Pamiyntôł....

Latoś przikulwitało sie samtukej do Chorzowa na Pnioki łogrómnie zwiykowane już małżyństwo, ftore po drugij wojnie wykludzióło sie côłkóm familijóm do Bochum we Miymcach. Przifurgli na tyn nasz flugplac we Pyrzowicach, a iże mieli gryfne pynzyje, łobsztalowali sie taksa, kierô jich miała prziwiyź do familijantów we Chorzowie. Jadóm sie tak, jadóm i łorôz taksiôrz łobracô sie ku nim i letko zachrapociałym głósem sie pytô:
– A rzyknijcie mi roztomiyli, skany‘eście przifurgli?
– Anó ze miymieckigo Bochum – łodpedziôł ze rułóm starzik.
– Co łón kciôł Jorguś, co sie pytôł? – wrzescy do ucha tymu starzikowi festelnie już guchô starecka.
– Anó, Agnys, łón sie pytôł skany my sie sam przikludziyli.
Jadóm tak, kulajóm sie dugszô kwilka i tyn taksiôrz juzaś łobracô sie ku nim i juzaś sie opaternie pytô:
– A sómeście to richticzne Miymce abo możno Ślónzôki?
– Jô jes Ślónzôk, ale moja Agnys to jes po łojcach Miymra. – łodpedziôł juzaś ze rułóm starzik.
– Jorguś, Jorguś, a co juzaś kciôł tyn karlus za lynkiyróm? – pytô sie uwziyńcie guchô starka.
– Łón sie pytô eźli my sóm Ślónzôki abo możno richticzne Miymce.
Jadóm dalszij i łorôz tyn taksiôrz sie juzaś pytô:
– A dobrze wóm sie tam wiydzie we tych Miymcach, ja?
– Ja, panoczku, dobrze, sómy już łoba na pynzyji i beztóż tyż kcieli my terôzki nawiydzić moje miasto i tyż możno przocieli, ftore jesce niy skipli.
– Jorguś, Jorguś a co łón juzaś łod cia kciôł? – pytô sie starecka.
– Łón sie ino spytôł jak nóm sie darzi tam we tych Miymcach...
Za jakisik juzaś łoka mrzik taksiôrz gôdô tak pół do sia, a pół do tego starzika:
– Jô miôłech kiejsik dziôłcha we Bochum... żadnô jak noc przed geltakiym... takô barzij szlóndra i krapyka, ale fest zabranô bóła, pijynżno po łojcach, tela, co nic z tego niy wylazło, bo sie symie kamraty durch i jednym ciyngiym śmiôli, iże sie kca łobabić ze... heksóm...
– Jorguś, Jorguś, a co tyn gryfny synek za lynkiyróm kciôł terôzki łod cia?
– Nic, nic takigo... łón cie... poznôł!!!

Ojtanazyjô...

Wiycie, wczorej tak niyskoro na łodwieczerz dyszkutiyrówalichmy ze mojóm staróm – jak zawdy po wieczerzy – ło bele czym... Docióngli my gôdkóm ku łopaternymu tymatowi, ku ... ojtanazyji, ło wybórze miyndzy życiym a śmiyrcióm. Rzeknółech moji babeczce cosik takigo:
– Niy dozwól mi żyć we takim stanie, cobych bół zalyżny łod roztomajtych dinksów, drótów i inkszych elekstrycznych fizymatyntów, i ku tymu jesce, coby mie możno futrowali bez szlauch ze jakijsik flaszki. Eźli przijńdzie mi znejść sie we takij zituacyji, lepszij mie łodszaltruj łod tych wszyjskich dinksów, ftore mie trzimióm przi życiu...
Łóna sztrekła sie ze tyj naszyj zofy, wyszaltrowała telewizyjo i kómputra... a piwo wylôła do ausgusa...

My stare szoferôki...

Altyshajm, łozprôwka przi śnôdaniu:
– Wiycie, chopy, jô to ci już móm tak licze grace, iże ledwa poradza utrzimać ta szolka ze tyjym...
– A jô, to juzaś móm taki lichy weźrok, iże bali niy poradza ujzdrzij tyj mojijj szolki...
– Nóóó... jô tyż. Niy miarkuja blank na kogo żech przi łostatnim welónku głósowôł... jô blank niy widziôł żôdnych mianów na tyj welónkowyj szkartce...
– Co padosz? Gôdej głóśnij!
– A jô, to móm ci chopy taki reumatyzmus, iże niy poradza sie ku wóm łobrócić...
– Eee tam, jô jes „ciśniyniówiec”, jô móm taki druk, iże kiej isno stana, to mi sie zarôzki we palicy kryńci tak, iże niy poradza zrobić jednego szrita....
– Ja? Jô to poradza zrobić pôrã kroków, ale nigdy niy pamiyntóm kajech miôł pójńść!
– Eee, chopy, to jes wert naszygo podyszłygo wiyku...
– Nó, ale, chopy, niy ma jesce tak blank źle, przeca mómy jesce chocia wszyjske... prawo jazdy, prôwda?

Karciôrz a... podzimki

Móm ci we Warszawie kamrata (robiyli my do kupy na Miyndzynarodowych Targach Poznańskich), kiery jes ci pierónym uwziyntym, zowzitym karciôrzym. Rółz deczko wygrô, inkszóm razóm mocka przedrzistô, i tak ci mu sie tyn jego światek kulôł aże do załóńskigo roku. Chyciół ci łón sie we pokera ze śtyróma festelnie zabranymi pampóniami spode Warszawy, ze takimi badylôrzami, ftorzi do Warszawy muszóm śtyry dni wółami jechać. We tyn dziyń pierónym ci sie tymu mojimu kamratowi darziło, i na łostaku pokôzało sie, co łón wygrôł łod jednego ze tych bambrów plantacjô... podzimków.
Nó, tóż śleciała zima, prziszła wiesna i tyn mój kamrat cosik musiôł ze tóm plancjóm zdziôłać. Ftosik mu doradziół, iże podzimki trza na wiesna powłóczyć i zatym jesce naciepać miyrzwy abo polôć belówóm. Mój kamrat przipnół do trekera nôjprzodzij hoki a zatym maszina do łozciepowania gnoja. Nó, i siôd juzaś na tyn szleper i napocznół krajzować tam a nazôd po tym polu. Łod drógi, do lasa, łod lasa ku dródze, i tak ciyngiym ta samô lajera. A tam pod tym lasym styrcôł ci taki jedyn wsiowy ipta. Spomiarkowaliście, iże we kôżdyj wsi musi być taki jedyn wsiowy gupielok, wsiowy guptaś (nó, we mieście tyż, ale jich tam tak niy zawdy idzie ujzdrzić), ftory ci na zicher żôdnymu niy ukrziwduje, ale na isto poradzi gôdkóm ździwoczyć i do łostatka cowieka łozgzukać.
Tyn mój kamrat dojyżdżôł ku lasowi, treker wyrcy, maszina łozciepuje naobkoło tyn gnój. Larmo i capiynie choby côłki gnojok mu na pukel śleciôł, a tak już ze daleka tyn wsiowy iptak kiwôł ku niymu gracóm i wrzescôł:
– Hej! Ty tam, na tym traktórze! Jak ci leci?
– Dobrze, dobrze, miyrzwa łozciepuja...
Nawróciół i za pôrã minutek juzaś dojyżdżô ku lasowi. A tyn wsiowy gupielok juzaś fómluje ryncami i wrzescy:
– Hej! Ty tam, na tym gryfnistym traktórze! Co robisz?
– Łozciepuja chopie gnój na ta plantacjô...
Za pôrã minutek juzaś jes przi lesie, i juzaś tyn wsiowy ipta i ciubaryk fachluje gracami i wrzescy ku niymu:
– Hej! Ty tam szykowny karlusie na tym nôjgryfniyjszym traktórze! Co robisz?
Mój kamrat już do łostatka łozgzukany wrzescy na côłki karpyntel:
– Posypuja, chopie, podzimki gównym!
– Jezderkusie panoczku! Alech ci jô jes gupi, aże gupi – rzykô ci ku mojimu kamratowi tyn wsiowy gupielok. – Wiedzóm łóni, iże jô zawdy posuwôł podzimki... cukrym!

Janiółki, janiółki....

A jô juzaś – za Paulkiym Wakułóm – kca Wóm cosik podciepnóńć skorzij naszego syjmowygo welónku. Kcecie, to posuchejcie!
– Siema, ziómolu! – Jarosław Małosrogi-Kaczyński dupiato przibiół górzć ze swojim utrzidupskim Adamym Hofmanym.
– Wiyncyj luzu, chopie – rzycznik prasówy PiS-u pokôzôł, jak wyglóndô modziokowo witaczka.
– Niy wyłajzi mi to, bo pewnikiym móm za knap moje palcyska – tuplikowôł jankornie Kaczyński.
– Tóż prezesie, mogymy sie tyrpnóńć banióma, gymbami.
Hofman prasknół ze byka, aże Jarosław Małosrogi kulnół sie na ściana.
– Co? Jako... Cóż to bóło?! Jakeś sie łopowôżół! – łozjargôł sie prezys PiS-u.
– Łóne, te modzioki majóm takô witaczka! – wymowiôł sie jego podkómyndny. – Musicie panoczku to pochytać, eźli kcecie trefić do tych modzioków, do tych modych welmanów, wybórców!
– Letko ci pedzieć – mrónknół Kaczyński, kiej masiyrówôł czoło. – Jeżeś ino trzidziyści jedyn lôt stary, a mie pizło gynał dwa razy tela!
– Fajniście wóm ale idzie panoczku – tuplikowôł Hofman. – Môcie panoczku wrodzóny talynt szałszpilerski. Nałónczôs łostatnij kampaniji majstersko markiyrowôł pón dobrego ónkla we brylach, tóż tyż terôzki bez problymu zagrôcie panoczku srogigo przociela tych gówniôrzy. Bydziecie panoczku barzij widziany niźli tyn Owsiak!
– I bydóm na mie welować?
– Na zicher, panoczku, na zicher! Na BANK!
Kaczyński smôrszczół brwie.
– Jô niy kca, coby welowali na jakisik bank, łóni majóm na mie welować!
– To tak sie ino gôdô. Musicie panoczku spokopić modziokowô gôdka.
– Móm lepszyjszy knif, moc lepszyjszy pómys – zmyszół sie prezes haźlikowych. Wrajżymy na nasze listy deczko modych ludzi. Nôjlepszij... jake mode dziołchy!
– Szprymnie, grajfnie prezesie! – pochwôlół Hofman. – Już widza nagówki we cajtóngach: Janiółki Kaczyńskigo!
Zmarkotniôł Hofman ale...
– Ino co ze naszymi starymi kamratkami... Nelli, Beta Kympa, Gosiewskô, Wróblinô, Sobeckô... Zyta...
– Take śnich janiółki jak ze cigowyj rzici trómpyjtka – fuknół Kaczyński. – Baji te nowe wrajżymy na łostatnich placach na listach. Przecamć blank niy kcymy, coby ftorôś śnich richtik dokulwitała sienóm do Syjmu?
– Klar, iże niy! – Hofman zatar górzci. – Łostało nóm ino znôjść jake fajniste dupy!
– Coś pedziôł? Suchóm! – smorszczół brwie Jarosław Małosrogi.
– Nó, Laski! Dupyncje! Foczki!
– Co takigo? Blank niy miarkuja!
– Nó... KOCIAKI!
– A! To trza bóło zarôzki tak gôdać!!!

Gwôłt...

Wiycie, trefiółech niydôwno jedna moja, jesce modô sómsiôdka, kierô róncz przikludziyła sie nazôd ze wywczasów. Łopôlónô, wysztafirowanô choby ficywyrt we Boże Ciało, a rada, choby ji fto nowy lipynsztft fóndnół.
– Nó, i jak tam na wywczasach sómsiôdko – pytóm sie jóm opaternie, bo wiym, iże zółwizół, chobych i niy suchôł napocznie łozprawiać, i sie ku tymu asić.
– Panie Ojgyn! Fajniście, fajniście ci nóm bóło na wywczasach.
– Ja, kôżdy tak gôdo – padóm ji na to cichuśku.
– Panie Ojgyn! Nôjprzodzij we Turcyji Ana, Elza i mie... zgwôciyli!
– Nó, i?.....
– Zatym zakludziyli my sie do Grecyji i tam tyż Ana, Elza i mie zgwôłciyli...
– Jezderkusie! Niy gôdejcie sómsiôdko, tam tyż?
– Ze Grecyji wykludziyli my sie do Szwecji...
– Nó, i co?
– Nó, i tam, panie Ojgyn, zgwôłciyli Ana i mie...
– Niymożebne! A Elza?
– A Elza... niy kciała!

Blank nowy kapelónek...

Dó nôs na fara przikludziół sie nowy, mody kapelónek. Tyn mody ksióndz bół ci festelnie snerwowany, bo miôł łodprawiać swoja piyrszô mszô we tyj parafiji. Dlô łopowôgi, i coby sie deczko łodprynżyć, wlôł se do tego krużlika ze wodóm, kiery bół narychtowany do kupy ze mszalnym winym – pôrã kropek gorzôły. Nó, i tak tyż sie stało. Czuł ci sie łón fajniście jak nigdy do siela. Kiej po tyj mszy wróciół sie na fara do swojij izby ujzdrzôł na tiszu listecek a niym bóło napisane cosik takigo:
„Mój roztomiyły kapelónku!
Nastympnóm razóm dolyj ino pôrã kropek gorzôły do wody, a niy pôrã kropek wody do ... gorzôły ... to za piyrsze!
A terôzki posuchej gynał i zapamiyntej to na zawdy:
Mszô zetwô ino godzina a niy dwie półowy po śtyrdziyści piyńć minut;
Jest dziesiyńć ino przikazaniów boskich a niy dwanôście;
Jes ale dwanôście apostli, a niy dziesiyńciuch;
Krziż trza mianować gynał ... krziż ... a niy gôdać, co to jes sroge „T”;
Na krziżu jes Pónjezusek a niy Lech Kaczyński;
Pónbóczka ukrziżowali, a niy zajebali, i to Żydy a niy ruske łod Putina;
Nie lza tyż gôdać na Judasza, iże to bół skurwysyn;
Juzaś te, co grzyszóm, pójńdóm na isto do piykła a niy ... w pizdu;
Po prôwdzie twoja kóncepcyjô, coby ludzie festelnie klackali i bóła owacyjô, zdô mi sie fascyniyrujóncô, ale coby zarôzki tańcować ku tymu „makarena” i jesce robić cug jak na zabawie, to już bóło przegniyńcie;
Ółblaty sóm dlô wiyrnych, to sóm hostyje, a niy szpajza do wina;
Dej tyż se chopie dalszij pozór:
Maria Magdalyna bóła jawnorzysznicóm a niy ... kurwóm;
Kain niy cióngnół kabla, ino zatrzas Abla;
Przi napoczniyńciu gôdô sie „Niech bydzie pochwôlóny” a niy „kurwa mać”;
Na fajrant juzaś gôdô sie „Bóg zapłać” a niy „ciao, ciao”;
Na łostatek, po kôzaniu ślazuje sie ze kazatelnicy po lekuśku po słodach a niy sjyżdżô sie po gylyndrze;
I jesce jedyn fal:
Tyn przi ółtôrzu, wele ciebie we cerwiónych szatach, to niy bół żôdyn przeskoczek (tranwestyta), ino to bół jô, twój BISKUP. Amynt!”