Mónotónijô...

Szulsztónda katyjmusu we szkole. Kapelónek rzóńdzi dzieckóm ło małżyństwie.
– Wiycie, iże Arabery mogóm mieć pôra babów? I to sie mianuje „poligamia”. My, krześcijóny jednakowóż mómy, mogymy mieć ino jedna babeczka. A to sie mianyje... Możno kieryś swôs to wiy?
W klasie cichuśko, żôdyn niy dźwigô rynki.
– To sie mianuje – podpowiadô kapelónek – mono... mono...
Hanysek dźwigô graca:
– Mónotónijô!

Tiry...

Jedzie rółzczasu jedyn szoferok TIR-ym drógóm numera siedym i łorôz uwidziôł przi dródze kuso łodziónô, szpanersko prziłobleczónô fidryna. Zahaltowôł tyn swój autok, a iże bół ci łón taki świyntojebliwy podlôz ku nij i rzykô:
– Cerzicko! Widza iżeś ślazła na festelnie złô dróga!
Ta frela festelnie zdymbiôłô i zadziwanô łobziyrô sie, kukô tak naobkoło i gôdô opaternie:
– A co? To już TIR-y samtukej niy jejżdżóm, ja?

Dwa kamraty wele siyni...

Spichli sie dwa kamraty pod jejich familokym. Jedyn śnich gôdô do drugigo:
– Te, kurwa, a ty ta Marika to, kurwa, znôsz?
– Nó ja, znóm!
– A wiysz, kurwa, iże napytała mie wczorej do sia do chałpy?
– Eee tam, fandzolisz...
– Nó, kurwa, niy fandzola inô gôdóm, kurwa, jak bóło.
– Ja? Nó i, co zatym?
– Anó wysłepalichmy, kurwa, cosik, cheba, kurwa, halba...
– Eee, juzaś fandzolisz i pociskôsz fleki...
– Niy, kurwa, niy fandzola, gôdóm ino przeca jak richtik bóło, kurwa.
– Tóż gôdej dalszij...
– Łóna mi zatym, kurwa, legła sie na zofie blank sebleczónô...
– Chopie! Dalszij fandzolisz...
– Niy, kurwa, niy fandzola, ino gôdóm, kurwa, jak bóło.
– Nó i...
– Nó, tóż łóna mi pedziała, kurwa, cobych zrobiół to, co, kurwa, poradza zrobić nôjlepszij.
– Eee, juzaś fandzolisz... I co zrobiółeś?
– Niy, kurwa, niy fandzola, gôdóm jak richtik bóło. Tóż tyż podlozech ku nij i prasknółech jóm gorzcióm we pychol!

Nowy kapelónek...

Do kościoła przikludziół sie blank nowy kapelónek, kiery miôł razinku dzisiej wygłószać swoji piyrsze kôzanie. Festelnie wystrachany poszôł do farorza i pedziôł mu tak:
– Farorzycku, jô sie festelnie boja mojigo piyrszego kôzaniô, tóż tyż kiejbych pedziôł cosik niy richtik, to dejcie mi farorzycku jakisik zignal, cobych ustôł gôdać, cobych dalszij niy fandzolół.
Farorz kuknół tak ino na tego swojigo nowygo kapelónka i rzóńdzi:
– Mój synu! Idź ze Pónbóczkym, bo jô wiyrza we ciebie!
Kej prziszôł czas na kôzanie kapelónek wlôz na kôzatelnica, podziwôł sie, badnół tak po kościele i napocznół:
– Niych bydzie pochwôlóny Jezus Krystus...
Na to wszyjske parafijany:
– Na wiyki, wiyków amynt!
Nó i kapelónek rzóńdzi dalszij:
– Moje we roztomiyłe parafijóny, widza, iże wôs sam mocka zebrało sie na tym mojim piyrszym kôzaniu.Wiela łojców, wiela mamulków... Ale, moje wy roztomiyłe parafijóny, kaj sóm wasze dziecka? Kaj wasze dziecka? We kinach, tyjatrach, na balangach, we burdelach...
Farorz, kej to usłyszôł chyciół sie za gowa a tyn kapelónek ustôł prawić kôzanie i wartko pogzuł ku farorzowi.
– Farorzycku! Farorzucku... chebach pedziôł cosik niy jak przinôleżi, prôwda?
– Niy, niy mój synu! Wszyjsko bóło do porzóndku. Ino kiejś pedziôł słówecka ło burdelu, to mi sie spómniało kajech łostawiół łóński tydziyń mój paryzol!

Zapodziónô dziołszka...

Maluśkô dziołszka styrcy na hulicy i festelnie ślimtô. Nó, tóż tyż ludzie sie jóm pytajóm czamu tak ślimtô.
– Anó, boch sie na zicher straciółach, zapodziôłach sie.
– A jak sie dziołszko mianujesz?
– Niy wiym, niy miarkuja...
– A jak sie mianuje twoja mamulka?
– Tyż niy wiym!
– A znôsz swoja adresa?
– Ja: wu-wu-wu-kropka-basia-kropka-pe-el!

Fto kogo dupczy...

Niyskoro we nocy. Pomiyszkanie we betóniôku. Jedyn istny, Richat mu na krzcie dali, uprawiô zeks ze swojóm staróm. Porzónd, po wielókróć. Z rańca trefiô go na siyni sómsiôd, pynzjónista stary Jorg.
– Suchej ino Richat... Kiej już sie dupczysz ze swojóm staróm, to jeji krziki słychać we côłkim naszym wółnbloku, we naszym betóniôku. Zrób cosik ze tym, tak przeca niy lza!
– Nó, ale co móm zrobić Jorg?
– Anó, zaflostruj jij gymba klyjbynbandym abo jakimsik flostrym...
Nastympnô noc. Richat zaflostrowôł swojij babie gymba i napoczynô sie dupczynie. Po piyrszym „orgaźmie” i swojim głóśnym stynkaniu Richar wołô:
– Jorg! Jorg! Jes już wszyjsko do porzóndku, ja?
– Ja, ja – wrzesce zeza ściany sómsiôd.
Po drugim „orgaźmie” Richat juzaś wrezescy:
– I co? Moge być?
– Ja, ja! – łodrzyko sómsiôd.
I tak pôra razy za rajóm. Na łostatku tyn sómsiôd pynzjónista Jorg niy strzimôł:
– Richat! Do sto pierónów! Łodklyjbuj tyn floster!
– Ale czamy Jorg? Czamu?
– Bo, kurwa, côłki nasz betóniôk myśli, iże to mie dupczysz Richat!

Napraniec we raju...

Rółzczasu jedyn istny festelnie sie sie naprôł, naprôł sie jak bela. Kiej wróciół sie do dóm, jego starô już spała. Niy doczkôł ani łoka mrziku i tyż legnół sie do prykola. Nó, i miôł ci łón, jak to zawdy naprańce, jakisik śnik. Śnióło mu sie, iże bół we raju. Łobziyrô sie tak naobkoło, merknół, co mô głód i poszôł do piyrszego lepszego szynku. Kiej podlôz ku niymu ółber kapnół sie, iże blank niy mô pijyndzy. Jednakowóż ółber rzyknół mu, iże sam jes raj i niy potrza mu pijyndzy, bo wszyjsko jes kostynlółz, jes darmowo. Tóż tyż tyn istny naćkôł sie za śtyruch. Kiej już skóńczół żrić zakciało mu sie srać. Ale jedzinym fyjlerym we tym raju bóło to, iże tam niy bóło haźlików. Łorôz uwidziôł taki plac miyndzy krzôkami, kaj mógby sie wysrać. Wysrôł sie, wytar sie rzić listkóma ze tych krzôków...
Łorôz tyn jego śnik przerwôł wrzesk jejigo staryj:
– Ty stopieróński łoszkliwcu i naprańcu! Niy stykło ci, coś łobsrôł côłki madrac, to mi jesce na łostatku wosy wyrywôsz!