Nowe szczewiki...

Przed szaufynstrym szumnego, sztramskigo składu ze szczewikōma styrcy jedna baba i zaziyrŏ na te wszyjske gryfniste szczewiki. Podlazuje ku nij jedyn istny i ze rułōm gŏdŏ:
– Sprawia wōm paniczko te szczewiki, ale ino wtynczŏs kej sie łōni symnōm prześpiōm.
Tak baba pomedikowała deczko i po jakimsik łoka mrziku gŏdŏ:
– Nō, dobra, ale musza wōm panoczku pedzieć, co jŏ blank niy mōm rada, niy ciyrpia zeksu!
Nō i poszli do jeji chałpy, baba legła na prykolu, łozpostrziła szłapy i leżała bez ruchu i ino zaziyrała na te jeji nowe szczewiki. Leżała richtik jak drzewnianny bŏlek a kej tyn istny miŏł już skōńczyć dupczynie, łōna zadrziła szłapy do wiyrszu i wrzescy:
– Łooo... ja...! Jes zuper... na isto zuper!
– Gŏdaliście paniczko, iże niy mŏcie rada zeksu...
– To prŏwda, niy mōm rada zeksu... ale stopierōńsko sie raduja na te moje nowe szczewiki!

Stŏłach za tobōm...

Jedyn istny, taki moderny terŏzki „byznesman” uzdŏł, co lajstnie sie operacyjŏ, kierŏ go łodmōdzi. Kej ci już wylŏz ze tego lazarytu łocałbrowany chybnōł ku kijoskowi i spytŏł sklepikŏrza na wiela lŏt łōn wyglŏndŏ.
– Nō, możno tak wele 35 lŏt...
– He, he... piyknie... A tak prŏwdōm, to mōm 47...
Zatym poszŏł do McDonalda i tam ło te same spytŏł kasijyrka.
– Nō, podug mie, majōm łōni 32 lata.
– Niy! Niy... mie pizło 47! – wrzesknōł tyn istny uradowany.
Do dōm wrŏcŏł bez park. Na jednyj bance siedziała starecka.
– Starecko, a jak łōni miarkujōm, wiela jŏ mōm lŏt?
– Wiysz synek, jŏ tam deczko niydowidza, ale mōm taki szimel jak to sprŏwdzić. Jak wrajża moja gorzść we twōj prziporek, tōż tyż zarŏzki byda gynał wiedzieć wiela to tyż ci lŏt już pizło...
– Dobra, sprŏwdzejcie starko! – łodrzyknōł tyn istny.
Starecka wrajziōła swoja gorzść we jejigo galoty, gracała, gracała, aże kajsik po dziesiyńciuch minutkach wyjmła swoja rynka i pedziała:
– Anō, mŏsz synek 47 lŏt.
– Jezderkusie! A skany łōni to wiedzōm? – wrzesknōł zadziwany chop.
– Aaa... jŏ stŏłach za tobōm synek we McDonaldzie!

Wyrfel (kostka) Rubika...

Rŏłzczasu byli „Drużynowe Mistrzostwa Świata we robiyniu LODA”. Sjechali sie sie baby ze cŏłkigo świata. Snadnōm rzeczōm niy zabrachło cajtōngōw, radijokōw i telewizyji...
Koryspōndynt jednyj ze stacyji telewizyjnych robi wywiady ze babskimi manszaftami. Nŏjprzodzij napoczynŏ łozprŏwka ze Hamerikōnkōma:
Jak launa przed łozgrywkōma?
– Wszyjsko na isto zapniynte na łostatni knefel, procnie trajnowalichmy przed tymi łozgrywkōma, wszyjsko do porzōndku, wygrōmy! Nō, snadōm rzecōm kej we polskim manszafcie zabrachnie Mariki...
Gynał te same pytani zadowo tyn żurnalista dziołchŏm ze Francyji (ftore byli fawōrytkōma).
– Wszyjsko we nojlepszyjszym porzōndku, przecamć to nasz narodowy szport, łod wieluch, wieluch lŏt sōmy na szpicy... wygrōmy! Nō, snadnōm rzecōm kejby Marika niy przilazła!
I tak ci tyn żurnalista łamzi łod nŏcyji do nŏcyji i wszandy ta samo lajera: „Eźli Marika niy przijńdzie!” Yntlich tyż żurnalista niy szczimŏł i pytŏ sie ofyn:
– A co to za jakŏ tak Marika? Jakisik autorityjt, abo co?
– Autorityjt niy autorityjt, al łŏna wyrfel Rubika we gymbie ukłŏdŏ!

Dekel na gulik...

Rōłzczasu jedzie jedna baba autokym. Łorŏz usłyszała jakisik gruch, larmo na zewnōntrz. Zahaltowała na szlag, wylazuje ze autoka i łobziyrŏ sie naobkoło... Uwidziała jakosik tajla na ziymi, dźwigła jōm z biydōm i prōbuje jōm kajsik, kaj sie ino dało, do tego autoka napasować. Nale niy poradziōła znŏjść placu ze ftorego ta tajla łodpadła, tōż tyżź wciepła jōm na zadni kanapyj we autoku i pojechała ku automechanikerowi. Tyn mechaniker gynał łobadŏł autok tyj baby i pedziŏł:
– Wiedzōm łōni! Tyn autok jes na zicher blank do porzōndku, ale tyn dekel ze gulika bydōm łōni musieli zakludzić nazŏd, tam kaj jes jego plac...

Zymbiska...

Przilazuje rōłzczasu modŏ frelka, blōndina ku swojij mamulce i pytŏ:
– Mamulko, eźli to jes na isto prŏwda, iże dziecka jak sie rodzōm, to wylazujōm ze tego samygo miyjsca we ftore chopcy wkłŏdajōm dziołchōm swoje ciuliki?
Mamulka, rada, co niy musi łozprawiać ze swojōm cerōm na te tymaty gŏdŏ:
– Ja, ja cerzicko, gynał ze tego samygo miyjsca wylazujōm!
Na to ta blōndina ze utropōm:
– A eźli przi tym porodzie niy powybijŏ mi tyn dzieciŏk... zymbiskōw?

Srogŏ baba...

Rōłzczasu jedna srogachnŏ baba poznała na impryzie... cwerga, chopa pyrtka. Miŏł ci łōn deczko bez myjter wzrōstu, ale pōmimo to, zapodobali sie. Po pŏruch nŏpitkach, tych modernych „drinkach” pokwanckali sie wrōłz do jeji apartmyntu, do jeji kwatyry.
– Niy poradza sie wystawić jak tyż to bydzie wyglōndać dupczynie sie ze takim niziōłkym, takim cwergym. – pedziała ta srogachnŏ baba. – Nō, te rōżnice we wielgości... i take tam... we cŏłkości...
– Tōż seblyc sie, legnij sie na zofie, zawrzij ślypia i łozpostrzij szłapy – rzyknōł tyn niziōłek.
Baba zrobiōła, co tyn cwerg łōnyj kŏzŏł i po jakimsik łoka mrziku poczuła we sia nŏjsrogszŏ zacha jaki doświadczōła we swojim życiu. Dolazowała do sia pŏra razy. Kej tyn cwerg uwidziŏł jeji błōgość kiej łōnyj już tak festelnie wygodziōł, lachnōł sie tak ino pod fusiskym i pedziŏł:
– Eźli miynisz, iże ci bōło symnŏm „zuper” tōż doczkej ino aże ci wraża moje łobie szłapy!

Bo dziyrżisz mojigo...

Kejsik to na Piyrszego Mŏja to ci byli dziepiyro „impryzy”. Kejsik na taki dugi szlustydziyń (zapióntek) wykludziyli sie dwa kamraty, Erwin i Jorg, ze swojimi babeczkóma. Zahaltowali na takim zeltplacu (na kampingu) Erwin i Jorg spali we jednym celcie, a jejich babeczki we drugim. Tak jakosik wele trzecij już ło szaroku Jorg cuci sie i wrzescy:
– To ci jes niymożebne, niywymōłwne!
Erwin sie tyż łobudziōł i pytŏ Jorga:
– Co tyż to sie dziyje Jorg?
– Wiysz Erwin, jŏ na zicher musza pōjńść do tego celtu łod naszych dziołchōw, do mojij babeczki!
– Nō ale po co? – pytŏ sie dalszij Erwin.
– Chopie... na zeks... łobudziōłech sie ze nŏjtwŏrdszym ciulikym jaki żech ino miŏł we życiu!
Po jakimsik łoka mrziku Erwin rzōńdzi:
– A kcesz, cobych jŏ poszŏł do kupy ze cia?
– Do sto pierōnōw! Ale po co?
– Bo ty, chopie, dziyrżisz we ryncach... mojigo!