Kōdki...

Do wiejskigo sklepu wlazuje jedyn pampōń i pyto:
– Mŏcie nagle, ćwiynki abo chocia papioki?
– Niy, niy mōmy!
– A kopocze , haki mŏcie?
– Niy, tyż sam tego niy mōmy.
– A to możno jakesik gryfne kible, ajmery mŏcie, ja?
– Niy, tyż niy mōmy!
– Ludzie! Tōż rzyknijcie mi po jakiymy nie zawiyrŏcie tego sklepu?
– Bo... kōdkōw tyż niy mōmy!!!

Napasztowŏł...

Zicło sie dwiōch chopa we kinie i łoglōndajōm fylm. Przed niymi łozsiadło sie srogachne, glacate, wyrośniōne „dresisko”, taki nasz dŏwny huncwot i chachŏr. Bez dwa myjtry wzrōstu, 120 kilo żywyj wŏgi i take tam jesce. Słōwym: kyns dresiŏrza. Jedyn ze tych dwiōch kamratōw rzōńdzi:
– Te, stary, wetna sie ze cia ło 50 złociokōw, iże niy praskniesz tego frica sam przed nami w glaca!
Tyn drugi pomedikowŏł deczko i łodrzykŏ:
– Niy ma sprawy. Jŏ za 50 złociokōw praskna tego dresiŏrza bez łeb.
Nō, i prasknŏł tego istnego bez palica.
Tyn istny glacok łobrŏcŏ sie, a tyn, co go prasknōł rzykŏ ku niymu:
– Serwus Erwin! Kopa lŏt! Co tam u cia?
Tyn dresziŏrz letko sie wkurwiōł i gŏdŏ:
– Suchej ino stary, tyś mie pewnikym ze kimsik inkszym pomylōł. Ślatuj OK!
Minōła dugszŏ kwilka i juzaś tyn piyrszy ze kamratōw rzŏńdzi ku tymu drugimu:
– Wiysz, prasknōńć tego lōmpa rōłz, to żŏdne mecyje. Wetna sie ze cia ło cŏłke sto złocioków, iże niy zrobisz tego drugi rōłz.
Tyn drugi kamrat pomedikowŏł łoka mrzik i łodrzykŏ:
– Niy trop sie. Za stōwa praskna ci go jesce rōłz.
I juzaś dupnōł bez łeb tego glacoka. Tyn sie juzaś łodwrŏcŏ, już festelnie wkurwiōny, i słyszy:
– Erwin! To przecamć jŏ! Do jednyj klasy we szuli łoba my deptali. Na isto mie niy poznŏwosz?
Tymu istnymu szōminy wyleźli na gymba i cedzi bez zymbiska:
– Suchej ino, kurwa, chopie. Gŏdŏłech ci już, iże mie ze kimsik mylisz, i gŏdōm prōmp... łodpierdol sie łodymie... OK?
Zatym wstowo wkurwiōny już do łostatka i przesiŏdo sie do piyrszyj raji. I juzaś śleciała kwilka i tyn piyrszy kamrat napoczynŏ trzeci rōłz swoja ryjda:
– Nō wiysz, dwa razy prasknōńć cudzego bez łeb, to tyż na isto żŏdyn kōnsztik. Tyż bych ro zrobiōł. Ale trzeci rōłz to ci sie na zicher niy udŏ. Wetna sie ze cia ło dwiesta złociokōw, co trzeci rōłz już niy wydolisz!
Juzaś kwilka pomyślōnku i tyn drugi przijimŏ weta. Wstowo, idzie do piyrszyj raji i dup glacoka we palica łod zadku. Tyn srogachny dresiŏrz srywŏ sie już na fest wkurwiōny i słyszy:
– Erwin! To ty tukej żeś sie zicnōł? A jŏ ci tam trzi raje wyżij już dwa razy napasztnōł jakigosik inkszego chopa, blank na cia podanego...

Mierznie mi sie bez baby...

Rōłzczasu jedyn istny wlazuje do restaurantu. Łobleczōny łokludnie, ale idzie ujzdrzić, co prziłobleczynie jes deczko styrane, snoszōne. Zicnōł przi tiszu i wołŏ ōłbra. Tyn podlazuje ku niymu, a tyn istny pytŏ sie go:
– Wyboczōm mi łōni, a fisze to u wŏs sōm, ja?
– Snadnōm rzeczōm, sōm. Laks, znaczy sie łosoś, tunfisza, forela, znaczy pstrōng... i inksze...
– Niy, niy... Jŏ bych sie zawinszowŏł jakigosik mintaja, abo cosik takigo... jak nŏjgorszyjszego i blank niyfrisznego...
Kelner deczko zadyrgotŏł ze łobrzidzyniŏ, ale niyzrōszōny rzōńdzi:
– Dobra, robi sie... zarŏzki wtosik pylnie sie do... zupermarkytu!
Nō, tōż tyn istny gŏdŏ dalszij:
– I prosza wŏs panoczku, coby narychtować ta fisza na szpecijalny szimel...
– Suchōm wŏs?
– Jŏ bych sie winszowŏł, coby łónyj niy szpluchtać, niy łozmrŏżać, niy snożyć...
– Ale...
– Dużo soli! – rzōńdziōł dalszij tyn istny. – Ale ino ze jednyj zajty. Za to ze drugij mocka korzyni, tak łod syrca. I kciŏłbych coby jōm kuchŏrz skwarził bez łolyju. Wiedzōm łōni, tak ganc ajnfach ciepnōńć na tyglik i przibrōnocić, spŏlić ze jednyj zajty. Za to drugŏ mŏ być blank surowŏ...
Kelner blank łosupiŏły prōbuje sie wycofać, ale tyn istny go zahaltowŏł:
– I jak ci już bydōm mi łōni, panie ōłber, ta fisza podŏwać, to prosza bez żŏdnych mecyji, bez żŏdnego „smacznygo”, bez „prosza piyknie” abo inkszych takich.. Ciepnōm mi łōni talyrz na stōł i wrzesknōm: Żrij... kurwa!
Lelner łodwrŏcŏ sie, zatym wypŏłniŏ gynał, dicht polecyniŏ kōntmana. Tyn istny ze płaczkami we ślypiach wciskŏ mu do gorzci banknota 200 złociokōw i rzōńdzi”
– Miarkujesz pōn, jŏch już jes trzeci tydziyń na dinstrajzie... Stopierōńsko mi sie ckni ku mojij staryj!

Bryna...

Zwōnek przi dźwiyrzach... Baba łozewrziła, a sam zarŏzki za szwelōm, za progym styrcy fechciŏrz.
– A dziyń dobry paniczko! Eźli retli by łōni paniczko chudobnygo czowieka kōnskym chleba?
Baba tak kukła na tego fechciorza litōściwie i rzōńdzi ku niymu:
– Óooo, widzōm łōni! Razinku upiykłach torta, tōż tyż dōm wŏm kōnszczek.
– Niy! Niy! Bydōm tak dobrzi i sie niy trŏpiōm. Mie suchy chlyb blank styknie.
– Nale, panoczku, przecamć jutro moge sie przitrefić taki fal mie i wtynczŏs możno łōni panoczku mie holfnōm.
Po dugszym czasie i dyszkusyji tyn fechciorz na łostatku zgodziōł sie wziōńć tyn kōnsek torty. Idzie śniym we gracy bez hulica i mrōncy pod fusiskym:
– Tortnsztikel! Kurwa... tortnsztikel! A na chuj mi tyn tortnsztikel? Jak jŏ do kurwy nyndzy bez niygo moja halba bryny przepuszcza???

Dziŏd i baba...

Byli se rŏłz stary chop i jejigo małowiela modszŏ baba. Rōłzczasu babie zakciało sie dupczyniŏ, tōż tyż napoczła zolyty, kabacynie, motanie... nō robiōła wszyjsko, coby chopa zakludzić do prykola. A chop nic a nic. Blank niy miŏł gyfilu, blank niy miŏł chańdzi na prykolowe wyrobianie.
Nō tōż snerwowanŏ baba pokwanckała sie do dochtora i rzōńdzi:
– Pōnie dochtorze! Jŏ bych fōrt kciała dupczyniŏ a mōj chop blank niy. Cōż jŏ mōm robić?
– Spokōjnie, niy nerwyjs. Jŏ mōm na to knif. Musicie paniczko na minutka skorzij przijńściŏ chopa ze roboty do dōm seblyc batki i stanōńć sie zadkym ku dźwiyrzōm, ugibać sie deczko i wypnōńć rzić a zarŏzki łobudzi sie we waszym chopie dzike zeksualne zwiyrze.
Nō,tōż baba zrobiōła jak przikŏzŏł dochtōr. Z wypniyntōm rziciōm czekŏ... nō i na łostatek zmŏchany, usiotany chop wrŏcŏ ze roboty, łozewrził dźwiyrze, kuknōł tak, zaziyrŏ... i w te pyndy zapierdala wiela ino mŏ siył w nogach do nŏjbliższyjszygo szynku. Wkarowŏł wartko rajn, zicnōł sie przi szynkwasie łobsztalowŏł piyrszŏ seta, drugŏ, trzeciŏ... Wysłepŏł już ze dwie halbecki, ale łōn dalszij sztaluje. Na to gospodzki ze rułōm:
– Panoczku! A rzyknijcie mi ino czamu łōni tak bez łopamiyntaniŏ słepiōm? To już trzeciŏ flaszka... nō, rzyknij pōn po jakiymu?
– Panie ōłber! Wrŏcōm usiotany, zmorzōny, blank kaput do dōm po cŏłkim dniu bakaniŏ we robocie, wlazuja na mōj sztok, łozewrziłech dźwiyrze... a sam troll, myjter na pōłtora, kracer, szrama na pōłowa pyska, broda do kolańskōw i jesce mu ze mordy ślina ściykŏ...

Trzi mrowce...

Byli se trzi mrowce, trzi mrōwki. Jedna mrōwka polazła do kichola, drugŏ pokwanckała sie do dakla, a trzeciŏ... wlazła do dupy. Po jakimsik łoka mrziku piyrszŏ śnich wylazła i gŏdŏ:
– Bōłach we kicholu i przismycyłach ze sia ździebko klyju, lepidła.
Na to drugŏ rzōńdzi:
– Jŏ bōłach we daklu i mōm małowiela... miodu.
A na to wszyjsko trzeciŏ rzykŏ:
– Joch bōła w dupie i blank nic’ech niy prziniysła, bo jakosik czŏrnŏ damfmaszina mie... gōniōła!

Takŏ antynka...

Na plaży leży szykownistŏ, modŏ i blank sagŏ blōndina. Wele nij legnōł jedyn istny. Kciŏłby, a le blank niy wiy jak sie dō łōnyj dobrać. Markiyruje, iże kce nasztalować radijok.
Łorŏz jejigo graca landuje na jeji basisku.
– Jezderkusie! Co łōni panoczku robiōm?
– Anō, prōbuja chycić... Francyjŏ...
Dziołcha kukła, gynał badła na jejigo batki i rzōńdzi:
– Panoczku! Ze takōm antnkōm to pōn Warszawy niy łapnie!