Rodne cwilingry i kot...

Jedyn istny wykludziōł sie kajsik na Mazury na wywczasy. A, iże miŏł richtich szykownego kota, łostawiōł go pod łopiykōm swojigo bracika-cwilingra. Po możno jakimsik tydniu, glingŏ tyn istny ze Mazurōw i pytŏ sie bracika-cwilingra jak tam tyż mŏ sie tyn jejigo kot.
– Wiysz stary... nō ja, je mi festelnie mersko, ale tyn twōj kot padnōł, znaczy zdech.
– Ehhhh, musiŏłeś mi to tak prasknōńć blank prōmp? Przeca jŏ terŏzki byda miŏł rest urlopu blank popsowany, przesmolōny. Mōgeś mi przeca pedzieć, iże tyn mōj kot zicnōł sie kajsik na kalynicy i niy kce za pierōna kandego ślyjźć. Niyskorzij, za jakiesik dwa dni zaglingŏłbych do Cia i ty byś mi pedziŏł, co łōn śleciŏł ze dachu i leży połōmany u weteryniorza, a kejbych juzaś za dwa dni zaglingŏł do cia, rzyknōł byś mi, iże chocia tyn weteryniorz stŏł ło to, moja koczka padła...
– Nō ale, co sie przitrefiyło, to sie przitrefiyło, rzyknij mi lepszij co tam u naszyj mamulki?
– A dyć tōż, dzisz!... Mamulka zicła sie na dachu i niy kce śniego ślyjź!!!

Stopierōński cufal...

Trefiōłech kejsik we szynku kamrata. Zawdy, jesce za dziecka, ale i niyskorzij, już za majoryntnego, bōł zawalaty i miŏł mocka utropy ze dziołchami (babami). Nō, i piyrsze jakechmy sie spichli, toch sie spytŏł jak tyż to mu terŏzki te zachy babsko-chopske wylazujōm.
– A wiysz Ojgyn! Niy nŏjgorzij! Chocia...
– Nō, niy musisz sie Jorguś gańbić, mie mogesz wszyjsko łopedzieć, chopie.
– Wiysz Ojgyn. Łostatnio przigŏdŏłech se fajnisto dziołcha...
– Niy gŏdej Jorguś. Tyś se przigruchŏł dziołcha? Pewnikiym jakŏ strziga?
– Niy, Ojgyn, dej pozōr, co ci rzykna.
– Dobra, suchōm!
– Nō wiysz, ta frela bōła ci takŏ festelnie napolōnŏ, łozgzukan jak koczka we marcu. Wziōnech ci jōm do sia do dōm, mocka my wysłepali...
– Jezderkusie! Niy poradzisz to gibcij łopedzieć? Przeca niy nastyknie jednego piwa, cobyś to wszyjsko wyeklerowŏł...
– Nō, gŏdōm ci... mocka wysłepalichmy i biera sie do tyj roboty... ale we cŏłkij chałpie niy poradziōłech znoŏść ani jednygo kōndōna ...
– Nō, ja... cŏłki ty...
– Dobra, dobra... fuknōłech wartko na tanksztela i lajstnōłech sie zarŏzki trzi paksliki durexōw... znacy sie trzi paksliki gōmkōw...
– Nō, i...
– Wkarowŏłech do dōm... łōna sie kōmpie... nō, tōż jŏ czekōm. Śleciało cosik kole dwadzieścia minutek, łōna wylazuje ze badywanny takŏ ci wōniōncŏ... sagusiyńkŏ...
– Nō, dobra... i co dalszij chopie, bo mie już mory bierōm ze tyj twojij łozprŏwki...
– Nō, tōż Ojgyn napoczynōmy ta cŏłko „gra wstympnŏ” bez jakeś możno juzaś dwadzieścia minutek. Nō, i dokulwitołech sie do... finŏłu... Łozglōndōm sie tak, kukōm bele kaj za tymi kōndōnami. Kurde! Kajech je pokłŏd... sznupia i nic... niy ma! Wartko do antryja, sznupia po szaketowych kabzach... niy ma, i tela! By to pierōn szczelōł! Dziołcha letko sie już niyciyrpliwi, przebiyrŏ ci już szłapam; jŏ druk 180 na 120... NIY MA do sto pierōnōw! Musiŏłech ci pewnikiym stracić tyn pakslik jakech sie wrŏcŏł do dōm... z kabzy mi wylecieli abo co? Nic, ino wartko sie łoblykōm i juzaś gzuja na ta tanksztela. Mōm poblisku... ło szrit. Biera ze fachu juzaś pakslik durexōw. Razinku na tyj tankszteli dwie gryfne dziołszki byli te same, co trzi śćwierci godziny tymu nazŏd. Dziyrża fest tyn pakslik w gracy, coby go juzaś niy stracić, kajsik niy zapodziŏć. Wypolōłech ze tyj tankszteli, pruja do dōm choby gupi... we siyni potknōłech sie ło paket, ftory żech sie kupiōł skorzij... Nō, richtik wylecieli mi te kōndōny ze tych cŏłkich nerwōw ze kabzy. Już do imyntu napolōny śmigōm do dōm!
– Nō, i... – pytōm kej Jorg szluknōł se piwa...
– Wiysz Ojgyn! A we uszach mi zwōni jak dziołcha na tyj tankszteli gŏdŏ do tyj drugij (myśleli, co niy słysza):
– Niyzły hyńszt (jebaka) musi śniego być!
– Chopie... gŏdej, co dalszij bōło a nie, co jakeś dziołchy rzōńdziyli...
– Nō, tōż Ojgyn... wkarowŏłech do mojij chałpy a ta gizdula... gryfnie nynŏ. I telach se po...brechowŏł, pogziōł!

Na co łōn nōm...

– Prŏwda to mamulko, iże jŏdło je łod Pōnbōczka? – pytŏ synek.
– Prŏwda, na isto prŏwda synecku.
– A prŏwda to je, iże gyszynki wrażuje pod chojna Dzieciōntko?
– A dyć tyż prŏwda hopek.
– A pedzōm mi jesce eźli to je prŏwda, iże dziecka przipyrcy do dŏm boczōń?
– Ja, to tyż ci je prŏwda.
– Nō, to pedzōm mi mamulko ino, po jakiego dioska trzimōmy we chałpie naszygo tatulka?

Feldfyjbel....

Jedyn feldfyjbel gŏdŏ do napranego jak sztōmel wojŏka:
– Widza, i miarkuja coście sōm juzaś naprany choby belōwa. Niy poradzicie ani sztram na waszych klepytach stŏć !
– Eee, tam panie feldfyjbel – rzōdzi tyn wojŏk. – Przeca lepszij być naprany niźli mieć fimla, ipi mieć, prŏwda?
– Nō, nie za tela to terŏzki poradza spokopić – pado na to tyn unteroficyjer.
– Anō, to je tak: naprany to jŏ byda ino bez pŏra godzin, a gupim to idzie być bez cŏłke żywobycie, ,iarkujecie pónie feldfyjnel?

Berkmōn na wsi...

Jednymu berkmōnowi zmierzła sie robota na dole, na grubie. Pociep ta gruba i wykludziōł sie na wiyś. No i tam potrza ci bōło we polu robić, nō tōż łōn sie kejsik wybiyrŏ na pole. I jak zawdy pytŏ sie swojij babeczki:
– Cygarety mōm?
– Mŏsz!
– Sztrachecle mōm?
– Mŏsz!
– Bicysko mōm?
– Mŏsz!
– Kwarytka mōm narychtowanŏ?
– Je! Mŏsz narychtowanŏ!!
– Nō tōż... wiooo!
Ale kej już sie dokulwitŏł na te pole spomiarkowŏł, iże ci blank... haka, płōga zapōmniŏł...

Motorcykel....

Pŏra tydni tymu nazŏd przikludziyli sie do Piekor dwa chorzowskie elwry: Achim Bregula i Bercik łod Majzlinyj na pōńć. Łamżōm tak po tych Piekarach, deptajōm i łoroz ci uwidzieli kole „Domu Kultury” motorcykel ze przikuplowanōm prziczepōm, takim motorcyklowym anhyngerym. Achim ze Bercikiym tak ci gawcōm sie na tyn motorcykel, kukajōm ze kŏżdyj zajty, i kej już spokopiyli, co chop łod tego motoradu słepie kajsik we szynku i za gibko niy wylejzie, Achim gŏdŏ do Bercika:
– Te, Bercik wiysz ty co? Pōdź, sjadymy sie na tym pierōństwie.
– Cōżeś ty blank łogup? Jak to sie sjadymy, kej my blank i do łostatka niy wiymy jak tyn dinks fōnguje?
– Dej pokōj Bercik, jŏ tam zawdy sie dōm w dupie rady, przecach je ślōsŏrz i niy take fizymatynta żech bajstlowŏł!
Nō, tōż jak pedzieli tak zrobiyli. Achim siednōł na zic tego motorcykla a Bercik fuknōł do prziczepy. Achim pomachlowŏł, połōnacōł tymi kneflōma, wajchami, maszina zawyrcała, drzistła smyndym i poszli... Przekulali tak dobre pŏranŏście kilomyjtrōw, aże sam do nŏs na Pnioki i łoroz motor zdech, maszina blank sztopła, zabrymzowała. Bercik zafucany, usiotany, zgrzōny jak sto dioskōw, blank ci dychu niy poradziōł łapnōńć.
– Bercik, co to? Zmochanyś jak sto pierōnōw, jeżeś blank ab, chobyś siedym tōn wōnglŏ ściep do pywnice?
– Ło ty giździe, ło ty pierōński łoszkliwcu, łochyntolu, a coby cie sam zarŏzki pierōn ze światłygo niyba szczelōł! Taki ze cia kamrat. I jesce sie choby ipta pytŏsz co mi sie stało? Przeca we tyj dioseckij prziczepie niy bōło spodka, niy bōło zoli i... beztōż bez cŏłkŏ drōga ze Piekor aże sam na Pnioki musiŏłech piechty pyndalować. A ty lōmpie, strupie diosecki chobyś blank łoguch bez ta drōga!

Prima Aprilis...

Stary Achim Bregula nynǒł se kejsik ze swojōm starōm na prykolu. Narǒzki szteruje jōm we nocy, tyrpie, tyrpie i tak rzōńdzi:
– Hyjdla, a zwyrtnij sie kuciapkōm ździebko ku mie (wiycie ło czym jǒ gǒdōm)!
– Achimku, mōj ty roztomiyły, byś ty kciǒł mi dzisiǒj przoć? Bōłbyś taki chocia rōłz do roka dobry dlō mie i mie przedupczōł?
– Niyyyy.... – łodrzykǒ Achim – dzisiǒj je przeca prima aprilis... a jǒ ino kca, cobyś drzistała na ściana a niy na mie !