na czole ?
– Niy, ino łod tego, iże mie moja starǒ chlistła maślōnkōm !
– Maślōnkōm? Naszōm kiszkōm? I łod tyj maślōnki mǒsz tyn kalniok i ta ojla?
– Nō ja... Ino żech ci niy pedziǒł, iże ta maślōnka bōła we bōncloku!

Dupa reskyruje...

Tyż tak jakosik na wiesna powadziyli sie festelnie wszyjskie tajle cowieka. Niy poradziyli przijńść dran, fto tak na sito wszyjskim reskiyruje.
– Przeca to jes klar, iże jǒ – mrōnknōł filip. – Jǒ to wszycka ruguja, łobadōm.
– Belafastry, plytnie! – szprajcli grace. – My sam na isto robiymy nǒjwiyncyj, zarǒbiōmy, przismycymy do dōm geltak...
– A, kaj tam – westchnyli szłapy. – Przeca to my tu reskiyrujymy, uzdowōmy kaj pōjńdymy, we jakim kiyrōnku i tam tyż zawdy kroczōmy.
– A psinco prǒwda! – łodezwali sie ślypia. – My sam sōm szefōma, my ino wszyjsko poradzymy ujzdrzić i tak po prǒwdzie nic nōm niy sorknie, niy śmietnie ze weźroku.
– To wszyjsko gōwno prǒwda – rzykła na to trǒwnica. – To jǒ sam byda na zicher sprawiǒła, regirowała, bo jǒ wyrǒbiōm wōm wszyjskim enyrgiǒ, procnie bakōm i wszyjsko, co wećkocie – trǒwiã. Bezy mie padniecie jak sznity na asfaldzie...
– O niy! Jǒ sam byda na isto szefym – nǒgle łodezwała sie dupa, kierǒ do terozka blank nic niy gǒdała. – Pedziałach, i tela!
Śmiych ci sie zrobiōł taki, iże cǒłke ciało niy poradziyło sie do kupy pozbiyrać, niy poradziōło ze tego chichranio przijńść do sia.
– Nō, tōż dobra – łodpedziała na te chichry rzić. – Kiej tak, kiej sie wōm to niy zdǒ, to bydzie sztrejk i tela!
Nō, i tyż ci ta rzić ustała robić, co dō nij przinoleżało. Śleciało pǒrã godzin. Filipa chyciōł fiber, dostǒł gorōnczki. Grace blank łoklapnyli. Szłapy zegli sie we kolanach. Gały wylejźli cǒłkiym na wiyrch. Trownica napoczła belować i blank łobaniała ze wysiyłku, ze ansztryngowaniǒ sie. Warto tyż wszyjskie sie dogǒdali i rozmōwiyli. Nǒjważniyszym, znacy szefym łostała DUPA!
Bo, moji roztomiyli. Tak to już na tym świycie jes, iże na isto tyn ino moge być szefym, co gōwno robi! Prǒwda? Miarkujecie to? Pewnikiym miarkujecie!

I juzaś baba u dochtora...

Przilazuje baba do dochtora i rzōńdzi:
– Panie dochtōr, mōm srogi problym, jǒ mōm za sroge potrzyby zeksualne...
– To wydadzōm sie łōni paniczko.
– Jǒ już jeżech wydanǒ, mōm już chopa...
– Tōż znǒjdōm se łōni jakigosik kōchanka, kōnkubynta.
– Tyż już mōm, panie dochtorze.
– To weznōm sie łōni drugigo...
– Mōm i drugigo, i trzecigo i... jesce inkszych śtyruch...
– Hmmm, zdǒ mi sie, iżeście paniczko na richtik sōm niymocnǒ... chorǒ...
– Panie dochtorze roztomiyły, dadzōm mi to łōni, panie dochtorze, na piśmie, bo mōj stary sztyjc i jednym ciyngym gǒdǒ mi coch jes stopierōńskǒ... kurwa!

Zarǒzki wyjmna...

Z rańca, ło szaroku, po stopierōńskij impryzie, jedyn istny cuci sie ze śniku i czuje, co wele niygo leży dziołcha. Bez pǒra minutek ształnuje, szpekuluje i zatym napoczynǒ sie dobiyrać do tyj dziołchy. Po jakisik kwilce dupczyniǒ chop łotwiyrǒ ślypia i wystrachany jak sto dioskōw wrzescy:
– Ło kurwa! Aleś ty dziołcha jes żadnǒ!
Dziołcha deczko spłōszōnǒ po cichuśku sie pytǒ:
– Richtik karlusie niy ma wy mie nic gryfnego?
– Jes, jes... ale za kwilka to wyjmna!

Tyj we tytce...

Po łostryj balandze ze słepaniym gorzǒły i babsko-chopskimi „balytōma”, jedyn istny cuci sie ło rozwidnioku we blank cudzym prykolu. Wele niygo śpi żadne, łobmierzłe, rube babsko i festelnie charcy. Tyn istny dźwigǒ sztepdeka i zamiyrǒ ze yjkelhaftym, ze stopierōńskim łobrzidzyniym... wszyjsko ufifrane kwiōm...
Rǒd niy rǒd tyn istny sztrekuje sie, wstowo i kulwitǒ sie do badycimra. Zapǒlǒ światło, stowo przed zdrzadłym i ze srogachnym przerażyniym i twōgōm widzi, iże wystowo mu ze gymby, zablindowany miyndzy zymbolami sznōrek.
– Ło mōj ty Pōnbǒczku! – mamrǒ pod fusiskym tyn istny. – Kciyj chocia tela sprǒwić, coby to bōł tyj... ekspresowy!

Prima Aprilis...

Stary Achim Bregula nynǒł se kiejsik ze swojōm starōm na prykolu. Narǒzki szteruje jōm we nocy, tyrpie, tyrpie i tak rzōńdzi:
– Hyjdla, a zwyrtnij sie kuciapkōm ździebko ku mie (wiycie ło czym jǒ gǒdōm)!
– Achimku, mōj ty roztomiyły, byś ty kciǒł mi dzisiǒj przoć? Bōłbyś taki chocia rōłz do roka dobry dlō mie i mie przedupczōł?
– Niyyyy.... – łodrzykǒ Achim – dzisiǒj jes przeca prima aprilis... a jǒ ino kca, cobyś drzistała na ściana a niy na mie !