Taszynlampa....

Niyskoro na łodwieczerz. Łojce zdybali swojigo kielalytniygo synka jak kciôł drapsnóńć ze chałpy ze srogóm taszynlampóm w gracy.
– A kaj tyż to sie wybiyrôsz? – pyto sie łojciec.
– A, na zolyty – pedziôł tyn karlus.
– He, he! Kiej jô pyndalowôł na zolyty w twojim wiyku, toch niy potrzebowôł żôdnyj blyndki, taszynlampy – lachnół sie fater.
– Nó, i dzisz terôzki ... na co żeś wtynczôs trefiół!!!

Mody łojciec....

Łóńskigo roka bez lato hanysowô baba wykludziyła sie do zanatorijóm a Hanys bez tyn czôs sprawiôł pomiyszkanie, bo planiyrówali zbajstlować se ... bajtla.
Tak jakosik latoś po Wielkanocy Hanys styrcy przed lazarytym, przed ichnim krajszolym (porodówkóm) i drzi sie choby go ze skóry łobdziyrali do swojij babeczki, kierô wychylóła sie ze łokna na szczwôrtym sztoku:
– Urodziyło sie już, ja?
– Anó, urodziyło sie ...
– A co? Synecek abo dziołszka?
– Synecek ...
– A rzyknij mi ino wartko na kogo jes podany ...
Hanysowô starô machła rynkóm ....
– Niy znôsz chopie ...

Ło chopach...

Ło chopach idzie pedzieć tak:
– Chopy do łoziymnôstuch lôt stare sóm jak kelner... kcieli by łobsużyć, łobskôkać wszyjske baby tela, co niy zawdy poradzóm;
– Chopy tak łod dziewiytnôście aże do trzidziyści lôt stare sóm jak sióngorze ... rznóm wszyjsko co jim wlejzie we grace;
– Chopy juzaś łod trzidziyści do Abrahama sóm jak kómpónisty ... sztimujóm sie bez piyńć godzinów a tak richtik grajóm ino trzi minutecki;
– Juzaś chopy, knakry tak kajsik bez piyńdziesiónt lôt stare sóm jak młynôrze ... łóne już ino miechy ze sia smycóm!

Nôjgryfniyjszô

Blank we nocy jedyn napraniec wrôcô sie nazôd do dóm. Glingô do dźwiyrzy ale jego starô niy kce tych dźwiyrzy łozewrzić. Gôdka mu sie festelnie belónce i mamrô pod kicholym:
– Łotwórz mi ty moja nôjmilyjszô, przismycółech ze sia szykowny bukiyt kwiôtków, szarłatnych rółzów dlô ... nôjgryfniyjszyj babeczki na świycie ...
Baba łozewrziła dźwiyrze, chop wlazuje rajn ... baba sie pytô łoszkliwie:
– A kaj żysz do dioska sóm te gryfne rółzy?
– A kaj to tyż jes ta nôjgryfniyjszô baba na świycie???

Doskwiyrność...

Przilazuje jedyn istny do dochtora i prosi ło zaregistrowanie. Szwestera we tyj recepcyji głóśno pytô sie go:
– A cóż tyż to wóm panoczku doskwiyrô?
Chop sie deczko snerwowôł, iże przi ludziach ze raji musi łodrzykać na take pytani wrazickij szwestery, tóż tyż łodrzyko tak rubym głósym :
– Móm stopieróńskô utropa ze... dupóm!
– Ale, prosza wôs panoczku, tukej sóm wszandy ludzie... jak wy sie słówicie... Niy bółoby lepszij pedzieć, iże môcie problym ze czymsik blank inkszym, na tyn przikłôd ze daklym, a zatym dziepiyro we kabinycie dochtora gynał wyeklerować wszysjko do porzóndku? Niy zmuszalibyście panoczku tych samtukej ludzi do suchaniô takich deszpektów.
Chop moreśny, skrószóny wylazuje za dźwiyrze i po jakimsik łoka mrziku wlazuje nazôd rajn.
– Witóm gryfnie!
– Anó, witómy tyż! I cóż wóm to doskwiyrô?
– Móm, wiedzóm łóni paniczko, cosik ze mojim lewym daklym.
– Ja? Gôdôcie? – kiwła gowóm flyjgera, rada ze tego, iże tyn pacijynt posuchôł jeji dorady. – A cóż tyż to takigo dziyje sie ze tym waszym daklym?
– Ano, paniczko, jak bez nie SRÓM, to mie stopieróńsko targo!

Ojgyn łozprawio: Uwziyntô baba....

Ojgyn łozprawio: Uwziyntô baba....: Tak mi sie dzisiôj wziyno na gôdka ło ... babach. To możno terôzki jesce jednã gyszichtã, kierô ci gynał tyż pokazuje richticznô babsko nôtu...

Uwziyntô baba....

Tak mi sie dzisiôj wziyno na gôdka ło ... babach. To możno terôzki jesce jednã gyszichtã, kierô ci gynał tyż pokazuje richticznô babsko nôtura. Bóło ci to tak (a gôdóm to poduk jednego wywołanego szałszpilera, ino niy miarkuja ftorego):
Wylazła baba tak na łodwieczerz przed chałupa. Blank po leku pokwanckała sie ku dźwiyrzóm łod zegrody. Podcióngła se te swoji „silikóny” i styrcy, i fest ci ku tymu medikuje:
– Możno fto przyjńdzie cestóm kole mojij chałupy ... abo i niy. Doczkóm kwilkã i spomiarkujã sie, cy fto bydzie cosik kciôł łodymie abo niy?
Styrcy i filuje. Filuje i styrcy, ale nikaj żôdyn sam niy tómpie. Łozglóndô sie, zaziyrô, wytykô gowã za łogrodzyni. Nic. A cni ji sie gynał choby przi jôdle hawerfloków bez łomasty.
– Jeee, ftosik depto. Fto tyż to moge być? Możno ftoś, kierego znóm? Abo i niy? Możno bydzie cosik chciôł łodymie ... abo i niy?
Gawcy, gawcy, ale skuli tego, iże niy mô przi sia breli i tak wiela niy dojzdrzi przed śćmiywkiym.
– Możno tyn ftoś przijńdzie ku mie ... abo i niy? Kiej przijńdzie, to ci sie go spytóm, co chce ... Abo i niy. Bydzie kciôł pedzieć, to sóm rzyknie. Niy bydzie kciôł, to jô niy byda przecamć takô wrazitko.
Idzie Bercik, tyn łod lasa, Tako cielepa i ślimôk.
– Ciekawość. Spytóm sie kaj depce... abo i niy? Możno bydzie kciôł pedzieć? Abo i niy. Doczkôm aże dojńdzie.
Bercik dokulôł sie, łostôł stôć przi sztachytach i gawcy sie babie gynał w ślypia.
– Ciekawe co tyż łón kce? Spytóm sie go ... abo i niy. Bydzie kciôł pedzieć, co kce, to powiy. A kiej niy, to niy.
Bercik łozewrził dźwiyrka, wlôz rajn na plac, wyrzynół wespa, kiero kole niygo furgała i stanół sie kole baby.
– Ciekawe. Wlôz na mój dwór. A jô niy wiym co chce? Spytóm go ... abo i niy. Bydzie kciôł pedzieć co kce, to rzyknie. A kiej niy bydzie kciôł, to niy. Jô tam tak po prôwdzie niy musza tego miarkować!
– Pójńdź babo symnóm do kómory – gôdô Bercik.
I biere ci jóm pod parza.
– Ciekawe. Po kiego diôska łón kce cobych śniym pomajtała, polazła do tyj kómory? Spytôm sie go ... abo i niy. Bydzie kciôł gôdać to powiy, a kiej niy bydzie kciôł, to niy.
Bercik wkarycół sie za babóm do kómory, chyciół jóm za łogiby i kôzôł ji sie gibko seblykać.
– Ciekawość. Bercik trzimie mie za półrzitki i kôże sie seblyc. Spytóm sie po jakiymu jô móm ściepnóńć i zapaska, i kiecka, i ku tymu cycynhalter? ... Abo i niy. Bydzie kciôł skôzać, to powiy, a kiej niy, to niy ... niy byda sie pytać.
Bercik ciepnół baba na prykol, wlôz na nia i ...
– Ciekawość, zgwóli cego łón ci mie sfalół na tyn prykol i wlôz ci na mie? Spytóm sie go... abo i niy. Bydzie kciôł pedzieć, to sôm mi rzyknie. A niy bydzie kciôł, to niy bydzie gôdać i szlus.
Bercik jak na chopa przistało zwyrtnół baba ze trzi razy jak chopowi przinoleżi, łoblyk se hymda, galoty i westa, majtnół sie na piyńcie i wylôz ze chałupy. Baba tyż sie blank wartko nazôd prziłodziôła, wylazła przed chałupa, podcióngła sie juzaś te jeji „silikóny”, stanyła, jesce rôz podciepła sie te „silikóny” do góry i tak ci medikuje:
– Wejrzicie sie ino ludzie! Jô ci na isto dalszij niy wiym, dalszij niy miarkuja, co tyż tyn Bercik tak na richtik łodymie chciôł? A wy wiycie?