Ło sklerōłzie tuplowanie...

Wiycie, cŏłke nasze życie to je takŏ srogŏ czŏrnŏ dziura, do keryj ślatujōm wszyjske minutki, godziny, dnie, tydnie i miesiōnce, kere tracymy na wszyjsko, co je blank mało ważne, na roztopiyrzanie sie, na uwijaczka za betkami. Je to na isto czas, kery my utōnkali we haźliku, i jece niy spuściyli wody. A nōm niyskorzij łostŏwajōm ino srogie dziury we filipie – jak to angyjbery gŏdajōm – te „zaniki pamięci”, abo sie juzaś przikludzi ta diosecko sklerōłza. I nŏjlepszij to wyeklerowŏł bōł kejsik jedyn Redachtōr we łozprŏwce ze tym wicmanym Drozdōm, a jŏ Wōm to terŏzki rzykna, tela, co po naszymu: – Wiysz – pado jedyn istny do kamrata – mōj dochtōr mi pedzioł, co jŏ mōm dupne luki we pamiyńci. – Ja? Gŏdŏsz? A ftory dochtōr ci to pedziŏł? – pytŏ sie tego istnego kamrat. – Nō, jak by ci to pedzieć? To bydzie ździebko dugszŏ gŏdka, ale posuchej. Wiysz kajsik tam we tyj naszyj Ojropie je taki gryfny kraj, kaj je zawdy fest gorko, sōm gryfne dziołchy i... – Ja, wiym, Chorwacjŏ, pra? – Niy, niy, dalszij na zachōd... – Wiym, wiym Grecja! – Ja, mŏsz prawie, Grecja – pado tyn istny – i tam ci żōł taki srogi poyta... jezderkusie jak ci go to mianowali? – Homer, Homer – podpowiadŏ kamrat. – Ja, ja, mŏsz prawie, to bōł Homer, i łōn naszkryflŏł cosik ło takij srogij wojnie, i pierōnym dugim wandrowaniu do dōm... – Nō, naszkryflŏł bōł „Iliada” i „Odyseja” ... – Ja, ja, już sie spōminōm, bo to bōło ło tyj wojnie trojańskij, pra? – pytŏ sie tyn istny. – A ta wojna trojańsko to bōła skuli jakisik baby, pra? – Nō, ja. Skuli piyknyj Helyny. – Nō, widzisz... Helyna, Hela... Hela... – wrzesknōł tyn istny do antryja – a rzyknij mi ino jak sie mianuje tyn dochtōr, kery mi pedziŏł, co to jŏ mōm te luki we pamiyńci!!! Bo na isto możno to i prŏwda, co los, życie zawiyrŏ nōm przed sznupōm jedne dźwiyrze, coby zarŏzki juzaś łozewrzić druge. Tela, co nŏjgorszy je wtynczŏs tyn diosecki przeciōng, pra?

A jô pierdza...

Jedyn istny łostôł człōnkym festelnie ekskluziwnygo klubu nudistōw. Nałōnczôs swojij piyrszego byzuchu na plaży uzdôł co sie zdziebko łozejzdrzi. Seblyk sie i poszoł poleku na szpacyr. Po drōdze przifilowôł caubrownô babeczka i we łoka mrziku mu tyn łōn stanōł. Kobiyta to zmiarkowała, podlazła ku niymu i pytô: - Wzywôł mie łōn? Tyn istny na to: - Niy! A lo co sie rozłajzi? Babeczka sie ino lachła i gôdŏ: - Pewnikiym sōm łōni samtukej nowy. Tu je takô regla, taki muster, iże kej kōmuś stanie to znaczy, iże mie woło. I tyż niy bawiōła sie we dalszyjsze eklerōngi zrobiōła tymu fricowi loda. Tyn istny łozaniylōny idzie dalszij i medikuje, coby werciōło sie zwiydzić sauna. . Tōż tyż wlôz do tyj sauny, siednōł sie i pierdnōł. Po jakimsik łoka mrziku pokôzôł sie srogachny, musklaty i zarośniōny bifel i pytô: - Wołôł mie Pōn? tyn istny na to: - Niy! A ło co sie rozłajzi? Musklaty bifel lachnōł sie ino i rzōńdzi: - Pewnikym sōm łŏni sam blank nowy. A tu je taki muster, iże kej fto pierdnie to znaczy, co mie wołô. I tyn musklaty tyn dalszij niy tuplikowôł ino wydupczōł tego nowygo człōnka klubu. Tyn istny, łobolały lejzie do biōra tego klubu nudystw kaj wirô go uśmiychniyntô, blank sago recepcijōnistka. - Czy jô moga wōm panoczku sużyć? Tyn istny na to: - Sam je moja karta człōnkowskô i klucz do szrancku na prziłodziynie. Mogecie sie łostawić te 500 $ wpisōwygo. A ta uśmiychniyntô recepcijōnistka szykownie łodrzykô: - Nale, sōm łōni sam dziepiyro pŏrã godzin i bali niy poznôł pōn wszyjskich naszych atrakcjōw!!! - Suchej ino dziołcha, mie pizło już 60 lôt. Stowo mi tyn mōj ciulik rōłz na miesiōnc nale pierdza przinôjmnij trzidziyści razy na dziyń!

Zielōny kōń....

Rajtuje jedyn riter na kōniu i widzi ksiynżniczka. Medikuje se... podjada ku nij polekutku, to łōna spytô: kany tak polekutku rajtujesz riterze... jô wtyczôs łodrzykna: poleku, bo poleku nale możno by my sie tak deczko podupczyli? Tak tyż polekutku przerajtowôł wele ksiynżniczki nale łōna niy zważowała na niygo. Riter medikuje: To jô terozki przerajtuja wele łōnyj wartko, a łōna spytô: kany tak wartko rajtujesz riterze... jô wtynczôs łodrzykna wartko: wartko, bo wartko nale możno by my sie deczko podupczyli? Jak pomyślôł tak zrobiōł. Nale ta ksiynżniczka juzaś niy zwrōciyła na niygo uwôgi. Zdeszperōwany ritek pomyślôł tak: przesztrajchuja swojigo kōnia na zielōno i przerajtuja wele ksiynżniczki. Wtynczôs łōna spytô: a skany riterze môsz zielōnygo kōnia? Jô wteda łodrzykna: zielōny, bo zielōny nale możno by my sie tak deczko podupczyli? I juzaś jak pomedikowôł tak zrobiōł. PrzejyżdżP riter na zielōnym kōniu wele ksiynżniczki a ta ksziynżniczka sie pyto: - Riterze, a mozno by my sie tak deczko podupczyli? - Podupczyli, bo podupczyli, nale... skany jô mōm zielōnego kōnia?

Niyboszczyk....

Sōm take cufale na tym świycie, iże sie łō nich ani filozofōm niy śniyło a taki jak jô cowiek, tak po prowdzie blank niy miarkuje eźli to wszyjsko je na isto, abo to ino ftosik szykownie wypokopiōł. Jô ci pewnikiym kajsik to usłyszôł abo i możno we jakimsik cajtōngu przeczytôł, i terôzki to sam byda rzōndziōł gynał tak, jakech to jece łod karlusa spamiyntôł. A bōło to kejsik sam u nôs tak, iże familijô rychtowała sie do pogrzybu jednego karlusa, fyrnioka jece, kery sie na śmiyrć zatrzas po festelnyj gorzôle na „Junaku”, na takim ci szumnym polskim motorcyklu, co go kejsik sam u nôs wszyjskie karlusy mieli rade. Mianowali tego karlusa Bercik łod Majzlinyj, a miôł ci sie łōn chnedki żynić. Kej już wszyjsko bōło narychtowane do pogrzybu przijechôł pō niygo szykowny lajchynwagyn do kerego byli zaprzōngniynte dwa corne kōnie ze fyjderpyszami na gowach. Bōło ci tyż śtyruch lajchyntryjgrōw łoblecōnych jak przinoleżi na corno, a na koźle siedziôł paradnie kuczer ... naprany jak belōwa. Wrajziyli opaternie rajn do tyj karyty, do tego lajchynwagyna ta truła ze tym naszym zakatrupiōnym Bercikiym, kuczer prasknōł ze bicyska i kōnie ... poszliiii .... Przejechali tak jedna sztreka, drugo, trzeciô – a fōrmōn ścioprany choby niyboskie stworzyni – i kajsik na bigōngu, na skryńcie ta truła ze Bercikiym wyfurgła ze tego lajchynwagyna, łozpraskła ci sie na same kōnski. Lajchynwagyn pojechôł ... a Bercik łostôł leżeć na farbanie. Zeza winkla wyjechôł na pôłnym gazie jakisik moderny ałtok i przejechôł po tym umrzitym Berciku. Szofer zahaltowôł, wylôz nażgany jak messerschmit ze auta, uwidziôł, iże przejechôł chopa na drōdze, wiela niy medikowôł, inō ruknōł go i wciep sie go do gypeka, i wartko pojechôł przed sia. Wjechôł do gryfnego lasa i tam ci tego niyboszczyka, świtniōntygo pociep na cesta. Już dobrze na łodwieczerz jechôł teryndy ze targu jedyn pampōń balōniokiym. Fōrōm, kierōm kuczerowôł nadrzistany jak bōmbowiec pampōń tōmpło, chop sie skapnōł, iże cosik mu sie wmetlalo pod koła, ślôz ze fōry, kuknōł, podziwôł sie i ujzdrzôł przejechanego niyboszczyka. Wiela niy miarkowôł, wciep go na tyn swōj balōniok i pojechôł dalszij. Pomaluśku tak ci kwanckôł sie bez tyn las, aże po poruch minutkach dojechôł do łogrodzyniô kasarni, prrr ... Zasztopowôł kōnia, opaternie ślôz ze fōry, wziōn zezwłoki na pukel, zaniōs pod te łogrodzyni i przeciep bez nie naszego niyszczysnego Bercika. Bercik śleciôł ci na trowniol we kasarni. Tam wacha miôł mody wojôk, kery kej ino usłyszōł, iże cosik ślatuje, anlyjgowôł „kałacha”, wycylowôł we tego chopa swoja gywera, i côłko zeryja w niygo weprôł. Niyskorzij podlôz bliżyj, kuknōł, ujzdrzōł zaszczelōnego chopa (a bōł ci naprany jak ... nasz wojôk na łodwachu). Kej sie ino kapnōł, iże dziepiyro co zapukôł ze gywery istnego, kery sie dostôł do kasarni, dźwignōł ci go i przeciep juzaś na drugo zajta tego łogrodzyniô. Tak ci go niyszczyśnie przeciep, iże Bercik śleciôł gynał pod koła motorcykla na kerym jechôł jedyn karlus ścioprany, łobelany jak niyboskie stworzyni. Ale sie chop nafurgôł, aże nafurôł! Modziok sztopnōł, ślôz ze tego motoradu, uwidziôł przejechanygo chopa, sztreknōł go, wrajziōł na zadni zic, przikrymplowôł sznōrōm i wartko pojechôł do nôjbliższyjszego lazarytu. Bercika wziyni na łoperacyjny zol. Zetwało tak możno ze trzi-śtyry godziny, wylazuje dochtōr ufifrany jak masôrz i nabrzdyngolōny ku tymu choby kopacka, zakurzōł sie cygareta i gôdô: – Nō, miôł karlus pierōnowy mazel ... bydzie żōł !!!

Bezludno wyspa...

Trefiōłech ci kejsik jednygo mojigo kamrata Acika łod Majzlinyj, kery już dôwno, dôwno tymu nazôd poszoł na takô morsko szula, na takô Akadymijo Morsko we Gdyni, bo zawdy, łod malyńkości kciôł być zyjmanym. Kej już tak doszoł do lôt, łostoł piyrszym oficyjerym srogigo szifu, takigo pasażyrskigo szifu, kerym ci szwimowôł, pływôł po wszyjskich òcyjanach. A, iże my sie już pôra lôt niy widzieli, siedli my sie sakōm-pakōm we jednym gryfnym szynku na naszyj chorzowskij Wolce i tak po jakisik poruch lagach tego „whisky”, jakigosik tam ci „Black&White’a” lebo Jasia Wandrusika znacy „Johnnie Walkera”, i jece tyż po niyskorzyjszym rumie, napocznōł mi łozprawiać, co tyż to mu sie na tych morzach i òcyjanach przitrefiyło. – Wiysz Ojgyn, rôz to miołech taki niyszczysny fal – napocznōł Acik. – Napoczli my naszô rajza łod Liverpoolu we Anglii. Miôł to być taki szykowny ałsflug dlô nôjbarzij zabranych, pijynżnych Ynglynderōw, jejich babōw i cerōw. Tak ci po jakisik poruch dniach łoroz prziszła srogô wija, sumeryjô ze pierōnobiciym, nôgłym dyszczym, a wele na tym òcyjanie byli na śtyry sztoki wielge. Tyn nasz szif napocznōł nabiyrać wody; szło zmiarkować, co sie cheba zatōnko, na zicher sie bulknie we tym òcyjanie. – Nō, i ? Nō, i co dalszij – pytōm sie go wartko, bo niy poradza szczimać już tyj szpany. – Anō, nasz kapitan bez taki srogi trichter, bez tako tuba wrzescy do wszyjskich: „baby do bōłtow, do szalupow !!!” Kej już wszyjskie baby powlazowali do tych bołtōw, spuściyli je na woda i baby poszliiiii ... Zetrwało porã minutek i kapitan juzaś drzi sie jak stare galoty: – Terôzki chopy do tych szalupōw !!! Chopy wartko sie wkarycyli rajn do tych bōłtōw i òne tyż poszliiiii ... – Jezderkusie! I wszyjskie nastyknyli tam powlazować, ja? – Ja, wszyjskie powlazowali do kupy symnōm i kapitanym. A szif tak pomaluśku zatōnkoł sie we wodzie i nic po niym niy łostało. – Nō, tōż mieliście mazel, co wōm tak sie darziło! – pedziołech przistojnie. – Drugi dziyń, z rańca, klara blynduje choby wisiała na szpagacie i grzeje choby cyjntla abo bali i halbecka starzikowego bimbru – łoprawiô dalszij Acik. – A sam na jednyj wyspie wszyjskie chopy a na drugij, jakisik kilomyjter dalszij, wszyjskie baby. A naobkoło łobiuch pływajōm sroge rykiny i inkszo zymbowato gadzina. – Jakech już pedziôł, klara blynduje jak sto dioskōw, te baby poseblykane do saga flotrujōm ku nōm, fōmlujōm nad gowami jejich batkami, jejich lajbikami abo cycynhaltrami aże chopom sie na filip ciepło. – No, ja, to tyż musiôł być fal, co chopy na jednyj wyspie a baby na drugij i żôdnygo retōngu, pra? – Nō, to tyż te co mieli tak kole dwadziyścia pora lôt fukli do wody i poszliii... Te juzaś, kerym pizło trzidziyści porã lôt, narzli pora palmōw i zbajstlowali teli flos. Wlejźli sie na niygo i tyż poszliiii ... – Jezderkusie, a te rykiny ? Niy strachali sie łōne jich, blank nic sie niy strachali? – Dej pokōj rykinōm i suchej dalszij – rzōndzi Acik łod Majzlinyj. – Juzaś te, kere mieli już po śtyrdziyśći i wiyncyj lot, zerżnyli tyż pora strōmōw, wyfajlowali śnich take brety, zbajstlowali gryfny bōłt i tyż poszliii ... – Nō, tōż te, kerzi już mocka wiyncyj zwiekowali, te co jim pizło już Abrahama, a byli bez piyndziesiōnt a możno i wiyncyj lôt, tak deptali po tyj wyspie, tak ci fest medikowali, ślynczeli bez pora dni, aże jedyn śnich pedziôł: – Wiycie chopy, tustela to tyż ... dobrze widać, pra?

„Klinika”

Rano, ćma ... nō, możno niy tak blank rano, bydzie wele połednia, we ślypiach ćmi sie jak sto dioskōw i moty ciyngiym furgajōm a szczyplawo chobych bez śtyry godziny durch gawcōł sie we szwajsaparat, lynzyk nikej zola z tryjtkōw a we gymbie smrodlawo chobych złyknōł trzi tydnie niyprane fuzekle. Ku tymu we gowie briwy i cukrōwy rōmplujōm choby fto na szlagcojgu grôł. Co tam byda wiela tuplikowôł. Przeca kôżdy porzōndny chop to miarkuje. I tyż styknie, co rzykna, iże Bercik przipytôł mie na abszicfajer swojigo synka, kery sie za dwa tydnie bydzie żyniōł. Nic, ino cowiekowi sie zdô co zarôzki wykopyrtnie, świtnie abo ... dokulwito sie do Pyjtrowego szynku na piwo. Łorôz glingo telefōłn. Ludzie! Choby fto ściep ze trzecigo sztoku ze piytnôście piyrwyjszych kankōw na mlyko. Abo, choby praskli żeleźnianne dźwiyrze we werku. Chnet umrzitniynty, blank niy mōnter biera te cedzitko do dakla ... ale ze daleka, coby mi palica niy pukła ... – Halo! Klinika ...? – Jezderkusie! Jakô klinika? Cowiek niymocny, po chopsku, po gorzôle, ale coby zarôzki ci ze lazarytu glingali? Ciepnōłech dyć cedzitko na widołki i biera sie coby jakisik ōmszlag sie na łeb prziflostrować. Drrr, drrr, drrr... zasik telefōłn. – Halo, halo! Klinika ...? – A dyć dejżysz ty pierōnie pokōj ze tōm klinikōm, bo kejbych cie scopiōł, miôł sam cie przi sia, to jakbych cie prasknōł bez pysk, to byś sie na isto swojimi szłapami deknōł!!! I juzaś gichnōłech cedzitko na widołki. Kwilka pokōj. Możno ci już niy bydzie cowieka tyn diosecki łochyntol szterowôł? Możno udo sie mi trefić zeltrōwkōm do szolki, coby chocia ździebko do tego chyrtōnia nakidać podwiyl niy lajstna sie sznapsa ze piwym. Drrr, drrr, drrr ... biera ta suchôwka i już kca gizdowi nazdać choby świni do grotka aże suchōm a tu Bercik zachrapociałym głōsym, sztimōm choby tyn côłki Armstrong gôdô: – Ojgyn, niy łodkłodej, doczkej kwilka. Jô cie ino kciôł spytać eźli szlukniesz jakigosik maluśkigo ... „klinika”?

Dupa abo ... rzić!

Dzisiôj połozprawiōmy ździebko ło ... dupie. Ja, bo to tak ino sie zdowo, iże ło tym niy idzie gôdać, że to niy lza we dobryj asiście. Ale to niy je tak blank do łostatka prowda. Nō, tōż jadymy podle raje: – Dupa wypokopiōł, wysztudiyrowôł ruski sztudyrok Wołkow. Beztōż tyż zawdy godōmy: „dupa Wołowa”. – Inksi juzaś twiyrdzōm, iże dupa wynôlazła jedna frela, kerô sie Marynia mianowała. Skuli tego tyż te istne łozprawiajōm ciyngiym ło dupie Maryni. – Dupy ale pewniokiym niy wysztudiyrowoł nyjger, bo przeca gôdô sie dupa bladô. – Trza sam terozki pedzieć, co dupa połni ważnô rōla we fizyce, we ruchu łobrotowym. Przeca wszyjsko, jak chopy miarkujecie, krynci sie i fōmluje nałobkoło dupy. – Dupa bedinuje aji do przekazowaniô bezzglyndnych zignali niysłōwnych. Przeca dobrze, gynał wycylowane świtniyńcie w dupã jet gryfnie dowo do wymiarkowaniô, co tyż cowiek cuje dlô tego świtniyntego. – Dupie idzie tyż aji dać skozać ymocyje przichlybne na tyn przikłôd dać dziubka w dupa. – Dupa moge tyż być szmektnym lizôkiym. Szczyśnie, co niy wszyjskie sam u nôs sōm „dupolizami”, takimi podlizkōma. Uniwerzalnōść dupy nie mô łostaku, niy kōńczy sie na tym, je łōna anō niywymōwnym koflikiym, kistōm: we dupie idzie mieć côłkie łosoby a bali i côłkie spōłycznōści. – Dupa posużić moge niyrōłz za szimel: mocka rzecy je przeca do dupy, tym samym dupa społniô rōla uniwerzalnygo mustra z kerym sie idzie na sztich spuścić. – W dupa (abo tyż po dupie) idzie nachytać. Dziôłanie te sztrabuje wiyńzi ymocyjōnalne miyndzy łojcami a dzieckami. Krōm tego dupa społniô rōla zica, gôdōmy przecamć: siednij sie na dupie, wdycki tyż ci z przidôwkiym byfyjli dopōłniajōncych, ja na tyn przimier „[...] i siedź blank cicho!” – Łokreślyni „dôwać (dać) dupy fōnguje we dwiuch znaczyniach: erotycnym i wertujōncym, jednak symnōńć kogosik z dupy – ino we tym piyrszym. – Idzie bali wachować swojã (abo kogosik inkszego) dupã, co ino sam potwiyrdzô ważnōść dupy we łotôczajōncym nôs świycie. – „Jōńć sie czegoś łod strōny dupy” łoznaczô niyrichticzne podyńście, łod zadku, łod kōńca; dupa fōnguje sam jako łodpowiydnik, zynōnim łodwrōtności. – Dupa moge być haltrym, handgrifym, idzie sie przeca dziyrżić czyjiś dupy. I niy skazuje na brak rōwnowôgi, ino na brak samodziylnōści. – Dupa moge tyż skazować na cowieka, kery je cielepōm abo gryncbułōm i wteda gôdô sie na niygo: dupa w kraglu. – A kej cowiek citnie bez pożygnaniô, zabiyrô gracki i gymzi na swōj plac, godo sie ło takim, co wziōn dupa w troki.