Chop ale... blóndin...

Przilôz ci rółz jedyn blóndin (ja, chop to bół!) do dochtora we krankynhałzie u nôs na Pawła.
– Panie dochtór, panie dochtór, jô ci móm ciyngiym srogô utropa: ani niy móm kamratów, żôdyn gizd niy kce symnóm gôdać. Kiej ino napoczynóm cosik ci łozprawiać, zarôzki wszyjskie pitajóm i łostowóm sóm.
Dochtór go łobadôł, gynał łorugowôł, kôzôł mu jesce pójńść na inksze łobadanie i na łostatek ukazowało sie, co tyn blóndin mô tyn „iloraz inteligyncji” aże 195! Na to tyn nasz dochtór gôdô:
– Wiycie panoczku, jô miarkuja po jakiymy żôdyn niy kce swami gôdać, wyście sóm dlô wszyjskich kamratów we szynku za móndre, za fest „inteligyntne”! Eźli miarkujecie, ło czym jô gôdóm?
– Nó, i co terôzki panie dochtorze, co terôzki?
– Możno jô wôm panoczku wyrzna jakiesik śćwierć filipa, śćwierć mózgu.
Chop sfornie przistôł na to i poszôł na ta łoperacjô.
Jakiesik dwa tydnie po tym wyrzinaniu, po tym lazarycie, tyn istny juzaś depce do tego swojigo dochtora:
– Panie dochtorze, jezderkusie! Jô już móm mojich kamratów, ciyngiym mie pytajóm na roztomajte balangi, ale jesce niy wszyjsko jest tak na zicher richtik. Môżno byście mie jesce śćwierć filipa, tego mózgu wyrznyli, ja?
Niy śleciało juzaś ze trzi tydnie i tyn istny, tyn blóndin uradowany witô sie na ceście ze tym dochtorym, klupie go tak po puklu i gôdô:
– Szykownie, fajniście mi żeście to panie dochtorze zrychtowali. Kôżdydziyń móm nowe frelki, jesce szumniyjsze balangi; bali i nowy ancug musiôłech sie lajstnóńć. Nó ale ... kiejbyście mi jesce wytargali, chlastli jesce śćwiartka, to bóło by gynał.
Co miôł dochtór pedzieć? Wzión go do sia do lazarytu i pajtnół jesce ta śćwiercina jejigo mózgu. Po jakimsik miesióncu dochtór trefiół na dródze tego chopa, tego jejigo pacijynta, ale jakosik takigo markotnego, jankornego. Pytô sie tego istnego tyn dochtór:
– Panoczku, a co to wóm sie stało? Coście taki markotny? Niy kce żôdyn swami gôdać, niy kce sznapsa szluknóńć, dziołchy tyż jakosik wóm niy przajóm ... bo możno sómeście terôzki za gupi, sómeście jakosik ipta, co?
– Niy, to niy ... wszyjsko jes do porzóndku tela, co jô wczorej dostôł ci tyn miesiónczny czôs, ciotka !!!

Bo starô niy mô rada biyru ...

Jô, nó ja, móm baba, ftorô niy mô rada, kiej jô słepia piwo. Kiejbyście słyszeli te jeji jamrowanie i górzke żôle, kiej ino sie lajstna taki jakisik maluśki, pomiyrny szejściópak jakigosik biyru. To ci jes u nij jakiś fant, fimel. Kiej ino wlazuja we jakô alyjka ze brówarym w gracy, zarôzki napoczynô sie ciepanie afków.
Ale, to przeca jô jes Panym tego dómu i niy dóm zwóli, coby baba, tyn „puch marny”, gôdała mi co móm robić, i beztóż tyż uzdołech kupować se piwo ino wtynczôs, kiej moja starô mô ... nocnô słóżba. Z poczóntku bóło wszyjsko jak przinoleżi ale po jakimsik czasie napoczła cosik podyjzdrzywać, bo już ci niy słepôłech piwa przi nij, a przeca nigdy bych sie go niy łodrzyknół. A i ze gymby mi zawdy capiyło jak ze dylinów we kaczmie na Listopada a terôzki niy. Ftoregoś dnioszka wszyjsko sie wydało. Nôjprzodzij kukła do mojigo szrancka na balkónie a niyskorzij jesce, wrôcajónc ze szychty, pogracała (co za uwziyntość i srogô stanówczość we kroczaniu ku prôwdzie) we naszym hasioku (a miyszkómy we swojij chałpie) i ... znodła dówody zbródni.
Jezderyny! Co sie wtynczôs dziôło! Jużech myślôł, iże jako sprawca dómu, gowa familiji byda musiôł zajmnóńć przinoleżny mi plac na sztrółdeklu przi dźwiyrzach. Efektym tego rómraju bóło to, iżech juzaś napocznół kupować, sprôwiać sie piwo lygalnie, ale ze narôżaniym sie na niychciane efekty „audio” i „wideo”. Ale nôjgorsze w tym wszyjskim jes to, iże jô babów nigdy i blank do łostatka niy spokopia. Móm mniymani, iże dziyń, w kierym chop spomiarkuje, zrozumi kobiyta, bydzie łostatnim dnioszkym naszyj cywilizacyji (eźli by to miôł być tyn 2012 rok, ło kierym sztyjc rzóndzóm roztomajte planieciôrze?).
Po jakiymu take łozwôżani, takô refleksjô? Anó, na mój łostatni gyburstak moja Elza sprawióła mi szejść szykownistych zajdli do piwa i taki kónsztmajsterski, stopieróński strzybny flaszynefner!!!

Pónbóczek, dzioboł i ... biskup ...

Kiejsik sam jużech gôdôł ło fyrsztach, ło biskupach to terôzki możno ło Pônbôczku i dzioble. Jesce, kiejsik przodzij, kiej ludzie mieli we zocy i piykło i niybo, i iże dziobły i janieli łamżóm po ziymi, wylôz roz sóm Lucyfer na szpacyr. Kuko tak bele kaj i łoroz widzi ze łóddali Pónbóczka ze krykóm. Prziszoł ci Łón tak ku niymu, dzioboł kniksnół i rzóndzi:
– Mój ty Pónbóczku, jô sie kca nawrócić, hilfuja ludzióm jak ino poradza, ale łóne na mie zółwizół wszyjsko, co łoszkliwe, swolajóm. Chobych niy wiym co dobrygo robiół, to tak by tak bydóm Wóm Pónbóczku dziynkowali a niy mie! Już mie to pierónym dopolóło i tela!
Pónbóczek sie zachichrôł i pedziôł do Lucypera:
– Nó, tóż spróbujymy! Jô cosik zgobia złygo a ty cosik dobrygo; kuknymy co ludzie na to pedzóm.
I kiej tak sie łozprawiajóm idzie sam kole nich baba ze dzieckiym a we gracy dziyrży zbónek mlyka. Pónbóczek szkyrtnółł palcyskiym i ta kanka śleciała na ziym, strzaskała sie i bóło po mlyku.
Baba sie łozjargała, rozciepała i napoczła ryceć:
– Dioski pieróńskie, dziobły cy co, niech to wszyjsko diosi ebnóm, jakisik jancykryst mi szłapa podstawiół lebo co?
Wtynczôs prziloz dzioboł, poślepiôł te szkorupy, nalôł nazôd mlyka do tego zbónka i postawiół babie na dródze. Baba gawcy i blank łogupiała. Praskła na klynczki i rzykô:
– Pónbóczku roztomiyły, srogie dziynki za tyn cud!
A dzioboł tak kuknół i ze takim srogim jankorym pedziôł:
– Nó, i dzisz Pónbóczku jak to jes! A jô roz chocia prôwda pedziôł, pra?
I coby sam niy godać, cy do diosek, cy ftosik inkszy, żôdnymu sie niy wygodzi a już kiejsik żech usłyszôł, co:
Te srogie gôry, kiere nóm we żywobyciu jes nôjbarzij procno ustôć, rychtujóm sie zawdy ze nôjmyńszych ziôrek piôsku (co pedziôł bół już dôwno jedyn móndrok – Friedich Hebbel). I tak mieli my sam i Pónbóczka, i dziobła a terôzki raja na biskupa.
Biskup przikludziół sie do mojij „siedymnôstki” do jednyj katychytki Hanki na katyjmus i napocznół sie tych bajtli pytać:
– Fto jô jes?
Dziecka nic. Nó tóż napoczynô jim tuplikować:
– Łobejrzicie, móm tako srogo kryka, móm goldowy piestrzónek na palcysku, móm tako ci szpicato mycka, tyta na gowie ... nó, to fto jô jes?
Na, to mały Bercik dźwigo graca i gôdô:
– Jô sie tak miarkuja, coście sóm kapelónku na isto srogo kwolno rzić. Pokiel żeście sam ino do nôs wlejźli, ciyngiym sie czymsik kwolicie, pra?

Pelcmantel i .... bober!

Wiycie! Kiejsik spichnółech sie we szynku ze kamratym ze ftorym żech do kupy ze niyjednego piekarszczoka chlyb ćkôł, łobsztalowali my sie jak zawdy po sznapsie i zajdlu piwa, i łorôz tyn kamrat, Jorguś napoczynô łozprawiać:
– Wiysz Ojgyn, moja starô sie zawinszowała, cobych ji spatrzoł na Dziecióntko telki pelcmantel ze afinych łogónów, ze małupicowych chwostów.
– Niy godej? I co Jorguś, poradzisz to ji lajstnóńć? Na isto poradzisz, ja ?
– Wiysz Ojgyn, dugoch medikowôł ażech prziszoł yntlich na te idy. Nale, to ino dô sie możno sporzóńdzić do kupy ze cia.
– Ja? Niy gôdej! Richtik?
– Ja Ojgyn. Ty môsz roztomajte kónszachty i kóndowity, i beztóż tyż bółbyś nôjlepszyjszym kamratym do tego, coch wypokopiół.
– Nó, tóż gôdej, a wartko mi to wytuplikuj! Możno i jô mojij staryj tyż cosik takigo wyłónaca.
– Nó, tóż dôwej pozór Ojgyn! Móm ci już dwa bilety tam a nazôd na fliger do Afriki, jedyn dupny miech, gywera i ... bobera. Miarkujesz, takigo, co to go kiejsik sztyjc we telewizyji pokazowali.
– Jakigo juzaś bobera?
– Nó, takigo ze tymi epnymi, biôłymi a fest łyskajóncymi zymbolami.
– Nó, miarkuja. Ale chopie! Fimlaś chyciół? A dyć każ ty tela małupiców nojńdziesz, coby ci stykło jejich chwostów na pelcmantel?
– Niy fandzol Ojgyn ino dowej dalszij pozór. Kiej my już dofurgnymy do tyj Afriki, karnymy sie zarôzki hań-tam kaj styrcóm te srogie „baobaby” po kierych fórt fyrtajóm te afy. Jô wlejza na sóm wiyrch stroma, blank na wiyrzchowisko i byda tyrpać astami. Małupice bydóm ślatywać na ziym, direkt ci na tego mojigo bobera, łón jim wartko uźre, bajsnie te jejich duge łogóny a ty drab te szwance wciepniesz do miecha. Nó, i to je ino tela, podwiyl niy nafolujesz blank połnygo miecha.
– Nó, ja toch jesce spokopiół. Ale, bo jô wiym?
– Nic sie niy trop Ojgyn wszyjsko bydzie do porzóndku, wartko sie z tym uwinymy.
Nó możno? Nale, rzyknij mi po kiego pieróna ci jesce ze sia ta srogo gywera?
– Anó, to jes nôjważniyjsze ....
– Niy miarkuja! Po jakiymu nôjważniyjsze?
– Wiysz Ojgyn, ta flinta to je skuli tego, iże kiejbych jô śleciôł ze tego „baobabu”, to ty ... zarôzki, wartko, w te pyndy musisz praskóńć ... bobera!

Naszô gôdka ...

Co Pónbóczek robiół bez siedym dni, miarkujymy jesce ze katyjmusu. Nó ale łósmego dnioszka Pónbóczek łozdowôł wszyjskim nôrodóm na Ziymi jynzyki i dijalykty. Wszyjskim tela, co ino dlô Ślózoków... niy stykło.
Ślónzôki wziyni sie do kupy i poswali do Pónbóczka delegacyjô, coby sprawiół i wyglajchowôł swój fyjler.
Kiej ino Pónbóczek ujzdrzôł tych naszych ślónskich karlusów festelnie sie zgańbiół. Zatym ździebko pomedikowôł i na doczkaniu pedziół ku tym naszym chopcóm:
– Jezderkusie! Chopy, niy gorszcie sie na mie i wyboczcie mie starymu. To wszyjsko bez tyn pieróński bajzel ze Lucyperym, kiery mi sam we wszyjskim szteruje. Tóż ja, łod dzisioj bydziecie terôzki gôdać gynał tak jak... JO !

Moja życiowô filozofijô...

Cowiek ze zygôrkym w gracy znô pojyńcie czasu ...
ale cowiek ze dwióma zygôrkóma nigdy niy ma tego pewny!

Niy filuj tam, kaj żeś sie łobalół,
Kuknij tam, kajś sie kiołzdnół!

Zaziyrej na życie zawdy bez przôdniô szyba, a niy bez zdrzadełko wstyczne !

Ludzie mogóm wóntpić w to, co gôdôsz,
ale uwiyrzóm na zicher w to, co zrobisz.

Bydź miyły dlô ludzi, kiej kletrujesz sie po żdżeblach twojij karijyry,
bo moge być ci jich potrza przi ślazowaniu!

Nigdy cowieku sie niy sprawuj (niy tumacz),
Twojim kamratóm blank tego niy potrza a twoje wrogi tak by tak ci niy uwiyrzóm!

Kiej już na zicher szukôsz pomsty, wyradlij dwa ... groby! Jedyn dlô CIA!

Łopowoga, to niy brak strachu.
To kónszt zachowania sie we jejigo łóbliczu.

Miyj stôrani ło swój wzróst i to bez zglyndu na to, jak srogi bół twój łojciec!

Ło piwie, ło słepaniu piwa ...

Bydzie terôzki sam nikiej u dochtora: nôjprzodzij łobjawy, zatym skuli cego to wszyjsko jes, i na łostatku jaki jes na ta niymoc medikamynt. Nó, tóż jadymy sam terôzki podle raje:
– Môsz copie zimne i poszpluchtane szłapy ... Pewnikiym dziyrżysz ta kufa szago ... Muszisz łobrócić tyn zajdel tak, coby jego gôra zaziyrała ku gipsdece!
– Môsz gorkie i mokre szłapy ... Pewnikiym ci fest po piwie na blaza nacisło ... Stóń se kole jakigosik psa i festelnie jamruj jaki to tyż łón jes niymoreśny!
– Piwo jes dlô cia pierônym za ciynkie, za słabe ... Moge być, co ty chopie môsz już prózny zajdel ... Napasztnij kogosik, coby ci fóndnół jesce jedna laga!
– Ściana na drugij zajcie szynku jes ugarniyrowano neónlampóma ... Prasknółeś na pukel na dyliny i zaziyrôsz terôzki na gipsdeka ... Prziknółtluj sie pociynglym z koplóm do szynkwasu !
– Môsz chopie we pycholu pôłno sztómli ... Prasknółeś, sfalółeś sie pyskiym na dyliny! ... Musisz juzaś przikrymplować pociynglym ze koplóm do tyjki !
– Piwo niy mô dlô cia żôdnego smaku i môsz jesce ku tymu łoszpluchtanô hymda ze przodku ... Niy łozewrziłeś pychola lebo przityknółeś ta szopa piwa niy do tyj richticznyj tajli gymby ... Pokwanckej sie do haźlika i tam ździebko poturnuj jak sie te piwo słepie!
– Dyliny zdôwajóm ci sie deczko niyłostre, niyrichtik je poradzisz ujzdrzić ... Gawcys sie na sóm spodek kufy ... Spytej jakigosik kamrata, coby ci fóndnół jesce jedna laga piwa!
– Te szynkowne dyliny festelnie ci sie kolybiómóm ... Cheba cie już ze tyj knajpy smycóm na luft ... Dej sie festelnie pozór eźli kludzóm cie do inkszego szynku abo kcóm cie wytrzaść na pychol za dźwiyrze !
– Wszandy naobkoło jes dziwocnie ćma ... Szynk już jes pewnikiym zawarty ... Wyszpekuluj, wycyrkluj ze gospodzkim, kaj tak na isto ty terôzki miyszkôsz!
– Taksa łorôz nafolowano jes jakimsik farbistym flapsym ... Wysłepôłeś możno wiyncyj piwa niźli poradzisz szczimać ... Zadekuj, zaszpóntuj na fest swój pychol, coby tego flapsu niy bóło jesce wiyncyj!
– Wszyjskie sie na cia gawcóm i chichrajóm sie choby nôjynte ... Pewnikiym tanciyrujesz na ladzie we tym szynku ... Musisz terôzki dôwać pozór, coby ślecieć gynał na jakigosik fetownego chopa, cobyś sie kostyrów niy szczaskôł!
– Piwo niy mô swojij zwykowyj farby, jes blank klar ... To niy ma piwo, to jes woda; ftosik cie kce blank do trzyźbości dokludzić ... Prasknij zarôzki chopie tego istnego kufóm bez łeb!
– Łómióm cie i targajóm grace, kichol môsz choby klómka łod zôkrysti i ino filip môsz blank klar ... Bóła festelno haja i szarpacka we szynku ... Przeprôszej terôzki wartko wszyjskich, kierych trefisz, coby ci juzaś chopie niy nadubali i niy ściorali cie do imyntu!
– Żôdnego naobkoło niy boczysz, żôdnego niy wiysz, a i tyn plac tyż ci sie zdô blank cudzy ... Trefiółeś niy na tyn fajer na kiery cie napytali ... Spytej sie gibko cy majóm sam piwo za kiere niy musisz bulić ani złocioka!
– Twoje śpiywanie to ino jes charcynie i wiskanie choby fto kota łobdziyrôł ze skóry ... Piwo pewnikiym jes za ciynkie, za słabe ... Szluknij sie dwa lebo trzi razy tela tego piwa i bydzie wszyjsko do porzóndku!
– Niy mogesz sie chopie spómnieć, zaboczółeś blank sztrofki ze tyj śpiywki ... Piwo jes festelnie sztramskie ... Zagrej sie na ciji lebo na luftowyj gitarze!
Kuknijcie! Mocka tego wszyjskigo sam idzie wytuplikować, wyeklerować coby chopy mieli anóng, coby chopy poradziyli sie wystawić – a baby tyż na isto do łostatka spomiarkowali – iże słepanie piwa niy jes tak blank ajnfach nikiej by sie to kómu zdało, prôwda chopy?