Strziżyni...

Rółzczasu jedyn istny wlôz do kupy ze synkym do golaca. Niyskorzij, kiej już tyn chop bół łostrziżóny, łogolóny i po zrobiyniu „manicure”, posadziół ci na zeslu tego synka i rzyknół ku niymu:
– Doczkej samtukej, a jô ino wartko pójńda lajstnóńć sie jakisik szlips.
Kiej golac łostrzig tego maluśkigo synka, a tyn chop do siela niy wrôcôł, golac rzykô do tego synka:
– Nó, i co?... Wyglóndô cosik na to, iże tatulek ło cia blank przepómniôł, pra?
– Ale, wiedzóm łóni, to niy bół mój tatulek – łodrzykô tyn synecek. – Łón mie ino napasztnół i spytôł sie eźli móm chańdź na darmowe strziżyni.

Lôtawica...

Łojce wykludziyli sie do przocieli na pôra dnioszków. Synek miôł łod siela chałpa fraj bez kôżdô côłkô noc, tóż tyż chyntliwie ze tego korzystôł, i przikludziół sie do chałpy dziołcha, ze ftoróm niyskorzij festelnie we prykolu wyrôbiali. Ale kiejsik na łodwieczerz łojce wróciyli niyspodziónie, z nôgła, i łapli modzioków przi dupczyniu.
Tyn synek chycóny na gorkim uczynku pomyślôł se:
– Ło sto pierónów, chnetki móm matura, miôłech erbnóńć łod łojców autok... mieli mie za porzómnego, a sam terôzki co?
Dziołcha juzaś pomyślała:
– Ło kule na mole! Miało być fajniście, miôł ci łón mie przedstawić swojim łojcóm, miało być miyło, wieczerzô... a sam mie łojce przichyciyli jak jakô lôtawica...
Łojciec juzaś tak se pomedikowôł:
– Nó, moja krew! Dobra synek, dobra, blank szykownistô śnij dupecka!
A na to wszyjsko mamulka mróncy pod fusiskym:
– Jak tyż to ta lôtawica trzimô giyry? Przeca tymu synkowi jes blank niywygódnie, doskwiyrnie...!

Piznij w ryj...

Rółzczasu chop wykludziół sie na dugszô dinstrajza a jego baba we tym czasie uzdała, iże zrobi mu niyspodziônka i sprawióła sie nowiyśki szrank do jejich szlafcimra. Przijechała fyrma i poskłôdała tyn nowy szrank. Po jakisik pôruch minutach wele jejich chałpy przejyżdżała banka i tyn szrank sie sklapnół. Zdeszperówanô baba zwóni do fyrmy i ekleruje, co tyż to sie stało. Fachmóny przijyżdżajóm, skłôdajóm juzaś tyn szrank i wyjyżdżajóm. Powtôrzô sie to tak pôra razy za rajóm. Na łostatku majster ze tyj fyrmy gôdô do tyj baby:
– Wiedzóm łóni, musza wlyjź rajn do tego szranku i łobadać co i jak.
Wlôz do tego szranku ale we tym łoka mrziku wlazuje do pomiyszkaniô chop, wlazuje do tego jejich szlafcimra i ze srogachnóm uciychóm wrzescy:
– Jezderkusie! Jakóż ci to szykowny szrank żeś nóm sprawióła!
Łozewrził dźwiyrze tego szranku a tyn majster driny rzóńdzi ze rułóm:
– Prasknij mie pón we pychol, bo zółwizół mi pón niy uwiyrzi, iże jô sam na.... banka czekóm!

Dobry... Parkinson...

Starymu Hanysowi pizło już 95 lôt i miyszkôł we altyshajmie. Kôżdydziyń na łodwieczerz, po wieczerzy Hanys wylazowôł do łogrodu, siadôł se na swojim umiyłowanym fatersztulu i spóminôł ze łozrzywniyniym swoji życie. Rółzczasu we tym łogrodzie trefiyła go starô Gryjta, ftoryj już pizło 85 lôt, przisiadła sie ku niymu i napoczli łozprawiać. Po krótkij łozprowce Hanys zwrôcô sie ku Gryjcie ze pytaniym:
– A wiysz, ło czym jô ci blank zapómniôł?
– Anó, ło czym Hanysku? – pytô sie ta Gryjta.
– Anó, blankech przepómniôł ło... zeksie!
– Ty stary pierdoło, ty łoszkliwy stary knakrze! Tobie by niy stanół bali kiejbyś miôł przistawióny rebulik do gowy!
– Wiym, miarkuja, ale bółoby to na isto fajniście kiejby mi tyn mój ciulik ftosik potrzimôł we gorzci. Nó, i ta Gryjta zgodzióła sie. Rozepła Hanysowi prziporek i wziyna tego jejigo posmôrszczanego ciulika do rynki.
Łod tego czasu kôżdy wieczór trefiali sie łóne we tym łogrodzie. Jednakowóż jednego dnioszka Gryjta niy zastała Hanysa na umówiónym placu. Festelnie zaniypokojónô, nerwyjs (przecamć we tym wiyku letko ło jakisik niyszczysny cufal) napoczła go szukać. Znodła go we nôjdalszyjszyj ece łogrodu i uwidziała, co jego ciulik dziyrżi 90-ciolytniô Zofija. Tak ci jóm to rómbło, iże balnk ci niy szczimała i ze płaczkami we łoczach wrzeskła:
– Ty gamracie łoszkliwy, ty żadniku! A cóż tyż ci to mô takigo ta dioseckô krapyka, lôtawica i szlóndra, czego jô niy móm?
– Parkinsóna.... parkinsóna...

Gospodzki...

Przilazuje rółzczasu jedyn istny do szynku i sztaluje:
– Gospodzki! Dló mie setka, dlô muzykantów setka, i dlô wôs, panie gospodzki tyż setka.
Kiej na łostatku prziszło tymu istnymu bulić za to, co łobsztalowôł wykôzało sie, iże łón blank niy mô pijyndzy. Tóż tyż tyn szynkôrz naświtôł mu do rzici i wyciep go ze tego szynku.
Na drugi dziyń tyn istny juzaś przilazuje do tego szynku i choby nigdy nic, juzaś napoczynô sztalować:
– Dló mie setka i dlô muzykantów setka...
– A dló mie już niy? – pytô sie szydliwie gospodzki.
– Dlô wôs panie gospodzki niy, bo jak już cosik szlukniecie, to napoczynôcie wyrôbiać!

Pónbóczek i Mojżysz...

Pónjezusek do kupy ze Mojżyszym poszli se poszpilować we tego modernego terôzki golfa. Stanyli na polu, Pónjezusek ustawiół balik, prasknół tóm krykóm i balik poleciôł aże kajsik do tajchu, do jezióra. Tyn balik se tak pływie na wodzie, tóż tyż Pónjezusek małowiela pomedikowôł i poszôł – jak to łón poradziół – po wodzie ku balikowi, prasknół juzaś tóm krykóm i łóna wleciała rajn do tyj ducki.
We tym łoka mrziku do tych, ftorzi grali we tego golfa, podlôz opaternie jedyn zwiykowany starzik i spytôł sie eźli moge tyż śniymi poszpilować.
– Ja, czamu by niy – łodpedzieli łoba wrółz. – Ty bydziesz we raji po Mojżyszu.
– Nó, tóż grómy! – rzyknół starzik.
Mojżysz ustawiół tyn balik, prasknół go tóm kryjóm, balik pofurgnół blank na pojstrzodek jezióra i tam sie tónknół. Mojżysz „rozstómpiół” wody, jak kiejsik te Morze Czerwióne, podlôz ku balikowi, prasknół jesce rółz i balik wleciôł do ducki.
Terôzki we raji bół tyn zwiykowany starzik ze siwóm brodóm. Ustawiół balik, prasknół go krykóm. Balik poleciôł na pojstrzodek jezióra i tyż tyn balik tónknół sie rajn. Wele ale przypływała jedna fisza. Łapła tyn balik do pyska i popłynóła dalszij. Uwidziôł to z góry adler, srogi łorzeł, nurknół do wody, łapnół ta fisza i łodfurgnół. Leciôł ci tak ze tóm fiszóm we pazurskach. Kiej przelatowali na duckóm ryba wypuścióła ze pyska tyn balik i łón trefiół gynał do tyj ducki.
Mojżysz tak kuknół ino na Pónjezuska i pedziôł ze jankorym:
– Wiysz! Ze tym twojim starym, to na zicher niy do sie grać!

Na tankszteli...

Na tanksztela podjyżdżô szumny czôrny mercedes. Wylazuje śniego sztramski chop we ćmawym ancugu i ćmawych brylach. Leje do pôłna a zatym wlazuje rajn, podlazuje ku fachóm ze gorzôłeckóma, biere pôra szykownistych flaszek nôjdrogszyj whisky. Te same robi przi fachu ze kóndónami. Snerwowany przedowacz, wywóniôł, iże to możno jakisik „mafiozo” i mô pôłnô rzić strachu, co bydzie przi płacyniu.
Łorôz ze tego czôrnego mercedesa wylazuje szykownistô frela we nôjkrótszym „mini” jake ino bóło możebne, wlazuje rajn do pojstrzodka i wrzescy łod samych dźwiyrzy:
– Prosza ksiyndza! I chipsy, weź pón ksiynżoszku jeszcze paketlik chipsów!