Brifmarki...

Przilazuje klŏsztornŏ panna do dochtora i rzōńdzi:
– Pōnie dochtorze, jŏci mōm jakosik dziwocznŏ niymoc, dziwoko choroba. Jŏ fōrt we swojich batkach znŏjduja.... brifmarki.
– Nale, siestro, tōż to je niymożebne. Jŏ blank niy znōm takij dolygłōści.
– Nō, tōż łoboczōm łōni, pōnie dochtorze – wlazuje we słōwo ta klŏsztornŏ panna i seblykŏ spōdzik, biylizna.
Dochtōr zaziyrŏ tak, kukŏ... richtik cosik tam je. Drŏpie sie po palicy, zaziyrŏ bliżyj... nō, brifmarki we babskich batkach, jak woła. Kukŏ jesce bliżyj i yntlich napoczynŏ sie lachać...
– Moja roztomiyłŏ! To niy ma brifmarki ino aufklyjbery, nŏlypki ze bananōw!

Do kogo przinŏleżi...

We gyrichcie twŏ łozprawa szajdōngowŏ, a dokładnij, to sprawa ło prziznanie łopiyki nad dzieciokami. Matka (jesce żōna, już niy kōchanka) wstała i klar dała do wyrozumiyniŏ sōndcy, iże dziecka przinŏleżōm dō nij. to łōna je urodziōła, tōż tyż sōm to jeji bajtle.
Sōndca zwrōciōł sie ku chopowi, coby tyż to łōn mŏ do pedzyniŏ.
Chop bez łoka mrzik bōł cicho, za tym poleku sztreknōł sie ze stołka i pedziŏł:
– Panie sōndco, kej wkłŏdōm złocioka do autōmatu ze maszkytami i wyleci ze autōmatu szokuladeridel, to eźli tyn szokuladeridel przinoleżi ku mie abo do autōmatu?

Twardy ptŏk...

Idzie sie rōłzczasu maluśkŏ, biydnŏ mysza i dolazuje ku rzyce. A skuli tego, co bōła to srogachnŏ rzyka ze festelnym sztralym, tōż tyż ta mysza stopierōńsko sie wylynkła, iże niy bydzie poradziōła ta rzyka przepłynōńć i gŏdŏ ku stojōncymu wele ptŏkowi:
– Jŏ, takŏ maluśkŏ mysza a ty taki srogi i sztramski ptŏk, tōż tyż cie prosza cobyś mie scŏpiōł za kark i przefurgnōł symnōm na drugŏ zajta.
– Niy!
– Nō, ale jŏ gryfnie prosza.
– Niy!
– Nō, nale jŏ festelnie błagōm...
– NIY!
Ptŏk łodfurgnōł... Mysza sie stopierōńsko wkurwiōła, Zebrała sie we sia wszyjskie siyły, fukła do tyj rzyki i łostatkym siyły przeszwimowała na drugŏ zajta. Wylazuje cŏłkŏ mogrŏ, blank przemoczōnŏ...
Nō, i jaki ze tego moge być mōrał?
– Jak ptŏk je twardy, to „myszka” musi być na isto mokrŏ!

Iglocek, jeżyk...

Sagŏ dziołcha łopŏlŏ sie na trōłwie. Łorŏz miyndzy jeji nogōma wykopuje sie maulwurf, maluśki krecik, łozglōndŏ sie, zaziyrŏ we wiadōme miyjsce i pytŏ:
– Jeżyk... ???
Cichōść, tōż tyż podlazuje jesce bliżyj, wōniŏ i juzaś pytŏ:
– Jeżyk...?
Niy ma łodpōwiydzi. Podlazuje jesce bliżyj, wōniŏ i ze takōm zorgōm pytŏ:
– Jeżyk! Żyjesz???

Orgazmus...

Rōłzczasu jedyn bamber i jejigo baba leżeli se we prykolu. Łōna heklowała, łōn czytŏł jakisik cajtōng. Łorŏz we jakimsik mōmyncie łodłożōł tyn cajtōng i ze rułōm spytŏł sie:
– A wiedziałaś ty, iże ludzie do jedyny gatōnek, kerego samice sōm we sztandzie łodczuwać tyn wywołany orgazmus?
Jego babeczka tak sie ino lachnōła wŏbiōnco i spytała libeźnie:
–Naprŏwda? Udowōdnisz to, dokŏżesz, ja?
Tyn bamber łodpedziŏł:
– Eźli ino kcesz... – zatym wstŏł ze prykola i poszŏł kajsik. Wrŏcŏ po możno 30 minutkach i rzōńdzi uradowany:
– Wiysz, ta naszŏ krowa i łowiyczka na zicher niy mogōm, aji świnia kwikała we taki szimel, iżech niy ma blank... pewny!

A toch jes jŏ...

Srogŏ sznapsimpryza. Dwa naprane kamraty, Antek i Paulek wrŏcajōm ku dōmowi. Drōgōm wlejźli ale jesce na sznapsa do Paulka. Przi tyj przileżitōści Paulek kciŏł sie jesce poasić swojim pomiyszkaniym i łobkludzŏ tego swojigo kamrata pō niym.
– Kuknij se ino Antek! To jes moja kuchyń, a to juzaś mōj badycimer – mamrŏ po pijŏku Paulek.
– Nō, Paulek! Na isto gryfnŏ jes i kuchyń i tyn twōj badycimer – łodrzykŏ naprany Antek.
Paulek dalszij łobkludzŏ kamrata po pomiyszkaniu....
– A to, Antek, to jes moja srogszŏ izba... łoo... a sam nynŏ mōj synecek... a... a sam... a sam moja cerzicka...
– Nō, Paulek, musza pedzieć, iże szykowniste sōm ci te twoje dziecka... aże szykowniste, gryfniste...
Idōm dalszij, wlazujōm do drugij izby..
– A to Antek, to ci jes mōj gryfny szlafcimer... dzisz jaki srogi i moc bykwyjm dopelbet... he, he... ciiii, ciii... cicho... to jes moja starŏ, a tyn wele... to cheba... jŏ, toch na zicher... jŏ...

Cugu niy ma....

Rōłzczasu jedna baba miała pierōnowe problyma ze swojim chopym – łōn ci stopierōńsko chyrczŏł na śniku, co niy dozwōlało łōnyj we nocy nynać. Chodziyli po dochtorach, szpecijalistach... i nic. Jedyn rōłz tyż ta baba spichła sie ze sōmsiŏdkōm i kej łopedziała łōnyj ło tych problymach swojigo chopa, ta dała babie do wymiarkowaniŏ pōjńście do jednyj łowczorki, znachōrki, kerŏ bezmać wszyjske przipadłōści poradziōła lyczyć. Baba wartko pylła sie pod skŏzanŏ adresa, przedstawiōła zytuacyjŏ, ta istnŏ bez łoka mrzik pomedikowała i pedziała:
– Kej wasz stary napocznie chyrczeć, to musicie mu paniczko łozszyrzyć nogi.
Baba sie festelnie wnerwiōła, łopinkolōła łowczorka, iże gupich jak fōnt kudeł ludzi ino wymanić, wyfikać poradzi i iże łona niy do jij złōmanygo fynika. Zatym pogzuła ku chałpie. We nocy ta samo lajera... stary rznie klocki już drugŏ godzina... baba medikuje:
– Eee tam, sporōbuja tak zrobić jak ta łowczorka gŏdała...
Łozszyrzŏ starymy szłapy i... cichość jak makym zasiŏł. Na drugi dziyń blank ło szaroku wartko pogzuła do tyj znachōrki... przeprŏszała... bōbmōniyrka... tuplowany gyhalt... Nō, i ciykawōść, ftorŏ niy dŏwała łōnyj pokōj:
– Paniczko! A rzyknōm mi łōni na czym stoji tyn knif ze tymi łozszyrzōnymi szłapami?
Na to ta łowczorka ze rułōm:
– Moja roztomiyło... szimel je blank ajnfach – łozszyrzajōm łōni chopowi szłapy, miech ślatuje na dziura i tym szimlym... niy ma cugu!