Nasze babeczki a ... ryklamy

Wiycie, jô – jak cheba kôżdy samtyjszy chop, nó możno króm tych buzerantów i przeskoczków – miôłech, i ciyngiym móm rôd wszyjske baby, babecki, frele, dziołchy samotne, te wydane bele mieli łóne mynij niźli trzidziyści lôt i ... blank modo wyglóndali. Ale corôzki czyńścij mi sie jich łodekciywô, blank mi sie już zmierzli, kiej zaziyróm na telewizyjô i musza gawcyć na te wszyjske łoszkliwe i moc dociyrne ryklamy. Bo dejcie ino pozór!
Baba, ze gymbulki bali i gryfnô, ale mô driny pieróńske belowanie i skuli tego sroge basisko i pokazuje to ofyn swojij kamratce. Ta ji dowo jakijsik klajster we plastkowyj flaszecce i zarôzki ... mô ci łóna swoji basisko take rube jak miała ale miyni, co sie na isto blank lepij czuje i już moge tyrać ze tóm kamratkóm na sprawónki.
Abo juzaś inkszô, ftoryj pierónym doskwiyrô brynowani, poli jóm we chyrtóniu, i mô to wszyjsko gynał na fresie wysztrajchowane a ku tymu jesce pokazuje sie gerowanie we lelitach, we bachorach, tóż na doczkaniu biere ci łóna jedna pila, pôrã kropków mediciny i fertik. Ale już inkszyj fresy niźli ta skorzyjszô niy pokazujóm we ryklamie.
We inkszyj juzaś ryklamie piyńć, szejść bôb asi sie łoszkliwie (a sóm to na isto masary) wiela to tyż ściepli ze basiska bez żôdnego staraniô ... stykło, co wciepli do zeltru, brałzy, kafyju abo tyju jakisik pulwer lebo pila a już trzi kilo, śtyry, łoziym, dwanôście ze łogibów sie straciyli, abo tyż piyńć, siedym, dziesiyńć cyntimyjtrów na jejich rubych kitach mynij. A jô niyskorzij wylazuja na szpacyr po mojich Pniokach a sam, chnet co drugo baba, mô pierónym spaśno rzić i fetowne basisko ... tela roztomajtych dijytów, medikamyntów a baby corôzki rubsze. Bali i dziecka, dziołszki ze mojij „Siedymnôstki” tak możno trzi na kôżde śtyry sóm stopieróńsko spaśne a jejich jesce rubsze mamulki sóm diosecko rade, iże jejich modsze wcielynie ... dobrze wyglóndô.
Jym śniôdanie i – coby być na biyżónco z tym, co ci sie sam u nôs we Polsce wyrôbiô – zaziyróm na telewizyjô. Fyrlô prógram pod mianym: „Wstowosz i wiysz” ... niy, niy,... kukôsz ze rułóm na ryklamy. Bez cufal fuk i jakisik ci tam redachtór na łoka mrzik wlazuje i juzaś ... ryklamy, pokój i ... ryklamy ...
A pojstrzód nich jedna, gynał pasownô do śniôdania. Baba zicła na aptrycie bo mô ci łóna pierónowe morzisko i laksyra, ale ... styknie ino jedna pila abo pôrã kropków i już poradzi wartko ci gzuć kajsik ze kamratkóma na ćmawe piwo. I niy zetwô możno bali i minutka a inkszô juzaś mamzela gynał zasztopowało, mô ta mółdnô u babów (40% bób tak bezmać u nôs mô) – „łobstrukcjô”. I tyż ci wartko zeza ykranu idzie usłyszeć, co ino tyn ichni zachwôlany medikamynt blank i do imyntu tyj kameli ta rzić łodszpóntuje.
Inszkóm zortóm sóm we telewizyjnych ryklamach, bali możno i gryfne, blank szykowniste babeczki, ftore sie muszóm durch i jednym ciyngiym ... golić. A to szłapy trza łogolić, a to pod parzóm, i dôwać jesce pozór, coby pinkli abo jakisik strupów niy bóło. I jedna sie raziyruje przi toplaniu sie we basingu, coby na jakô bóginka wyglóndać, inkszô flostry roztomajte klyjbuje na unterszynkle. A jô niyskorzij, już na hulicy zaziyróm, filuja na te baby i medikuja, ftorô śnich sie już łogolyła, ftoro mô kajsik flostry prziklyjbowane a ftorô mô fusisko pod kicholym a gymba dropie jeji chopa przi kusikowaniu jak sztalbyszta.
Nôjgryfniyjszô jes juzaś dziołcha, kierô we pojstrzodku lata siedzi zasmarkanô, zaślimtanô i tropi sie, co niy bydzie mógła pośpiywać przi gitarze we łostaniô noc przi lagrowyj fojerze. Styknie ale jedna jedzinô ino pila łod kamratki, i już po ptôkach, już idzie balandrować. Zarôzki tyż wylazuja ze chałpy i móm przi sia na pozoryńdziu srogo sznuptychla na przileżitość trefiynia takij możno i moc gryfnyj ale zasmarkanyj babeczki.
A niyskorzij drógóm ze szpacjyrgangu wartko gzuja do ... Goździkowyj, coby i mie dała jakosik pila, bo łod tego filowaniô na te wszyjske ryklamy, i niyskorzij na te wszyjske baby na hulicy, napoczynô mie na isto fest targać palica i móm ci tyż stopieróńske dolygłóści.
I to ci jesce niy wszyjsko, to jesce niy fajrant łostudy. Tak przi wieczerzy kukóm a sam śtyry, piyńć, możno niy tak blank gryfnych ale fajniście łopolónych ojli i rzituli asi sie, łozprawiô co tyż to łóne poradzóm ze chopym zmaścić we jejich prykolu. Jedna musowo trzi razy za rajóm, inkszô durch i jednym ciyngiym bez trzi godziny, nastympnô na zicher kôżdydziyń, jesce inkszô kôżdóm razóm we inkszym sztelóngu ale ... nôjprzodzij muszóm tego swojigo cielepy chopa nafutrować choby kormika ... pilami, coby mu tyn jego „interes” sztyjc wyrcôł.
I kiej juzaś widza niyftore gryfne frele drógóm, to ciyngiym medikuja, wiela pilów łóne chamstrujóm we taśce i eźli wercióło by sie śniymi napocznóńć deczko zolycić abo zarôzki łyknóńć jakô pila na gyfila – jak to kiejsik nasze starziki gôdali.
Nó, ale już blank inkszóm zortóm sóm mazele, ftore sóm rade choby jim fto nowy propelerek fóndnół, kiej sie jejich psiôk na twôrdo ... wysrô (a telewizyjô to sztyjc i gynał pokazuje) abo koczka miasto chopecka mróncy na szeslóngu.
A niyskorzij, blank już na łodwieczerz, po takim na isto procnym, ździebko łoszkliwym dnioszku i łobejzdrzyniu wszyjskich ryklamów, moja Elza rychtuje mi glaska na gybis, tyj na kucanie, kamelki na spanie, kropki na leberki i dwie pile ... na prostata ... dlô kómfortu życia łosobistego.

Hajna w ... niybie...

Hajna łod zawdy robiół to, co miôł nôjbarzij rôd: kusikowôł swoja babeczka, wgramulôł sie do prykola i na doczkaniu zasypiôł. Rółzczasu łobudziół sie wele zwiykowanego chopa łobleczónego we biôły szlafrok.
– Eeee, chopie! A co ty sam robisz we mojim prykolu? I ... i kimeś ty do sto pierónów jes? – spytôł sie tego istnego.
– Za piyrsze – łodpedziôł niyznajómy – to niy ma twój szlafcimer. A za druge, jô jes świynty Pyjter i jeżeś terôzki w niybie.
– Iże co? Jako? Twiyrdzisz, coch jô jes môrtwy? Jô przecamć niy kca umiyrać, jeżech jesce na to za mody! Jô kca na szlag, drabym wrócić sie na ta Ziym!
– Nó, chopie, to niy ma tak blank ajnfach, Hajna – łodpedziôł świynty Pyjter. – Mogesz wrócić nazôd na Ziym, ale bydziesz łod terôzka miyszkôł na wsi.
– Nó, moge łostać – pedziôł Hajna zgódliwie.
– Aleee ... – cióngnół dalszij świynty Pyjter – musisz łobrać se pod jakóm póstacióm mogesz wrócić na ta Ziym. Mogesz być psiokiym, kurzóm, łowcóm abo kóniym. Wybór przinôleżi tobie ...
Hajna deczko pomedikowôł i uzdôł, co bycie kóniym na wsi jes ci festelnie usmolóne i niy do wydzierżyniô. Pies na wsi tyż niy mô blank letkigo życiô, nôjczyńści jes uwiónzany na kecie. Łowca – niy, to tyż niy dló mie – pomyślôł Hajna. – A bycie kurzóm zdô sie być miyłe i i blank niy procne. Fyrtanie ino po placu za kokotym moge być bali i interesantne.
– Jô kca, świynty Pyjtrze, wrócić sie nazôd na Ziym jako kurza – łodpedziôł.
We łoka mrziku tyż niyskorzij znôd sie we skórze blank gryfniście upiyrzónyj kurzy. I wtyczôs prziszôł ku niymu kokot.
– Hej, ty! Pewnikiym to tyś jes ta nowô kurza, ło kieryj gôdôł mi świynty Pyjter – pedziôł kokot. – I jak ci sie widzi bycie kurzóm?
– Podwiyl co jes strôwnie, a ty tyż bółeś cowiekiym we poprzydnim wcielyniu?
– Jô bółach trzidziystolytnióm frelóm, a terôzki musza smycyć na sia kokociô hila, kokoci piyrze.
W tym mómyńcie Hajna spomiarkowôł, iże jego dupa zarozki prasknie.
– Jezderkusie! Móm ci razinku uczucie, iże cosik mi zarôzki łozerwie rzić!
– Nó, nó ja, ja ... To znacy, iże musisz śniyś jajco – pedziôł tyn kokot.
– Nale do pieróna, jak jô to móm zrobić?
– Zagdakej ze dwa razy i zaprzij sie nôjfestnij jak ino poradzisz!
Hajna zagdakôł i zaprził sie jak ino poradziół. Łorôz chlast i jajco bóło już na ziymi.
– Nóóó, to ci bóło zajebiste – pedziôł Hajna.
Zagdakôł jesce rółz, zaprził sie i wyfukło śniygo jesce jedne jajco. Za trziecióm razóm, kiej zagdakôł na côłki karpyntel, usłyszôł wrzesk swojij staryj:
– Kurwa, Hajna, zasrôłeś côłki nasz prykol!!!

Złote myśli Ślónzôka ...

Czyrwióne wino jes dobre dlô zdrowiô,
a juzaś zdrowiô potrza, coby słepać ... gorzôła!

Wiela razy znojda klucz do sukcysu, to zawdy znôjdzie sie jakisik leber, ftory przemiyni zómek.

Chop moge sie zajimać zeksym wiela ino poradzi, Baba tela, wiela wlyjzie!

Kiej chopowi źle – szukô jakisik baby.
Kiej ale chopowi jes dobrze – to baba szukô tego chopa.

Galoty sóm na isto ważniyjsze łod baby. Jes przeca mocka miyjsc kaj idzie pójńść bez baby, ale moc maluśko takich, kaj idzie pójńść bez galot ...

Niy ma co ślimtać nad łozlónym mlykiym; przecamć chopie to niy ma ... piwo!

Trza mieć na isto pierónowego pecha, coby bali i jak ci berga chopie śleci ze serca, to gynał na plynckiyrz.

Starô ślónskô prôwda ... poślij gorola po halba, to tyn zawdy przismycy ... ino jedna!

Baba w dóma we rómach równouprawniyniô moge robić co ji sie ino rzywnie podobô ... bele by to ino bóło szmektne!

Nôjlepszyjszô gadzina dómowô to rybki we akwarijómie. Niy haruszóm, niy drôpióm, marasu niy nasmycóm, niy chyrczóm we nocy, a kiejby co, to jes i zagrycha ...

Reszpektujónc gynał, sztryng regle towarziskij etikety, kindersztuby – wyjńdziesz chopie zawdy ze góściny trzyźby, głódny i pierónym wkurwióny!

Jô blank niy móm żôdnego problyma ze ankoholym ... jô moga gorzôła słepać ... zawdy.

Gorzôła słepanô ze umiarym, niy szkłódzi bali i we nôjsrogszych ilóściach!

Jô blank ci niy ma zgniyły. Mie sie ino nigdy nic niy kce robić!

Lepszyjszy tyn babski „celulitis” we gości niźli diosecki „silikon” we telewizyji.

Mózg to ci jes niywymółwnym, zadziywiajóncym łorganym. Napoczynô już fóngować pôrã sekóndów po tym jak sie chopie łocucisz z rańca i dziôło durch i jednym ciyngiym aże do mómyntu kiej znojdziesz sie we robocie.

Pedziołech gorzôle bezzglyndne, stanówcze NIY ... ale łóna blank ci mie niy kce suchać!

Ściepowanie ze basiska....

Wiycie!! Moja Elza zakludzióła sie kiejsik na tref klubu babów, ftore ciyngiym sie tropióm łodchudzaniym, sztyjc robióm wszyjsko, coby ślecieć ze basiska. Na tym trefie (jak mi to niyskorzij łozprawiała moja babeczka) wszyjske ciyngiym łozprawiajóm jak tyż dobrze jim to idzie, jak jim sie darzi, i jak stopieróńskô spiyro je jejich familijô. Ino jedna śnich, festelnie rubô, wstôwo i łoszkliwie łoznôjmiô, dôwo do wymiarkowaniô, iże druk, coby niy zawiyść swojich nôjbliższyjszych sprôwiô, iże miasto ściepnóńć z wôgi – jesce barzij sie rubnie.
– Jak to? Po jakiymu? – dziwujóm sie kamratki.
– Anó to jes tak: piekã kołoc, mój chop wećko kóńszczecek, ceruszka kónsek i synek tyż maluśki kónsek. Łostała wiycie półowa tego kołocza.
– I co? Pewnikiym cie kusi, wôbi cie?
– Anó, festelnie wôbi, ale zjôdóm po kryjóncku jesce ino maluśki kónszczecek. Nó, możno dwa.
– Przecamć dwa kónski to jesce niy drama ...
– Ja, ja, ino na drugi dziyń wstôwóm i już łod rozwidnioka zaziyróm, gawca sie na tyn kołoc ... Zjôdóm jesce jedyn maluśki kónsek. I dziepiyro mi wtynczôs styknie.
– Hmm ... nó, ale bali i łod trzech maluskich kónszczyczków niy przibiere sie za tela.
– Ja, ja ... ale wtynczôs razinku czuja tyn srogi druk, ta presyjô, jak mój chop łoboczy, iże z tego, co łostało łod wczorej jô tela wećkała, to bydzie festelnie zawiydzióny.
– Nó, cóż tyż ...
– ... i skuli tego wećkóm to wszyjsko do łostatka, wartko piekã jesce jedyn kołoc i zjôdóm śniego półowa...

Poszooooł....

Wiycie, kiejsik, jesce za mojich modych lôt, wybralichmy sie ze kamratami bez lato do Miyndzybrodziô. Lato, klara grzeje choby halbecka starzikowego bimbru, naobkoło mocka modych ludzi, szwarne dziołchy, słepanie, roztomajte impryzy ... Nó ale, jadymy wartko. Trzeciô już noc za rajóm, słepiymy już możno trzeciô halbecka we trzech aże sam łoroz przikludzióło sie ku nóm dwiuch karlusów ze Poznaniô. Nó, i rzyknijcie mi jak sam niy napytać ku sia sómsiôdów ze celtów wele, i ku tymu Poznaniôków. Łobalyli my kolyjnô szykownistô trziśćwierciówka (takô wiycie 0,7) i na tym nóm sie gorzołecka prziwiyzióno ze Chorzowa skónczóła, miyli my już gorzôła zbyte.
Napoczli my sie deczko tropić, co tyż dalszij dziôłać ze takóm na isto gryfniście napoczniyntóm łodwieczerzóm, kiej cowiekowi sie zdo, iże mógby jesce niy jedna halbecka zdziyrżić a niyskorzij zabrać sie za ... babeczki. Na to jedyn ze tych prziflostrowanych ku nóm Poznanioków pedziôł:
– Nó, chopy, to jô pójńda po gorzôła!
Wartko zrobiyli my ściepa i karlus podeptôł. Czekalichmy, czekali. Zatym poszli my na inkszo impryza ze naszymi chorzowskimi kamratami, pobawiylichmy sie i ... poszli yntlich nynać do celtów. A przipytanego kamrata Poznaniôka ani widu, ani słychu.
Blank ło szaroku, tak kole ... dwanôstyj wylazuja ze tego mojigo celtu, procnie medikuja co tam driny za baba nynô. Wylazuja, sztrekuja sie a sam ci kole mojigo celtu siedzi tyn sómsiôd Poznaniôk, ftory wczorej na łodwieczerz p;oszôł po gorzôła. Siedzi taki festelnie utropióny we samiuśkich batkach i tunkach, i podpiyrô palica łobiyma gracami ...
– E! Ty! Co tam łochyntolu? – spytôłech łopaternie i niy za gośno, bo i mie we palicy żgrzmiało ...
– Chopie ... wylandowôłech na wytrzyźbiółce we ...Żywcu.
– Po jakiymu? Co sie stało?
– Tak po prôwdzie to niy za tela pamiyntóm ale z tego, co mi policajty łozprawiali, to króm tego iżech słepôł gorzôła i popijôł jabolym do kupy ze chacharami, dresiôrzami, kciôłech ze Żaru wyfyrgnóńć zyjgelflugcojgiym (szybowcym), pływôłech we jeziórze, kaj mie yntlich policyjô ze waleskóm łapła i przikludzióła mie na ta wytrzyźbiołka pozbôwiajónc mie pijyndzy na gorzôła, ftoroch miôł kupić ... to tak na isto ... nic sie niy stanóło ...
Trefiali my sie jesce śniym do kupy pôrã razy ale ... nigdy go już po gorzôła my go niy posywali!

Policajty, to tyż... ludzie...

Wiycie, terôzki kiej tak kuknóńć na ta „misyjnô” telewizyjô (i niy ino tam, bo to idzie nojść chnet we wszyjskich telewizyjach, radijokach i cajtóngach) to idzie spomiarkować, iże wszyjske majoryntne, te terôzki majoryntne – łod zawdy byli we politycznyj łopozycyji. A my ze kamratami trefiyli sie kiejsik we „Breku” na piwie i napoczli spóminać jak ci to kiejsik bylichmy modzi i piykni (nó, terôzki to już ino te „i” nóm łostało). I jak to tyż za starego piyrwyj ringowali my sie ze tóm kómunóm. Bóło to bez dwadzieścia lôt tymu nazôd, kiej na isto festelnie łostro my szturmowali we chorzowskich, bytóńskich abo katowskich szynkach i restaurantach, a kamraty znôjdowali uciycha na tyn przikłôd we szczylania ze szlojdrów do łozewrzitych łoknów we magistracie, we wciepowaniu wszelich sztichbómbów bez łokna do policajtowego rewiyru (wtynczôs „milicyjnygo”) abo szczylaniym biksami ze kalichlorkiym na rynku.
Rółz tyż bóło tak: Trzecigo Môja, my fest ścioprane, nawalóne jak messerszmity uzdalichmy wyjńść ze knajpy kaj zwykowo siedzielichmy, coby zrobić sie rónda po inkszych szynkach i biyrsztubach. Sroge świynto, gliny krajzujóm, przetwiyrajóm sie bele kaj. Na naszyj, jesce niy „koplowskij” Wolce ftosik fantazjyrnie ustawiół raja maluśkich flaszecek po piwie (piwo wtynczôs bóło we takich maluśkich baniatych flaszeckach). Jedyn ze naszych kamratów, jedyn snôs niy merknół, iże nadjyżdżô milicyjnô nyska, świtnół sie jedna flaszecka i poszôł z gupia fric dalszij. Drugi kamrat juzaś przifilowôł tyn radiowóz ale tyż pomyślôł, co tyn piyrszy naskwol świtnół ta flaszka cylujónc we ta nyska. Niywiela myślónc, poswôł zôcnym panoczkóm milicjónyrzóm łostatek flaszek ze raji, nó bo przecamć jak do kupy, to do kupy, kamrata dyć żysz niy łostawi sie we potrzybie! Piyrszy kamrat deczko łozdziawiół gymba, ale niy miôł za tela czasu coby sie pouwôżać, bo dyć żysz panoczki we móndurach stôli już przi nôs. Prostô mółwa, dmuchanie we ta rułka i take tam duperszwance.
– Nó ja, naprane chopcy. Na wytrzyźbiôłka śniymi! – gôdô piyrszy milicjóner.
– Eee tam, Jasiek, kiej my jich weznymy, to jak bydymy hulice patrolówać, jak nóm przikôzali? Przecamć to świynto ... – pedziôł drugi. – Panoczki weźcie i łozyjńćcie sie ...
Tuplowanie niy musieli gôdać – łozpyrskli my sie wrółz. Jedyn przenynôł we bramie magistratu, drugi poszôł pod tyjater miyjski, joch zicnół na bance we Parku Hutników. Po jakichsik dwiuch godzinach trefiyli my sie juzaś do kupy na Rynku i postanówiylichmy dalszij zwiydzać chorzowske szynki. Piwa bóło mocka, tóż tyż nóm sie humor poprawiół i wyłostrzół. Uzdalichmy zatym deczko sie przeluftować. Pokwanckali my sie belóntajóncym sie szritym we kierónku Pałacu Ślubów. Tam tyż, we takim bamóntnym widzie uzdalichmy, co poturnujymy udziylanie piyrszyj pómocy. Jedyn snôs położół sie na chodnikowych graniciokach a drugi, dziyrżónc sie dynkmalu modyj pôry, skokôł tymu piyrszymu po piyrsiowyj klocie, robiónc mu „masarz serca”. Na isto zrobióło sie festelnie szpasownie, kiej juzaś przijechała milicyjnô nyska. Bóło jesce barzij wicnie, kiej ukôzało sie, iże to te same gliniôrze. Piyrszy milicjóner wyfuknół ze autoka i ściykłym głósym wrzesknół:
– Panoczki roztomiyłe! A idźcie, kurwa, do dóm! Błôgóm wôs!

Napranô cugmaszina ...

To sie przitrefiyło we Poniszowicach (abo we Pławniowicach). Bez wiyś jechôł TIR nafolowany cielôkami. Szofer do łostatka niy merknół na tyj dródze stada gańsi, a skuli tego, iże niy kciôł dó nich wkarować, zrobiół nôgły skrynt i znôd sie we przikopie. Wszyjske próby wykludzyniô sie z tego rantu spółźli na niczym. Szczysnym cufalym, po kielanostuch minutkach, przejyżdżôł tam teryndy na paświsko po swoja kalymba znany we côłkij dziydzinie Ymil Keta. Bół ci to taki tameszny łochlapus, ftory niyzalyżnie łod tego wiela wysłepôł, zawdy poruszôł sie swojim „Komarym” ze lôt siedymdziesióntych. Niy inkaszij bóło i wtynczôs.
Ymil Keta po zahaltowaniu, podlôz chwiyjnym krokiym ku szoferokowi i gôdô:
– Panoczku! Łodpolisz pón na flaszecka machmolu, nôlywki, to cie zarôzki ze tyj przikopy wycióngna! Móm ze sia powrózek!
– Chopie! Spómogesz, to ci bali i na srogo flaszka richticznyj gorzôły dóm! ... Ale jak?
Ymil Keta zaknółtlowôł jedyn kóniec powrósła do przodnigo hôka TIR-a, a drugi do zica swojigo „Komara”.
– Wskakuj do szofyrki i ruszómy!
Sóm siednół na swojim zicu, postawiół szłapa na pyndali i napocznół łodpolać swojigo moplika.
Szoferôk uwidziôł ino przed sia kłymby côrnego dymu, ze ftorych blank ci sie stracióła postać Ymila Kety.
Po jakimsik łoka mrziku, dodôwajónc gazu, poczuł jednakowóż, iże jego autok polekuśku kulô sie do przodku. Jake bóło tyż ci jego zadziwiyni, kiej po pôruch minutkach stôł juzaś wszyjskimi śtyróma kołami na dródze, na asfaldzie.
– To jes kurwa chopie niymożebne! Kamraty we bazie nigdy w życiu mi niy uwiyrzóm jak jô jim to napoczna łozprawiać!
W tym mómyńcie podlazuje Ymil Keta szarłatny na pycholu jak tómata abo radiska i gôdô:
– Ździebko to zetwało! A to beztóż, iże mi niy nastykło miyszanki i musiôłech na łostaku pyndalami se pomôgać!