To jô...

Po taki stopieróńsko dugim dupczyniu, dugim zeksie, karlus legnół sie na brzuchu, wyjmnół ze galot cygareta i napoczynô szukać fojercojga. Niy poradzi go znojść, tóż tyż pytô swoja dziolcha eźli łóna mô jakisik fojercojg lebo możno sztrachecle.
– Możno jakisik fojercojg nojńdziesz we wiyrchnij szuflôdzie? – łodrzykła.
Łozewrził ta szufloda we nachtiszu i znod pakslik, kiery leżôł gynał direkt łoprawiónyj we rómki fotografiji jakigosik chopa. Tóż toć karlus festelnie sie strôpiół i napocznół wypytować:
– Te! A to jes możno twój chop?
– Niy, gupieloku! – łopedziała dziołcha i fest karlusa łobłopiyła.
– A możno to twój szac, ja? – pytô dalszij tyn karlus.
– Niy, kaj tam mój szac! – łodrzykła i jakosik tak moc libeźnie bajsła synka we jejigo dakel.
– Nó, tóż rzyknij ty mi, fto to yntlich jes? – pytô skółczały karlus.
Na to dziołcha łodrzukô ze rułóm:
– Toch jes jô... przed łoperacyjóm!

Pónbóczkowe cuda...

Spichli ci sie rółz do kupy araberski mułła, nasz katolicki kapelónek i żydowski rabin. Łozprawiajóm, łozprawiajóm i na łostatku napoczli festelnie rzóńdzić ło roztomajtych cudach, jake łónym sie przitrefiyli. Napocznół araberski mułła:
– Wiycie! Idymy se kejsik bez pustyniô i łorôz łozfechtowała sie srogô burza piôskowô. Już ci nôs miało blank zasuć, kiejech zawołôł mojigo Allacha i stôł sie cud – wszandy srogachnô piôskowô sumeryjô, a naobkoło nôs spokój i blank cichuśko... ze rułóm dokludziyli my sie do dóm.
Na to łodrzykô katolicki kapelónek:
– To jesce chopy wszyjsko nic. Kiejsik wykludziółech sie na misyje do Afriki. Płynymy szifym i łorôz łozfaklowôł sie niy do wystawiyniô, srogi, łokropiczny sztórm. Jużechmy myśleli, iże jes pó nôs, kiejech zawrzesknół na côłki karpyntel: „Pónbóczku! Eźli ty dôsz zwólô, cobych tu zginół i niy nawróciół tych zatracónych duszycków na twoja dróga?” Nó, i stôł sie richtik cud, wszandy sztórm a naobkoło nôs gryfnistô klara świycióła i bóła gryfnô launa. I tak tyż dokulwitalichmy sie do tyj Afriki.
Na to łozwôł sie po cichuśku rabin:
– To jesce blank nic. Ida jô sie rółzczasu bez Lubartów we szabas. Łorôz uwidziôłech szykownisty, srogi kofer na dródze. Bółech ciykôw, co jes driny, ale niy moga sie ku tymu kofrowi ugibać, bo jes przecamć szabas. Ale kofer, gôdóm wóm chopy, richtik gryfnisty, skórzanny, ze mesingowymi zómkóma....
Świtnółech tyn kofer, łón sie łobalół i wysuli sie śniego goldowe dulary. Jô jich niy moga pozbiyrać, bo przecamć jes szabas. Wtynczôs zawołôłech: „Boże! Eźli ty dozwólisz, coby tak na pojstrzodku miasta we szabas marniyli sie goldowe dulary?” Nó, i stôł sie richtik srogi cud. Wszandy naobkoło bół szabas a we kółecku kole 30 myjtrów strzydnicy ze kofrym pojstrzodku – bóła... strzoda!

Dwadziyścia kilomyjtrów...

Rółzczasu wnuczek przykludziół sie do swojigo starzika na wiyś ze swojóm babeczkóm ze kieróm ci sie dziepiyro co łożyniół. Tak możno po jakichsik dwóch dniach starzik bez cufal łapnół jich na dupczyniu. Na łodwieczerz pytô sie tego swojigo wnuczka:
– Synek! A co wy to tak jakosik dziwocznie, tak... miarkujesz... tak niy po bożymu, żeście to robiyli?
– Anó, wiedzóm łóni starziku, wtynczôs tyn mój ciulik wlazuje jakiesik dwa cyntimyjtry gymbij!
– Łoo, toch niy wiedziôł – strôpiół sie starzik.
Bez dwa dni starzika żôdyn niy widziôł. A łón zicnół sie we izbie, łobciepôł sie jakimisik starymi kalyndôrzami, papiórami, blajsztiftami...
Na łostatku trzecigo dnioszka ło rozwidnioku wlazuje do kuchyni i rzóńdzi:
– Starô! – gôdo doswojij babeczki. – Cosik mi sie zdô, iżeś ty jes na jakiesik dwadzieścia kilomyjtrów... niydojebanô!

Dwa starziki i chlyb...

Dwa zwiykowane starziki (jednymu pizło 80 a drugimu 87 lôt) zicle sie na bance wele knapszaftu. Tyn starszyjszy dziepiyro co zrobiół se fajrant na takij modernyj terôzki „ściyżce zdrowio” i bali sie ani niy zmôchôł. Tyn modszy pytô ci sie go beztóż:
– Ty! Stary! A jak ty to robisz, iże sie blank niy usiotôsz przi tych ćwiczyniach, przi tych twojich procnych krafttrajningach?
– Anó, to beztóż, iże kôżdydziyń jym czôrny chlyb, chlyb razowy. A cobyś jesce miarkowôł, to tyż po tym chlebie lepszij mi ta moja laga... stowo i dugszij poradza ze babóm wyrobiać...
Mody na fleku, w te piynty pogzuł do piekarni i łod proga wrzescy:
– Majóm łóni paniczko czôrny chlyb?
– Ja, mómy!
– To jô bych sie zawinszôwôł... piyńć pecynków!
– Panoczku, aże piyńć? Przecamć nim dójńdziecie do tego pióntego, to już łón bydzie blank twôrdy!
– Ło sto pierónów... to wszyjske wiedzóm ło tym chlebie, inoch jô taki... niydouczóny!

Tragedyjô...

Rółzczasu retónkowô ekszpedycyjô powandrowała kajsik gymboko do dżóngli, coby znojść fliger, kery sie tam łoztrzas. Côłko kolóna do łostatka miała ci nôdziyja, iże retnie tych, ftorzi łocaleli. Kiej już yntlich dokulwitali sie do miyjsca katastrófy, jejich łoczóm ukôzôł sie katastróficzny łobrôz. Uwidzieli wypolóny las, połozciepowane tajle tego fligra, handgypaki... nikaj ale niy bóło ani śladu ludzi ze tyj katastrófy. Łorôz, kajsik na wiyrszołku żórka, wygorzeliska poboczyli brodziatego, półsagigo chopa, kiery stôł łoprzity ło strom i bół fest zajimany łobgryzaniym srogij kostyry. Kiej już do łostatka wycyckôł marks ze tyj kostyry, ciepnół jóm na sztapel takich samych kostyrów, ftore usztaplowane byli kole jego szłapów. Kiej już i łón uwidziôł ta srogachnô ekszpedycyjô niy poradziół zamaskiyrówać swojij uciychy:
– Mój ty Pónbóczku roztomiyły! Jeżech na isto już retniynty! – wrzescôł tyn chop i tańcowôł ze uciychy.
Jednakowóż ludzie ze tyj retónkowyj ekszpedycyji byli nôjbarzij zajimane łobadowaniym terynu tyj katastrófy i polekuśku, i ze czasym corozki barzij dociyrała dó nich straszliwô prôwda ło tym, co tyż to tam sie musiało dziôć. Wszandy poniywiyrały sie połobgryzane kostyry. Wyglóndało na to, iże cufalowo retniynty czowiek wećkôł wszyjskich swojich kamratów. Tych chop, kiej uwidziôł we łoczach ludzi ze tyj ekszpedycyji take niyme łoskarżyni, ściykle wrzesknół:
– Niy mogecie mie ludzie łosóndzać, szacówać...! Eźli to jes cosik złygo, iżech kciôł przeżyć, kciôłech być mónter?
Na to łozwôł sie szef tyj ekszpedycyji:
– Chopie! My blank niy kcymy cie szacówać i łosóndzać za to, coś zrobiół, coby przeżyć. Ale jô pierdola chopie... tyn fliger sie łoztrzaskôł dziepiyro przedwczorej!

Taszynlampa....

Niyskoro na łodwieczerz. Łojce zdybali swojigo kielalytniygo synka jak kciôł drapsnóńć ze chałpy ze srogóm taszynlampóm w gracy.
– A kaj tyż to sie wybiyrôsz? – pyto sie łojciec.
– A, na zolyty – pedziôł tyn karlus.
– He, he! Kiej jô pyndalowôł na zolyty w twojim wiyku, toch niy potrzebowôł żôdnyj blyndki, taszynlampy – lachnół sie fater.
– Nó, i dzisz terôzki ... na co żeś wtynczôs trefiół!!!

Mody łojciec....

Łóńskigo roka bez lato hanysowô baba wykludziyła sie do zanatorijóm a Hanys bez tyn czôs sprawiôł pomiyszkanie, bo planiyrówali zbajstlować se ... bajtla.
Tak jakosik latoś po Wielkanocy Hanys styrcy przed lazarytym, przed ichnim krajszolym (porodówkóm) i drzi sie choby go ze skóry łobdziyrali do swojij babeczki, kierô wychylóła sie ze łokna na szczwôrtym sztoku:
– Urodziyło sie już, ja?
– Anó, urodziyło sie ...
– A co? Synecek abo dziołszka?
– Synecek ...
– A rzyknij mi ino wartko na kogo jes podany ...
Hanysowô starô machła rynkóm ....
– Niy znôsz chopie ...