Tic-tac....

Wadzi sie festelnie trzech chopōw ło to, kery śnich mŏ chudszŏ dziołcha.
Piyrszy rzōńdzi:
– Moja frela, to ci jes takŏ chudzina, iże kej skukŏ sie za linda, za ciynki strom, to łōnyj blank niy widać.
Na to tyn drugi fric:
– A moja to ci jes wyblyszczek, takŏ chudŏ, iże kej bez cufal zadekuje sie za sztyjlampōm, to tyż ci łōnyj na isto blank niy idzie ujzdrzić.
Na łostatku łozwŏł sie tyn trzeci chop:
– Eeee tam, ustōńcie... moja to ci jest taki szpiterlok, iże kej łōński tydziyń społykła tic-taca, toch pomyślŏł, iże łōna zaciōnżōła... iże jes ciynżobnŏ...

Kōń sie chichrŏ...

Rōłzczasu, pierōnym dŏwno tymu nazŏd, żōł se jedyn krōl, kery miŏł festelnie frasobliwygo, zachmulōnygo... dryganta, kōnia. Łoznŏjmiōł wobec we swojim krōlewstwie, iże fto łozbawi, łozweseli tego jejigo kōnia, erbnie pōłowa tego krōlewstwa.. Prōbowało mocka ludzi, ale bezskutnie, podarymnie. Na łostatku na dwōrze pokŏzŏł sie Szewiec-Dratewka, ftory łobiycŏł, co na isto łozweseli kōnia; tyn kōń dostanie śmiociŏ. I richtik. Szewiec podlŏz ku kōniowi, cosik mu tak szepnōł do dakla. Tyn kōń forsknōł śmiychym i kulŏł sie ze chichraniŏ po ziymi. Szewiec-Dratewka poszŏł fōrt ze swojōm nadgrodōm.
Ale tyn krōl niy poradziōł łod terŏzka strzimać ze tym swojim sztyjc i jednym ciyngym chichrajōncym sie kōniym. Łogłosiōł, ize łoddŏ reszt tego swojigo krōlewstwa ze swojōm cerōm ku tymu, czowiekowi ftory sprawi, co tyn jego kōń niy bydzie już taki pośmiywny.
I juzaś prziszŏł Szewiec-Dratewka, napocznōł cosik szeptłać tymu kōniowi do dakla... kōń ci sie festelnie zmerskŏł. Łocałbrowany krōl spytŏł sie go:
– Suchej ino! Jakeś to zrobiōł, iże rōłz tyn mōj kōń sie łozchichrŏł, a terŏzki juzaś zrobiōł sie festelnie zmerskany?
– Anō, to jes krōlu blank ajnfach. – rzyknōł Szewiec-Dratewka. Nŏjprzodzij to pedziŏłech kōniowi, ize mōm srogszy ciulik niźli łōn mŏ, a za drugōm razŏm... pokŏzŏłech mu tego mojigo ciulika!

Jaziōro labyńdzie...

Policajt wrŏco ze sōżby do dōm i już łod proga wrzescy:
–Moja ty roztomiyło, erbnōłech bilety i na łodwieczerz idymy na „Jezioro łabyńdzie”.
Po łobiedzie chop uwidziŏł, iże jego babeczka czyście i akuratnie śmiatŏ ze stoła łograbki, bździnki chleba i laduje je do tytki.
– Te! A na co to? – pytŏ sie yn policajt.
– Nō, jak to na co? Przecamć idymy na jeziro labyńdzi, to we tyj tytce, to dlŏ ptŏkōw...
Łoj ty gupieloku! To przecamć taki balyt we tyjatrze, zaczy sie, tam dziołchy tańcujōm.
– Dzisz go jaki mōndry! A kej szlichmy na „Wesele” Wyspiańskigo, to fto brŏł ze sia srogachnŏ halba?

Czŏrny a biŏły...

Rōłzczasu ne kraju rzyki styrcōm: murzin i jedyn biŏły. Tyn biŏły paradzi sie:
– Wiysz chopie, jŏ to ci mōm takigo wrażliwygo ciulika, iże mōgbych niym zmierzić ciepłota wody we rzyce.
– Nō, tōż łobadej! – podpuszczŏ go murzin.
Biŏły wyciōngŏ tyn swōj ciulik, wrażuje go do wody... czekŏ dwie minutki, a zatym gŏdŏ ze trijōmfym we głōsie:
– Ciepłota tyj rzyki, to 25 gradusōw!
Tyn murzin seblykŏ galoty, wrażuje do rzyki swojigo ciulika i po jakisik minutce rzōńdzi:
– Richtik! Ciepłota to 25 gradusōw... a głymbsz... to pōłtora myjtra!

Baba juzaś u dochtora...

Przilazuje starecka, fest już zwiykowanŏ do knapszaftu na łobadani. Labōrantka biere łod nij krew i gŏdŏ:
– A terŏzki dejcie mi ta waszŏ flaszecka ze jscochami.
Starecka stŏwiŏ flaszecka na tiszu. Zadziwanŏ labōrantka rzōńdzi:
– To przecamć jes kōniak!
– Jezderkusie! Richtik? Tōż co jŏ dała tymu naszymu dochtorowi?

We gyrichcie...

Łozprawa we gyrichcie. Dochtōr łod babskich niymocy, znaczy ginekolog, zatrzas rōłzczasu jedba Cygōnka. Nō, tōż sōndca pytŏ sie go ło grōnt, ło to, po jakiymu łōn to zrobiōł.
– Anō, to bōło tak, prosza wysokigo sōndu: Wrōciōłech po sōżbie do dōm. Miŏłech stopierōńsko procny dziyń. Łodebrŏłech śtyry łozsucia (porody), miŏłech łoziym pacijyntkōw ze knapszaftu, dwiōm starucnym już babōm zadiyrgnōłech „macice”. Ku tymu zrobiōłech trzi „defloracyje”, znacy pozbawiōłech dziywictwa trzi jōngfery. Kejech yntlich siednōł se ze rułōm we fatersztulu, we mojim umiyłowanym zeslu przi kafyju i ze cajtōngym w gracy, zakurzōłech cygareta, łorŏs słysza zwŏnek przi dźwiyrzach. Łozewrziłech, a we dźwiyrzach styrcy Cygōnka i rzōńdzi:
– A jŏ panoczku, moga wōm za sto złociokōw pokozać... cipka!

Kōdki...

Do wiejskigo sklepu wlazuje jedyn pampōń i pyto:
– Mŏcie nagle, ćwiynki abo chocia papioki?
– Niy, niy mōmy!
– A kopocze , haki mŏcie?
– Niy, tyż sam tego niy mōmy.
– A to możno jakesik gryfne kible, ajmery mŏcie, ja?
– Niy, tyż niy mōmy!
– Ludzie! Tōż rzyknijcie mi po jakiymy nie zawiyrŏcie tego sklepu?
– Bo... kōdkōw tyż niy mōmy!!!