Plōmpka...

Baba ze srogachnym basiskiym przilazuje do dochtora: - Dochtorze joch pewnikiym je ciynżobno. Dochtōr łobadoł baba i rzyko: - Nō ja, to je ino luft. Po kolyjnych śtyruch miesincach ta samô baba juzaś przilazuje do dochtora i łod proga rzōńdzi: - Dochtorze nagōniōłach, jeżech ciynżobno. Dochtōr juzaś badô i rōłz jesce stwiyrdzô, iże to je ino luft. Śleciało piyńć miesiyncy i ta samô baba przilazuje juzaś do tego dochtora i juzaś łoznôjmiô, co je ciynżobno. Tyn dochtōr ciyrpliwie łobadôł baba i ze rułōm gôdŏ, co to je na zicher luft. Na to ze wartyncimra snerwowany chop drzi sie jak staregaloty: - Cōż to pōnie dochtorze! Ze mojego ciulika plōmpka se pōn robi?

Piyrszy...

Miesiōnczkowe łodbicie strzybrzōło sie we sublu, we jeziōrze, a wele praskały ło brzyg rōwnako festnie, jak wele namiyntnōści, kere porwali pôrã, ftorô leżała na plaży, na piôsku. Łoba zrobiyli pauza na tela dugô, coby mody czowiek wyszeptłôł: - Moja roztomiyło, eźli jeżech twojim piyrszym miyłowniky, piyrszym kochankym? Łōnyj sztima zdrôdzała cosik wiyncyj niźli aufryjgōng. - Na przecam! Ja! ̶ łodrzykła. – I nôjlepszyjszym! Niy miarkuja ino, czamu wy chopy zawdy zadowocie te same pośmiywne , pociyszne pytania?

Nachthymda...

Jedna ze przôciōłek wydowo sie. Drugô we gyszynku kupuje łōnyj moc wercito nachthymda. Po roku drugô yma sie wydowo a ta piyrszô we gyszynku sprawiōła łōnyj halstuch. Ta niydôwno wydanô baba pytô kamratki: - Po jakymu sprawiōłaś mi ino halstuch? Jô ci gyszynkła przecamć festelnie wercitô i zeksōwno nachthymda? Na to ta drugo łodrzykô: - A na pierōna ci takô nachthymda. Przeca zōłwizōł bez cŏłke życie nbydziesz jōm mieć na karku!

Mysz...

Snerwowanŏ farnŏ gospodyni wkarowała do kancylaryji farorza i wrzescy: – Prosza ksyndza, prosza ksiyndza... bo sie wōm farorzu kilszrank popsowŏł! – Marijko, to niy mōj kilszrank ino nasz... farski. Za jakisik czŏs juzaś ta farnŏ gospodyni wparzōła do kancylaryji i wrzescy: – Prosza ksiyndza, prosza ksiyndza... waszmaszina wŏm sie popsowała. – Marijko, to niy moja waszmaszina ino naszŏ, farszko. Po poruch godzinach, tak na łodwieczerz juzaś ta farnŏ gospodyni wkarowała do farorza i rycy: – Farorzycku, farorzycku... bo pod naszym prykolym leży zdechniyntŏ mysza!

Zatym (polskie: potem)...

Ledwa napocznōł sie dziyń a... już je szōstŏ na wieczōr. Tydziyń ledwa sie przikludziōł we pyndziałek a sam już je piōntek. ... a miesiōnc już śleciŏl. ... a rok chnetki bydzie miŏł szlus. ... i śleciało już 40, 50 lebo 60 lŏt naszego życiŏ. ... i spomiarkowalichmy, iże straciylichmy naszych łojcōw, przocieli. I kaplichmy sie, co je już za niyskoro, coby wrōcić. Tōż tyż ... sprōbujmy jednakowōż jak nŏjlepszij wykorzystać czŏs jaki nōm łostŏł. Niy łodwlykejmy ze szukaniym zajyńciōw, kere mōmy rade. Dodejmy farbōw do tyj ci naszyj myszōwatōści. Uśmiychejmy sie do małych zachōw we naszym żywobyciu, kere sōm balzamym dlŏ naszych syrc. I truc tymu, fōrt radujymy sie spokojym tego czasu, kery nōm łostŏł. Sprōbujmy wuchtnōńć słōwecko”zatym”... Zrobia to niyskorzij, zatym... Łostŏwmy wszyjsko na niyskorzij, choby te „zatym” bōło nasze. Przeca blank niy miarkujymy, iże : zatym – kafyj bydzie zimny... zatym – prijorityjty sie wekslujōm... zatym – rok idzie ku łostatkowi... zatym – zdrōwie tyż sie kōńczy... zatym – dziecka dorŏstajōm... zatym – łojce sie starzyjōm... zatym – wszyjske łobiycki sie przepōminŏ... zatym – dziyń stowo sie nocōm... zatym – życie idzie ku łostatkowi... A zatym czynsto je już za niyskoro. Tōż tyż ... niy łostŏwiej niczego na niyskorzij, dyć żysz kej sie doczko na niyskorzij, mogymy stracić nŏjlepszyjsze kwilki, nŏjlepszyjsze dōświadczynia, nŏjlepszyjszych przocieli, nŏjlepszyjszŏ familijŏ Rzykna to zatym... Pomedikuja ło tym zatym... ... Dzisiŏj je sposobny dnioszek... Tyn łoka mrzik je terozki... Niy sōmy już we wiyku, we ftorym mogymy dać sie zwōlŏ na łodłożyni na jutrotego, co przinŏleżi zrobić zarozki. Zoboczmy tedyć, eźli bydziesz miŏł czŏs, coby przeczytać ta wiadōmość, a niyskorzij udostympnić jōm inkszym. A możno łodłożisz to na... niyskorzij ? I niy podziylisz sie tym nigdy!? Ojgyn z Pników Poduk tekstu Boucara Dioufa

Matka, baba abo cera..

Suszarka, szybkościōmiyrz. Drogōwka zahaltowała modego frica i pytô sie: - Słepołeś dzisiôj? - Niy!\ - niy mōmy alkōmatu, tōz tyż zadōm ci pytani jako test. Kej łodrzykniesz do porzōndku, to cie puszczymy. - Spoko, łodrzykô mody szoferok. - Tedyć jedziesz drōgōm i widzisz dwa światła ze naprociwka, co tomoge być? - Nō, autok... niy? - Nō ja, nale jaki? Honda, Suzuki abo Seat? Licho, niyhersko, nale zadōm ci druge pytani. Jedziesz se hulicōm i widzisz jedne światło. Co to moge być? - Nō, motorcykel... niy? - Nō ja, nale jaki? Suzuki, Honda, Kawasaki? Nō synek, byda cie musiôł zatrzimać. Tyn istny fric sie stopierōńsko wkurwiōł i putô policajta: - Panoczku włôdzo, eźli moga jô zadać jedne pytani? - A dyciś mody czowieku, pytej. - Na randsztrajfie drōgi styrcy blōndina we miniōwie, ze dekoletym aże łōnyj cycki widać i zahatowuje TIR-a. Fto to je? - Nō ajuści, iże kurwa! - Nō ja, nale fto? Waszô Mamulka, baba abo cera?

Łożyroki...

Rōłzczasu trefiŏło sie trzech łożyrokōw na bance wele sklepu. Słepiōm, durch słepiōm. Bōł szlus już ze gorzŏłōm, tōż tyż wrŏcajōm do chałpōw ledwa żywe. Na drugi dziyń juzaś trefiajōm sie na tyj bance przed sklepym. Kŏżdy śnich mŏ kacynjamer, dyrgocōm ze dylyrki. Na łostatku jedyn śnich godŏ: – Bez tyn ankohol sōm same utraty. – Mŏsz prawie, jŏ tak dyrgoca, iże kej dzisiŏj rychtowŏłech tyj, podwiyl zech go zasmyczōł do stoła, nic już we szolce niy bōło. – Eeee tam, co tam tyj, mie tak grace dyrgocōm, iże dzisiŏj, kejech jŏd zupa, to cŏłkŏ znodła sie na gymbie mojij staryj. Trzeci taki jakisik markotny i na łostatku godŏ: – Nale mocie problymy... Jŏ kej ida do haźlika, to zaczym sie łodleja, to sie trzi razy spuszcza!