Goldfisza - złoto rybka....

Kiejsik dwa rybkorze (jedyn blank stary, a jedyn jesce mody karlus) wypuściyli ci sie bółtym, kanóm na ploso na ryby. Kiej już byli na pojstrzodku rybnika zaciepli wandki i napoczli anglować. Tak możno po trzićwierci godziny festnie napoczło jim targać angylóm, szpónt a to rôz tónkoł sie we wodzie, a to juzaś wyfuknół na wiyrch; pewnikiym cosik sie na ta jejich wyndka chyciyło. Cióngli, łokryncali ta angelsznóra, ta nylónowo żółka aże wycióngli, wysmycyli ze wody golfisza, złoto rybka. Ta goldfisza – jak to zawdy we bojkach – pedziała co społni jejich trzi winszbildy, trzi życzynia. Ale beztóż, co jich jes dwiuch, jedyn bydzie miôł dwa, a drugi jedne życzynie.
– No, to jô po starszyńswtie – gôdô tyn starzik – winszuja sie, coby sam terôzki bóła srogo kana, srogo i moderno motorówka a kole tego plosa mô stoć moja gryfno chałupa, rybaczówka.
Drzist, prask, złoto rybka szkyrtła flosóm we lufcie i ... jes ... wszyjsko ...
– A jô to ci sie terôzki winszuja – godo tyn modziok – coby te côłkie ploso bóło napołnióne fol ... piwym.
– Chopie, czyś ty je jaki? Blank’eś łogupnół? – znerwowôł sie starzik. – A kaj my bydymy cedzić? Bydymy jscać do tyj łódki ???

Fechciorz....

Jedyn richticzny fechciorz, taki wiycie łodpustowy – a bóło to jesce za staryj Polski – jechôł se na robota banóm do samyj Czynstochowy na Jasnô Góra. Siednół sie wygodnie, po rynce we trzecij klasie tela, co jechôł bez bileta. Na jednym banhowie chyciół go na tym szwindlowaniu szafner, scapiół ci goza szkrawitel, świtnół go – za reszpektym – w rzić i wytrzas na zbity pysk ze tyj bany. Ale, podwiyl jesce tyn cug niy sztartnół, tyn dziod juzaś cichym duchym wlôz do inkszego kupyju i pojechôł ... dalszij. Tu łapnół ci go drugi szafner, piznół go pôrã razy we gynik, świtnół juzaś we zadek i zaś wyciep go z tego cuga na bansztajg. Wandrus doczkoł na inkszô bana, wlôz rajn i jedzie dalszij. Ale i we tym drugim cugu drapsnół go juzaś za szkrawitel jedyn giździorski i grubelacki szafner, a kiej ino spokopiół, iże tyn fechciorz niy mô bileta, świtnół go juzaś pora razy kajżech to już gôdôł i na piyrszym banhowie, kaj tyn cug zahaltowôł, wyciep go z tyj i bany i łoddôł go lajtrowi tego banhowu.
– Jak sie mianujecie, chopie? – pytô sie tyn lajter.
– Jółzel Gmyrek.
– A kj to żeście kcieli tym cugiym jechać?
– A dyć panoczku, jak ta moja rzić szczimie, to kciôłbych sie dokulwitać aże do Czynstochowy !!!

Farorz w niebie...

Kajsik cheba we Maciyjkowicach zemrziło sie jednymu farorzowi. A bóło to już dosik dôwno, jak jesce ludzi wojziyli autokóma do roboty, do „Azot” abo do Huty „Kościuszko” ; tak jakosik chnetki po wojnie. Nó, i kiej sie tymu naszymu maciyjkowickimu farorzowi zemrziło, to tyż mu sie zdało, iże zarôzki ci tyż go do niyba świynty Pyjter wejźnie, bo przeca cołkie żywobycie bół festelnie pobożny. A tu akuratnie we antryju tego niyba ślecioł już możno trzeci dziyń a jakosik żôdyn go jesce niy prziwitôł, żôdyn sam mu niy śpiywô, tor jes zawarty na śtyry szibry ...
Łoroz do tego antryju wkarowô, wpoló jedyn mody karlus, ździebko chycóny, nó taki, co to direkt do czyśca abo bali i do piykła miôł trefić. A tu zarôzki sie dźwiyrze łozewrzili, świynty Pyjter wylazuje, witô go szykownie, janiyli wiskajom „alleluja” i wtykajóm mu do gracy gryfno leluja.
Farorza ci to rómbło, òzhajcowało.
– Suchajóm sam ino świynty Pyjtrze! Jô jes, jô bół farorzym a sam przilazuje bele jaki niydojzdrzały łeboń, jesce ku tymu deczko łapniynty i wy go tak ze paradom witôcie ? Taki to jes we tym niybie ordnóng ?
Świynty Pyjter ze srogóm rułóm i ze słosznościóm go wysuchôł i na łostatku pedziôł:
– Nôjprzewiylybniyjszy! Kiej wy głosicie kôzanie we niydziela i na wszyjskich waszych łodpustach, to ludzie ledwa wôs suchajóm, a mocka jesce śnich to bali i nyno przi tych waszych kôzaniach. A tyn sam karlus to jes szofer ze autobusa, co to ludzi do „Azot” i do „Kościuszki” wojziół. Eźli wy miarkujecie, jak łóne wszyjskie żegnali sie krziżym i rzykali kiej tyn karlus miôł zicnóńć za tóm lynkiyróm ? Możno terôzki miarkujecie po jakiymu my go tak gryfnie witómy !

Stare knakry...

Gymża tak sie po tych mojich Pniokach, deptóm bele kaj i rozech trefiół na dwiuch starych knakrów takich bez siedymdziesiónt lot starych, naszych werkowych pynzjónistów. Zicli sie tak sam u nôs na plantach na bance i tak sie tam bele co łozprawiajóm a tak po prowdzie jamrujóm jak to ino stare chopy poradzóm. Razinku usłyszôłech jak jedyn śnich gôdô:
– Wiysz Ernst, kiejsik roztomajte ipty tuplikowali we telewizyji, iże jak bydymy stare, fest stare, to niy bydymy już MÓGLI !!! ... Wiysz, co jo miynia?
– Ja, ja tak godajóm do terôzka i cheba ... majóm prawie, prôwda?
– A dyć tam, cóżeś blank łogup, prziszołeś już ło gowa? Mie sie ino tak ganc ajnfach ... NIY KCE !

Dwa łożyroki....

Dwa łożyroki, sroge naprańce mieli szkrabka na to, coby cosik szluknóńć tela, co mieli do kupy ino śtyry złocioki za kiere tak by tak nic by niy erbli. Na łostatek jedyn śnich gôdô do drugigo:
– Ściepnymy sie i lajstnymy sie takigo modernego „hot doga”.
– „Hot doga” ? – dziwuje sie tyn drugi kamrat. – Ale po pieróna ? Przeca jô kca cosik luchnóńć !
– A dyć tóż. Zrobiymy tak: lajstnymy sie tego „hot doga”, wyjmnymy śniego ta knóbloszka i jô sie jóm przikupluja do bóntka. Zajńdymy niyskorzij do szynku, łobsztalujym po sznapsie i wysłepiymy. A kiej przijńdzie do bulyniô, ty gryfnie uklynkniesz i napoczniesz muldać, cyckać ta knóbloszka, chobyś mi robiół „loda”. Gospodzki nôs w te piynty wyciepnie i niy bydymy musieli bulić.
Jak uzdali, tak tyż i zrobiyli. Łobsztalowali sie dwa sznapsy, luchnyli i łodgrali tyn tyjater. Szynkorz jich wyciep i zakôzôł jim wrôcać sie nazôd. Zbajstlowali ci tyn tyjater we cheba piytnôstuch szynkach.
– Wiysz co? – rzóndzi na łostatku tyn drugi. – Przełónacymy sie rolami, zamiyniymy sie bo mie już pierónym łómie we kolańskach ... Ty terôzki wrajzisz se do galot ta knóbloszka a jô byda łodgrowôł tego „loda”.
– Chopie, a co jô móm rzyknóńć ? Jô już zapodzioł ta knóbloszka we trzecij kaczmie ...

Dostoł trzi razy bez pysk....

I tu mi sie dzisiej spómniôł jedyn wicny fal. Do szule smycyli zawdy mlyko (abo łod Jóndercynyj ze Krojcki, abo łod Kaczmarkowyj ze Logiewnickij). Jak ci to tam smycyli, to już jes inkszô pôrã galot, bo czasym to i my, coby ino wykluglować sie łod lekcjów, szli zarozki po łósmyj do mlycarni po te kany z mlykiym. Jô ino bocza, co rółz kiejsik przijechół fórmón ze maluśkóm rolwagóm, kierô cióngnół gryfny, fajnisty yjzel. A możno, to ci bół stary Mugenschnabel ze dziołszynnyj szkoły, ze tyj ci dôwniyjszyj „łoziymnôstki” – już niy bocza.
Ta fóra sztopła kole mojij „siedymnôstki, kole takij fojerplómpy. Stary fórmón (możno to i bół stary Ceglarski?) poszoł do szule a my – jak to zawdy syncyska – napoczli mierzić, napasztować, szkubać, tyrpać tego biydnego yjzelka przi ojku. Ino jedyn synek, Michôł łod Hajmanki stôł ci sie z kraja i niy szterowôł ci tego zwierzôka. Łoroz wylazuje ze szuli tyn fórmón, łozeźlóny jak sto diosków, i dôwej tyrać ze biczyskiym, ze takim korbaczym za nami, coby nóm po tych rziciach wyszczylać. My citali, śmigali kaj fto móg i ino tyn ślimok Michôł łod Hajmanki łostôł przi fórze bo myślôł, co jes niywinowaty; przeca łón tego yjzla blank niy szterowôł i ... dostoł łod kuczera fanga bez pychol. Ani niy doczkôł, coby go łón prasknół ze drugij zajty, ino tyż zarôzki pitnół drap do szule. A tam ci sie we dźwiyrzach wrómbôł ci we naszygo ksiyndza Wale, we tego kapelónka łod katyjmusu.
– Co za szus i grundelok ze cia, synek ? – wrzesknół nasz kapelónek i prasknół ci go tyż juzaś bez pysk.
Festelnie ześlimtany wpolół Michôł na słody i gynał szczas ci sie ze naszym rechtorym Balcarkym.
– A cóż to tak wrzeszczysz, choby cie fto ze skóry łobdziyrôł łochyntolu? – pytô ci go tyn rechtór.
– A bo, bo ksióndz kapelónek mazli mie bez pysk, a jô ... a jô ... przeca tymu, tymu ... yjzlowi blank nic niy zgobiół – wystynkôł Michôł.
Nó, i Michôł dostôł trzeci rółz we sznupa, po fresie.

Wiycie dlô chopów móm piyńć gryfnistych doradów:
Festelnie ważne jes, coby być ze babóm, kierô czasym cosik uwarzi a tyż i drugda posprzóntô dóma.
Festelnie ważne, coby być ze babóm, na kieryj mogesz spolygać, i kiero nigdy cie niy łocygani.
Festelnie ważne, coby być ze babóm z ze ftoróm mogesz sie mocka pochichrać.
Festelnie ważne, coby byż ze babóm festelnie wizgyrnóm we prykolu, i kiero jesce ku tymu jes rada być ze cia.
Festelnie ważne, nôjważniyjsze, coby te śtyry baby blank sie niy znali !!!