Zamaskiyrowany Miymiec...

Nó, i napoczło sie. Jedyn istny, ipta, ftory mocka gibcij gôdô jak medikuje, i ftorymu sie cosik ciepło na filip, juzaś chlastnół, juzaś mu sie bulkło choby napranymu po kiszce, a jego utrzidupske muszóm na gwôłt eklerować ludzióm, co tyż to tyn Jarosław Małosrogi kciôł tak do łostatka na isto pedzieć. I coby za tela niy fandzolić, rzykna ino, iże dlô tego łochyntola kôżdy samtyjszy Ślónzôk jes ci takim zamaskiyrówanym... Miymcym, ftory łod dnioszka łoznôjmiyniô tego „Raportu...” musi sie gańbić swojij dómowiny, swojigo pochodzyniô.
Ludzie! Przecamć takich duperszwanców i belerów, to by i sto hamerykóńskich stolôrzy niy wypokopióło. Nó ja, ale tyn sóm łochyntol pedzioł ci bół kiejsik, iże samtukej mô być ino: Polska dlô Polôków. Szłoby sam pedzieć, iże po puklatyj polskij dródze rozum poszôł w sinô dal!
A jô już jes na tela zwiykowany, iże bocza jesce łochyntoli za Bieruta, Gomułki i kogo tam jesce, kiej to niyftorzi niy poradziyli do łostatka spokopić eźli to Ślónzôki, to sóm Polôki, abo i niy. I ino spóminali mi sie słówecka mojij starki Klary, iże Polôki a Miymce sóm samtukej, na naszyj ziymi ino poniykedy a Ślónzôki... zawdy!
A Emil Szramek, kapelónek zatrzaśniynty bez Miymców we Dachau, ftorymu polskości żôdyn przeca niy moge łodmówić, gôdôł ło sia: „Ja przyznaję się do śląskości. Jô jes Ślónzôk!”
Ale tyż nasze Łojce i Starziki – Ślónzôki zawdy metlanie sie we jejich żywot polskich abo miymieckich byamtrów, polskij abo miymieckij „władzy” snoszali, poradziyli ci jóm ściyrpieć, śniyść gynał tak, jak sie szczimie bajśniyńcie koprucha lebo Pónbóczkowy dopust. Ino, iże wszyjskie Łóne (i terôzki jô, i moje ślónske kamraty już tyż) byli za łycko Polôkóma dlô Polôków, i za mało miymieckie dlô Miymców. Zdôwało by sie, co terôzki, już ci po łobalyniu kómunizmusu i wlejziyniu do Uniji Ojropyjskij mómy sie z cego radować. Bo my, Ślonzôki yntlich już ze klynczków wstanyli, stojymy sztram, ino cosik mi sie zdô, iże jesce muszymy sie... do porzóndku wyprościć! Coby niy bóło nikiej za staryj Polski: rzykej i arbajtuj, a ... pukel ci sóm urośnie! Ale, po słóweckach niymocnego na filipie prezesa, to możno jes i gówno prôwda. Przecamć te łoszkliwe i zôwzite „richticzne Polôki” ze haźlikowyj partyji (PiSuar to po naszymu haziel) niy mogóm boczyć, blank niy miarkujóm ajnfachowych, chytliwych prziśpiywek ze czasów plebiscytu, ftore letko wlazowali we ucho:
„I pękły okowy i przyszedł czas nowy,
Hej bracia Ślązacy, wznieśmy nasze głowy!
Rzućmy pruskie śmiecie – chwyćmy polskie kwiecie
Ślązacy – Polacy już od wieków przecie!”
A i niy ino wtynczôs, mocka naszych samtyjszych Ślónzôków swojim życiym, twórczościóm i dziôłalnóścióm fórt piastowało patrijótyczne tradycyje familiji i wciylało narodowe aszpiracyje ludu Ślónskigo. A mie to sie zdô, co prawie miôł jedyn Ligoń (cheba Stanisław, niy bocza), kiery już pierónym dôwno tymu pedziôł bół cosik takigo, festelnie móndrygo:
„Miyndzy roztomajtymi nacjóma sóm Słowianie. Miyndzy Słowianóma sóm Polôki. A miyndzy Polôkóma sóm my – Ślónzôki!”
Kiej sie ino spamiyntali utrzidupske tego istnego prezesa, zarôzki tyż napoczli łozprawiać ło powstaniach, a łón sóm wypolół, iże we Powstaniach Ślónskich jedne gôdali po polsku a druge po miymiecku; żôdyn po ślónsku! A skany tyn cowiek miôł wiedzieć, iże przi powstaniach bóło i tak, co reskiyrowôł miymieckóm kolónóm chop, ftory niy poradziół po miymiecku, a po naszyj polskij, ślónskij zajcie łoddziôł wiód chop, ftory łod dzieciynctwa gôdôł ino po miymiecku. Kiejsik, za blank starego piyrwyj, ta wysztudjyrówanô granica potajlowała niy ino nasz Ślónzek, ale nametlała tyż we palicach i sercach wieluch Ślónzôków, jednakowóż ale wszyjsko mô swoji napoczniyńcie i swój fajrant. A gôdali tyż, iże kiejsik bez ta drugô wojna, cera tego naszygo Ligonia stôła ci na banhowie we Warszawie i ze cuga, kierym jechali wojôki na tyn wschodni frónt, usłyszała gryfnô przedwojynnô śpiywka swojigo łojca, kierô śpiywali wojôki, Polôki ze naszygo Ślónska na gwôłt łobleczóne we wafynroki Wermachtu.
Tuplikowanie dzisiôj, iże naszô ślónskô hyrność jes ci ino zamiaskiyrówanóm miemieckościóm, jes srogóm gańbóm dlô tego, fto to pedziôł, i srogóm łostudóm, za kierô niy styknie pedzieć ino: wyboczóm łóni! Tóż to sie nadôwô do gyrichtu, i do srogij sztrofy. Ale, fto ze tamesznych warszawskich – i niy iste platfórmerskich lebo haźlikowych – „wybrańców nôrodu” zakludziół by tego Kaczyńskigo przed fresa sóndcy? Żôdyn, i tela!
A mie sam terôzki na łostatek gynał sztimuje, coby pedzieć za jednym ze nôjsrogszych Ślónzôków, za Stanisławym Ligoniym słówecka, iże: „Śląsk, moja ziemia rodzinna, cała Polska potrzebuje dziś roztropnej siły i zwartości w realizowaniu swego rozwoju. Pracujmy zgodnie, odgródźmy się od wszelkich mąciwodów (...), bo nie przygotowują oni dla nas nic innego jak klęskę i zagładę.” A pedziôł Łón to kajsik na łostatek lôt śtyrdziystych. Eźli sie co do terôzka zwekslowało? Blank niy!
I jes ci to na isto prôwda dlô nôs wszyjskich samtyjszych Ślónzôków (niy zamaskiyrówanych Mitymców), ftorzi bydóm gynał miarkować kaj postawić tyn krziżik przy podzimowych welónku!

Listecek polskich biszopów!

Roztomiyłe Braciô!

W imiã wszyjskich wiyrzóncych skłôdómy naszym „mónoteistycznym” bracióm we kónfesyji ze krajów islamskich słówecka na isto moc srogigo, gymbokigo, krześcijóńskigo spółczuciô skuli srogij straty, jakij dzisiôj ‘eśćie doznali ze graców kabaciorza i zaprzańca Obamy. Zakatrupiynie Osamy bin Ladena, srogigo prziwódcy światówygo ruchu Waszyj Prôwdy i ciyrpiyntnika za wiarã razinku dzisiôj, jes ci prowokacyjóm nieznôbogów, atyistów, ftorô mô na cylu zaszterować, uprocnić nasze fajer „beatyfikacyjny” niy mynij srogigo lajtera religijnygo, Jóna Paulka II. Indónezyjski atyista, niyznôbóg Obama, kiery aji niy przikludziół sie na pogrzyb Srogigo Ciyrpiyntnika, patrijółty i prziszłygo świyntygo, świyntyj pamiyńci Lecha Kaczyńskigo, łodpowiy przed „mónoteistycznym” Pónbóczkiym za tyn srogachny grzych i ubliżynie pamiyńci dwiuch srogich Polôków.
„Mónoteistyczne” braciô w wiyrze!
Zawdy stôlichmy we łobrónie, we dopómożyniu wertu Waszyj religiji, we ftoryj Jezus i Maryja (Isa i Miriam) zajimajóm ważne i poczysne miyjsce. Islamski szarijat bół już łod czasów umiyłowanyj Inkwizycji naszym niydósiynżnym mustrym do naśladówaniô. Nasz piyrszy sekretôrz Kómitetu Cyntralnygo – kamerad Bynedykt XVI, łod nôjmodszych lôt ze Schmeiserym M40 w gracy, jako człónek Hitlerjugend do łostatka bróniół świyntego kónkordatu miyndzy Stolicóm Piotrowóm a III Rzeszóm.
Po łopóblikowaniu we zgnityj łod barbarzyńskigo atyizmu Danii łobmierzłych i szajsliwych karikaturów, ftore sztichowali wasze religijne łobjawiynia, bylichmy piyrszymi, kierzi wyraziyli bezzglyndny protyst i łodpóra. Do kupy Swami potympiylichmy Salmana Rushdiego – ftory dopuściół sie grzychu herezyji – prziwiód ku gańbie „Świynty Koran” słówym szatóna. Jako piyrsze we Ojropie stanylichmy we łobrónie bohatyrskich bojowników za wiara we Czeczeni, i udziylilichmy jim duchowyj i „teopolitycznyj” kóndowity i sparciô.
Bali bróniymy Wôs przed frechownymi łoszeredzynióma, pomówiynióma pod Waszóm adresóm, a łodnoszóncymi sie do udziôłu łorganizacyji islamskich we zamachu na naszygo Karola Wojtyły.
Rzykómy Swami do kupy w imiã wszyjskigo tego, co nôs ze sia kupluje. Napocznóńć by potrza łod „mónotyizmu”, starych tradycyji spólnygo ringowaniô sie ze feminizmym, judaizmym, hómozeksualizmym, a na łostatku ze zamiyłówaniym do przewiywnych szatów, bogajstwa i dobrygo życiówygo sztandardu.
Niech żyje solidarnóść i spółpraca miyndzy naszymi srogimi i wywołnymi ferajnami „mónoteistycznymi” w imiã śmiyrci naszych dwiuch nôjsrogszych ciyrpiyntników: Lecha i Osamy! Niych jich tref na łostatecznym gyrichcie zbliży nasze letko różniónce sie ferajny.
Religijne yntuzjasty wszyjskich krajów Kuplujcie sie!
Trzimejmy sie do kupy przi ringowaniu sie ło zwyciynstwo „mónoteizmu internacjonalistycznego” na côłkim świycie!
Bydźmy pozorne! Bezbóżny jancykryst niy śpi!
Ein Volk, ein Reich, ein Führer! Tfu, Pónbóczku łodpuść mi tyn grzych! Jedyn Bóg, jedna wiara, jedyn Papiyż!

Letkie jscanie ...

Wiycie, jô już kiejsik dôwno tymu nazôd napisôł cosik ło ryklamach, ftore fóngujóm (co tam fóngujóm, niy dajóm żyć) we naszyj telewizyji („Nasze babeczki a ... ryklamy”, tak sie to mianowało), kajech to próbowôł wyśmiôć to wszyjsko, co idzie znôjść we ryklamach telewizynych. A terôzki wlôz mi razinku w grace artikel jednego festelnego móndroka (ftorego móm pierónym rôd czytać) Henryka Martenki łod kierego niy poradziółech sie blank łoderwać, i musiôłech tyn artikel wartko na naszô gôdka przetłómaczyć. Na isto werci sie to poczytać, bo chop mô moc prawie kiej gôdô ło zachach, ftore niyjednego snôs poradzóm richtik snerwować i festelnie nóm wszyjskim dopolić, tym tuplym, kiej niy poradzymy sie doczkać na dalszô akcjô we filmie abo ... bele czym. I niy bydzie to take blank gynał przełóżyni, a ino pisanie podane ku tymu, co Łón napisôł. Nó, tóż posuchejcie (poczytejcie):
Noc ci bóła łokropicznô. Isty horror. Pôlynie, „zgaga” – jak gôdajóm móndroki – poradziyli mi łozprasknóńć mój kałdóń, a lelita naplómpane choby żagle ze „Chopina”, targali mie jak diosi przi tepichowych atakach mokrego kucaniô łozdiyrajóncygo hośle, gordziyl i côłki tyn mój capióncy starymi zezwłókami organizmus. Ze kichola ciurlikała mi jakosi modrawô wydziylina, a ku tymu jesce kwawiónce, łopuchniynte dziónsna niy dozwôlały mi bali zawrzić gymby. Chrómpała mi we daklach rubô wiksówa, taki orynszmalc, a spamiyntale dyrgocónce himoridy żyły swojim włóśnym, niyzalyżnym łod mojij rzici, życiym. I te ci jesce świyrzbiónce miyndzy palcyskoma szłapów grziby, podrôżnióne skuli letkigo „niytrzimania” jscochów .... Czułech, co zapôdóm sie we depresjô srogszô niźli nasze Żuławy, kiejech sie spómniôł nôgle, iżech ci sie założół nôjnowszyjszyj gyneracyji podpôska, kierô dowo mi stoprocyntowô łochróna. Łobudziółech sie tóż tyż festnie wyspany i rôd wszyjskimu jak kôżdy ipta i idiółt, ftory wszyjskie wieczory przetrowi na łoglóndaniu telewizyji ... znacy sie ... ryklamów.
Liczba ryklamów – nadôwanych bez wszyjskich, ftorzi mogóm to robić – a zajimajóncych sie wydziylinami i choróbskami cowieka, kôże nóm gymboko pomedikować nad prawóm, psychijatricznóm i kriminalnóm zajtóm handlu, dlô ftorego ryklama jes wajchóm, znacy ... „dźwignią”.
Ryklama glancowanego, blyscóncygo lakfarbóm autoka niy robi już żôdnygo wrażyniô. Ryklama feryjów wyździywô pytani: eźli prziwódca, ważny lajter ryklamowanygo kraju jesce reskiyruje abo już śmietnół do Arabiji Saudyjskij? Fto juzaś kce pofurgnóńć na Bali lebo inksze Szeszele, niy szukô powiydzki, wôbika we telewizyji. Takij ryklamy mu przecamć niy potrza.
Ryklamów potrza marziciylóm, sztyjc wiyrzóncym, iże 30-sekundowy „spot” podpowiy jim, co zrobić, coby juzaś być modym, pijynżnym i zdrowym. Eli sie niy udô ze dwióma piyrszymi, to chocia moge zagarantjyrować te trzecie. I eźli łoglóndô ryklamy ftosik, kómu doskwiyrô „prostata” abo go łosłôbiô kwawô laksyra, tyn ze nôdziyjóm przijimô „spot”, we ftorym wyciepniynty do fuzekli, niygrajóncy już nikaj szałszpiler, skukany pod fałesznóm tyrulkóm profesora, ze uśmiychym wciskô fynsterkit. bo tyn fynsterkit dowo ta chocia nôdziyja, iże jakosik iptowatô medicina przedichtuje zdechlokowi i szlapszwancowi kichol, zagarantjyruje mu yntlich friszny dych i przebródzi wlazowaniu restu jôdła pod gybis. Tak ci jesce trôpia sie ło to wiela złocioków trza bóło zabulić tymu istnymu, coby ze sia idijółta robiół, kiej wali we bymbyn i wrzescy: bez vat, bez vat, bez vat ... Abo – i sam dejcie pozór, bo to jes ryklama ze łostatnich dni – medikamynt, ftory chyci bómbylki gazu i szibnie je ze organizmusu. Łostatni medikamynt pometlôł mi mój filip na dugszij. Tyn zynzacyjny szpecyfik mô we jedziny i niypowtôrzalny sztrich łozwiónzać próblym sztopszajsu, łobsztrukcyji i przirodzónygo procysu „fizjologicznego”, jakim jes ... nasze pierdzynie.
Ze telewizyjnyj ryklamy wynikô jednakowóż, iże społkniynty pryparat wchłónie te bómylki i ... Nó, beztóż ... jak sie jich pozbydzie? Jak je szmajtnie raus? Możno ze jakimsik ci tam szczypaniym sumiyniô? Tak by tak trza nóm sztyjc i jednym ciyngiym ... pierdzieć. Tóż za co sam trza bulić, i to bez szpasu, na isto mocka pijyndzy?
Cyganiynie i fabulynie, ftore leje sie, kidô i ciurlikô ze wszyjskich ryklamów medikamyntów, jes na zicher bamóncónce i upójne jak taki ci pierónym zasrany „pampers”. Szpecyfik tyn, jak wołô ryklama, erbnół srogô nadgroda profesorów farmacyji. Znacy sie kogo gynał? Kaj sóm te profesorske miana? Pitli do kupy ze tymi bómbelkóma abo wlazły w charki?
Wiycie, Polska jes jednym ze nôjsrogszych rynków handlu medikamyntami, a pozióm letkowiyrnóści i łogupiyniô kónzumynta, blank niywiela nôs dziyli łod Pigmejów i możno jesce ... Hamerikónów.
Jezderkusie! „Rutinoscorbin jes szóstym kómpanym we naszyj familiji”. Tak wdziynczy sie we rozdziylczóści HDI idijółctwo i gupota, za ftore fyrma farmaceutycznô buli setki tysiyncy złocioków – zarobi na tym pôrã milijółnów. „Zabiółech zgaga” – raduje sie ipta we inkszym „spocie”, a jô we gowie – jako nałógowy tele-idjółt – móm już kónkuryncyjnô „mantra”: „Już w porzóndku, mój żełóndku”. „Dbô ło drógi moczowe” – wrzasklawie zapywniô jesce inkszy uciyszny „spot” wrajżóny miyndzy ryjda smolyńskij gdowy a kómyntôrz Jacka Pałasińskigo ło beatyfikacji papiyża. „Łozrzydzô wydziylina, ale niy zwiynkszô jij łobjyntóści!” I tu, dejcie pozór! Tymu ausdrukowi poświyńciółech mocka badaniów „empirycznych” ... niyudanych bali, bo wiela razy ta ci wydziylina łozrzydziółech, tela razy zwiynkszółech jeji ... łobjyntóść. Nale, niy byda sie tym razinku podniycôł. Zachowóm sie jak ta „Xenna”, bo „zadziôłóm skutnie, ale niy gwôłtównie”, co deczko przipóminô mi gyszichta zgrabaźniałygo pacijynta festelnie zniynawidzónygo bez lazarytowy perzółnel. Starzik tyn ci poduk ordnóngu srôł ło siódmyj ło szaroku, ale cuciół sie dziepiyro pół godziny niyskorzij. Blank i do łostatka wyspany i rôd wszyjskimu!

Eźli sóm jesce richticzne chopy ...

Niyrółz tak medikuja, iże wszyjsko ci sie u nôs festelnie weksluje. Możnoch nic nowygo niy wypokopiół ale niyftorych fali niy idzie łóminóńć. Tak ci kiejsik z rańca styrca przi szynkwasie i szlukóm sie polekuśku piwecko – kiej jô już bół na tych niyszykownych, łoszkliwych „świadczyniach przedemerytalnych” – i łorôz przikulwitôł sie ku mie jedyn mój kamrat. Taki – Wiycie – sznapskolega, stary knaker, ftory sie już dôwno tymu łożyniół. Widza, co jes ci jakisik fest znerwowany, podhajcowany i ciepie mi na ta tyjka jedyn taki farbisty cajtóng. Kapnółech sie, co to jes cajtóng dlô bôb ino niy miarkuja, po jakiymu łón sie go lajstnół? Ździebko mie to wyprościyło ale pytóm sie go ze rułóm:
– Franc, po jakiymu kupujesz takie cajtóngi? Te babskie gyszichty cie tak fest rajcujóm, cy co, cy jak?
– Niy – pierónym jankornie gôdô kamrat. – To ino skuli tego, iże my chopy tak na isto muszymy cytać wszyjsko, bo inakszij biyda nóm. Mogymy wszyjsko, co my łod Jadama i Yjwy erbli na zicher do imyntu przedrzistać.
– Po jakiymu? Niy miarkuja. Ło czym ty gôdôsz Franc?
– Anó, tóż kuknij na trzeciô zajta! – pokazuje mi palcyskiym Franc.
Kuknółech, filuja tak opaternie i czytóm, iże we jakisik ankycie pytali sie babów eźli jim majóm jejich chopy we wszyjskich dómowych robotach pómôgać? Czytóm, a sam côrno na biôłym jes naszkryflane cosik takigo:
„Jeżech wydanô dziepiyro pół roku i jużech ci mojigo chopa tak doimyntnie, gynał wytresowała i wszyjskigo nauczóła, iże terôzki we chałupie robiymy wszyjsko do kupy, wszyjsko wrółz a jimu sie zdo, co to robi blank ze swojij niyprzimuszónyj wóli.”
Franc ino forsknół cosik pod fusiskiym i rzyknół łoszkliwie:
– Tyż ci śniego, ze tego ślapitkorza, to ci jes na isto srogi ciućmok i klipa.
Nó ale, czytóm dalszij a ta mamzela gôdô ci jesce tak:
„Mój stary wstowo do roboty ło pióntyj z rańca, łodgrzywô sie na hajcóngu – uwarzóne jesce wczorej – hawerfloki ...”
– Nale śniego mamlas i lelek! Hawerfloki łodgrzywo, kiere na wieczór uwarzół chop dlô gansi lebo kacyców! – nerwuje sie jesce barzij Franc.
Płaczka mu po licu śleciała i kôże mi czytać dalszij:
„Pomywô szolki i talyrze, bo jô dziepiyro wstôwóm ło pół łósmyj.”
Zdziebko sie tyn mój kamrat znerwowôł, dopolół, ale kôzôł mi czytać dalszij.
„Mój chop pucuje moji i swoji szczewiki, flikuje fuzekle, mô rôd côłko chałpa pośmiatać, wiyszô jesce gardiny po praniu i blank niy wyglóndo na takigo, coby niy bół rôd, coby możno bół nabańturzóny skuli tego...”
– Niy wyglóndô, niy wyglóndô! A kiej mô wyglóndać? – nerwuje sie tyn mój kamrat. – Czasu pierónie przeca na to niy mô! Tu deliny powyciyrô, tu juzaś wybigluje sie hymdy i ku tymu klajdy łod swojij staryj, laufki pochytô we jeji sztrymfach, a ta jejigo mamzela bycy sie we prykolu; jesce ji narychtuje możno śniôdanie a łóna go jesce spieróni, co bónkawa za zimno i ... wartko tyrô do golaca... a niyskorzij to możno mô ci łón i kalny ślyp ... Côłkô ci robota potajlowanô – prawi dalszij Franc. – Kiej łón wiyszô pranie na górze, to łóna robi sie tyn diosecki „manikure”. Kiej łón bigluje, to juzaś łóna nie poradzi przijńść do sia, kiere kiecki bydóm latoś moderne: duge lebo bez pympka?
Nó, co prôwda, to prôwda, pomyślôłech se po cichuśku ...
– Jô sie tam Ojgyn tym ciarachym niy tropia. Łón za ta swoja starô, za ta rubô kalymba moge i dziecka na świat wydôwać. Mie tam jes wszyjsko blank jedno. Ino sam sie rozłajzi ło bezpieczyństwo nôs wszyjskich do kupy, nôs richticznych chopów. Bo widza, co sie już i za mie moja starô tyż wziyna. Jakosik tak zeszły tydziyń we sobota moja starô dowo mi moje zoki, nawlecóno jegła ze côrnóm nicióm, zicła mi sie na klinie i napoczynô ci mie tak, nikiej dlô szpasu, ucyć sztopować, ficować te zoki. Kukóm ci tak na nia, możno sie jakosik niymocno na filipie zrobiyła, abo co? Ściepuja jóm ze tego klina, zoki wciepuja zarôzki do waszkorbu i wartko wylazuja na piwo.
– Niy gôdej Franc, tak ci sie teoja babeczko przichlybiała, ja? – pytóm sie go.
– A na łodwieczerz juzaś. Jakiesik chichranie, zegówkiym mie tak dlô szpasu praskła w łeb i kôże mi nasze prykole narychtować do spaniô. Niy, cosik sam niy klapuje, biera pitówa i kca tyrać po dochtora. Nó i dziepiyro terôzki moja starô pokôzała mi tyn cajtóng we kierym jes gynał wyeklerowane jak ta istno naumiała swojigo chopa ficować zoki i sztrymfy.
– Możno to niy jes na isto, możno to jakosik ino jeji chwolba, możno sie ino tak przed kamratkami kwoli? – próbuja to jakosik łobyrtnóńć na inkszô zajta.
– Niy, niy, tyn côłki pic, to jes ino we tym co łóna jes dziepiyro pół roku wydanô, a terôzki bez tyn babski cajtóng inksze baby bańtuje – pedziôł Franc.
– A kiejby tak u nich na zicher tak bóło, to co Franc? – pytóm sie łopaternie.
– Ło wiela tak na isto jes, to tyn istny musi już dzisiôj kamratów prosić, coby ci go fto zakatrupiół, bo niy ma na co czekać; miłosiyrdziô na isto niy doczkô!
Ale Wiycie, tak sie miarkuja, co możno niy wszyjskie jesce chopy dajóm sie zbamóńcić, możno jes pôruch, kierzy sie jesce niy dajóm po gowie skôkać. Nale, czasy sie wekslujóm i już niy ma tego, co we dôwniyjszych familokach lebo zidlóngach bóło, kaj kôżdy we familiji miarkowoł, co jimu sie przinoleżi, co musi a co niy musi zrobić. Miarkuja ino jedne, dlô mojij staryj, to już jes ci za niyskoro, cobych sie zwekslowôł jak tyn istny ze tego cajtónga i .... tela!

Łodczyt Ratzingera....

Suchejcie pozórnie, bo to bydzie byricht Piyrszego Sekretôrza Partyji Prôwdy Jedzinyj – Jósepha Ratzingera na plynóm beatyfikacyjnym:

Ludu Wiyrzóncy, spółkamraty wiary i ringowaniô sie ło katolicyzmus, roztomiyłe weterany wojym religijnych na côłkim świycie!
Witóm Wôs rostomiyli gorko przi tyj łodświyntnyj przileżitóści. Skaźniki produkcyjne Kościoła Katolickigo we tyj dekadzie sóm na isto impóniyrujónce. Polska stowo sie potyngóm kónfesyjnóm we Ojropie (burzliwe łoklaski przelazujónce we łowacyjô).
Wzróst mocy przerobowyj przi produkcji świyntych we terôźnyj dekadzie, we porównaniu ze łóńskimi dekadóma, festelnie przekroczół nasze plyjny docylowe. Gratuliyrujymy naszymu łoddanymu kolektiwowi kapłańskimu we Watikanie zwiynkszyniô wydajnóści roboty, co załowocowało tak spanialistymi przedterminowymi łosióngniyńcióma produkcyjnymi.
Côłki aktiw kapelónkowy, a łosobliwie przodowników duszpastyrskij roboty forszlaguja łodnaczyć Złotym Krziżym Zasugi Krystusa Króla Polski piyrszyj klasy i Gwiôzdóm Betlejymskóm ze styngami....
Kraków, umiyłówane miasto Karola Wojtyły, forszlaguja przemianować na Wojtyłograd, a na rynku postawij jego mauzolyjóm.
Pampónie, arbajtery i inteligyncjô pracujóncô pod kyrownictwym Kościoła Katolickigo, stôwiajónc, budujónc tyn katolicyzmus, dadzóm bezzglyndny łodpór „karłóm anty-kościylnyj reakcji” i jejich mocodawcóm ze krajów zgnitego atyizmu. Rzykna kurc udn bindlich:
– Ryncysko podźwiygniynte na KK... bydzie łodchlastniynte!
Ino Polska katolickô moge być państwym niypodlygłym...
Karol Wojtyła jes Łojcym i rechtorym wszyjskich nôrodów. Jego idyje sóm wiecznie żywe!
Episkopat – przewodniô siyło nôrodu!
Program Kościoła Katolickigo – programym Nôrodu!
Niych żyje religijny internacjónalizmus!
Kónfesyjne yntuzjasty wszyjskich krajów – kuplujcie sie dom kupy!
Niych żyje walka ludu wiyrzóncygo ło kónfesyjny postymp i katolicyzmus!
Niych żyje niyłozerwaly sojusz polsko-watykański!

Na łostatku łowacyjô po klynczóncku zbindowanô ze wymachówaniym krziżami.... łodśpiywano: Wiyrzóncy klynknij ludu ziymi...

Guliktałcher....

Do jednyj fyrmy prziszoł guliktałcher, taki Wiycie, „fachura łod waser, gaz ónd szajsy” co by zrychtować haźlik we tyj fyrmie. Wlôz do kancelaryji i sie pytô:
– Nó, tóż kaj jes tyn srôcz ?
– Dziołcha ze tyj kancelaryji łostrzymnie łodpedziała:
– Mój szef poszoł na łobiôd.
– Ale, ale, pamiczko, wyście mie fałesznie spomiarkowali. Jô miôł na myśli te dwa zera !
– Wiedzóm łóni panoczku, jejigo zastympce majóm terôzki srogô „narada”.
– Ale, ale paniczko złoto, jô sie pytóm kaj sie sam u wôs gówno robi !!!
– Aha, miarkuja, kapłach sie ... rachónkowość to jes na drugim sztoku ...

Forchang....

– A rzyknijcież cie mi sómsiôdko, co tyż to tyn wasz synek robi ?
– Anó, mój synek to jes srogachnô figura we tyjatrze; rubô fisza.
– Padocie, co łón jes rubô fisza we tym naszym tyjatrze – niy dowo pokój ta wrazitko sómsiôdka. – A cóż tyż to tam łón pokazuje?
– Ho, ho, kiejby niy łón, to by żôdyn tam we tym tyjatrze nic, ale to blank nic niy widziôł !!!
– To pewnikiym łón jes jakisik wywołany szałszpiler, co?
– Eeee, co to, to niy! Łón sztrekuje, dźwigô tyn forchang, ta côłkô „kurtyna” do góry!