Rybôrski ferajn...

Umiyrô papiyż. Przi wrótniach raju świynty Pyjter pytô sie go:
– A ty, ftoś ty jes?
– Nó, jôch jes biszop Rzymu.
– Biszop? Biskup Rzymu? Niy miarkuja, niy poradza spomiarkować.
– Nó, taki namiystnik Pónbóczka na Ziymi.
– To nasz Pónbóczek mô jakigosik namiystnika? Blank nic ło tym niy wiym!
– Nó, jôżech jes gowóm kościoła katolickigo!
– Chopie! Niy miarkuja! A cóż tyż to takigo? – pytô sie św. Pyjter. – Dobra, doczkej sam, pójńda sie spytać mojigo Szefa...
Poszôł....
– Pónbóczku! Môsz deczko czasu? Jes ci sam taki jedyn istny, ftory rzóńdzi, iże jes jakimsik papiyżym, twojim namiystnikym na Ziymi, gowóm czegosik tam...
– Niy, blank niy miarkuja... Ale doczkej... Jezusku! A możno ty cosik ło tym wiysz? – wrzescy do Jezuska Pónbóczek.
– Niy, tatulku, niy miarkuja... ale wiysz, pójńda śniym pogôdać...
Po dugszyj kwilce wrôcô Jezusek i niy poradzi szczimać ze śmiychu...
– Tatulku, i ty św. Pyjtrze, pamiyntôcie te kółko rybôrske, tyn rybôrski ferajn, ftorych zakłôdôł na Zimi jakiesik dwa tysiónce lôt tymu nazôd?
– Nó, i...
– Łóni ci do terôzka fóngujóm!

We szlafcimrze...

Rółzczasu jedyn istny pitnół ze roboty na godzina przed transmisyjóm walki ło tytuł zawodowygo weltmajtra wszechwag. Zahôczół po dródze ło zupermarkyt, lajtnół sie śtyropak biyru, żymły, wyndzónô szpekzajta, mosztrich, łogórki... Do tyj walki jesce śtyrdziyści minutek! Gzuje do chałpy, łotwiyrô dźwiyrze, ciepie wartke „dziyń dobry” swojij babie, wrażuje piwo do kilszranku, kukô na zygôr... łostało jesce piytnôście minutek. Wartko sznajduje żymły na sznitki i rychtuje swoje umiyłowane bajgle do piwa... Do walki jesce dziesiyńć minutek!
Kładzie te bajgle, te klapsznity na talyrzu, wycióngô ze kilszranku biyr i ze tym wszyjskim lejzie do izby, kładzie piwo i talyrz na tiszu, seblykô sie wartko, łoblyko letke lónty, zaziyrô na zygarek. Do napoczniyńciô jesce dwie minutki.
Ufff... siôdô wygódnie przed telewizorym we tym łoka mrziku, kej łozlygô sie piyrszy góng. W lewyj rynce dziyrżi łozewrzite piwo, prawóm gracóm dźwigô ku gymbie umiyłowanô bajgla. Boksery już na ringu, piyrszô rónda ... piyrszy szlag... nokaut!
Chop zamiyrô ze klapsznitkóm przi gymbie i ze biyrym w gracy. Niy poradzi wyjónkać słówecka, mrugô ze niydowiyrzaniym ślypióma, zaziyrô jankornie na swoja baba, kierô mu sie gynał prziglóndô. Łóna juzaś zaziyrô na niygo ze takim politówaniym, a po dugszyj kwilce rzóńdzi:
– Nó, i co? Terôzki już miarkujesz jak jô sie czuja we naszym szlafcimrze...

Żirafa i hazok ...

Mocka już bóło wiców, i szpasownych cufali skuplowanych ze hazokiym. Możno i jô terôzki rzykna jedyn tela, co deczko inkszy.
Trefiyli sie kiejsik we Africe hazok i żirafa. Hazok sie tak szkubie trółwa i zaziyrô na tyn dugi kark łod tyj żirafy. Po pôruch minutkach ta żirafa sie łodzywô:
– Teee, hazok, a niy kciôłbyś mieć taki dugi kark, tak dugachny gałgóń jak jô?
– Niy, blank niy... mie styknie, tyn, kiery móm...
– A kuknij ino hazok, dzisz tam te liściô na wiyrchu tego stroma... jô poradza tam sióngnóńć...
– Nó, i...
– I jak szkubna se te liściô, to łóne niyskorzij tak polekutku wandrujóm mi do żełóndka, do tyj mojij trownicy ... a tyn gyszmak mi tam driny two, i two...
– Eee, mie tam jes jedno, mie tyn mój kark styknie...
– Te, hazok, a jak jô sie tak ugibóm, i szlukna sie wody, a zatym sztrekna gowa na wiyrch i ta woda tak polekuśku ciurlikô aże do mojich bachorów... to taki szykowny gyfil bez pôrã minutek driny....
– Te, żirafa... a rzigałaś ty już kiejsik?

Juzaś ber i hazok...

Maluśki ber, niydźwiadek lajstnół sie moplik. Festelnie rôd jedzie se bez las aże natrefiół na maluśkigo hazoczka. Zahaltowôł i pytô sie go:
– Te! Hazok! A kcesz sie sjechać?
– Nó ja, kca!
– Nó, tóż wsiadej!
Jadóm tak bez tyn las 40 na godzina, 50, 60... Łorôz tyn niydźwiadek poczuł sztramske łobjimanie i cosik mokro na plecyskach.
– Te! Hazok! A tyś sie zejscôł ze strachu, co?
Na to tyn hazoczek ze spuszczónóm gowickóm szeptło:
– Ja, ja, zejscôłech sie. Jechôłeś tak wartko i jôch sie festelnie bôł.
Nó, ale tyn hazoczek uzdôł, iże sie łodegrô. Borgnół wiyncyj pijyndzy i sprawiół se gibciyjszy moplik. Kiej już miôł tyn moplik, napocznuł szukać tego maluśkigo bera, a kej go juz trefiół pytô sie go:
– Te, niydźwiadku, kcesz sie sjechać. Kciołbyś sie karnóńć symnóm na tym mopliku?
– Nó toć! Gynał!
Jadóm tak bez tyn las 40 na godzina, 50, 60, 70, 80... Łorôz hazoczek poczuł na sia sztramske łobjimanie i cosik mokro na plecyskach. Stopieróńsko szczysny pytô sie tego bera:
– Te, niydźwiedź! Zejscôłeś sie ze strachu, ja?
Na to tyn maluśki ber rzóńdzi ze spuszczónóm gowóm:
– Ja, ja zejscôłech sie. Gzułeś tak wartko i żech sie festelnie zestrachôł...
Na to tyn hazoczek, festelnie szczysny, łodrzykô:
– No, to terôzki sie chopie zesrôsz, bo jô niy poradza siyngnóńć do brymzy, do hamulca!!!

We fligrze...

We fligrze, wele jednyj paniczki siednół se tyngi, rubachny chop. Kej już tyn fliger wysztartowôł, tyn jegómóść stopieróńsko kichnół, zatym łozepnół se prziporek, wycióngnół swojigo ciulika i łobtar go sznuptychlóm. Śleciało pôranôście minutek, tyn istny juzaś kichnół, juzaś łozepnół prziporek, wycióng sznuptychla i juzaś łobtar tego swojigo ciulika. Baba, kierô siedziała wele niygo, napoczła sie festelnie gańbić i gorszyć. Kiej historyjô sie powtórzyła, baba niy szczimała i zagrózióła, iże nastympnóm razóm zawołô łobsuga tego fligra, coby zrobióła ze tym istnym ordnóng.
– Wyboczcie paniczko! – napocznół sie wymôwiać sie tyn istny. – Jô móm takô festelnie mało ftorô, jedzinô we swojij zorcie przipadłóść ku ftoryj jô jes blank bezradny... Nó dyć, szanownô paniczko, kiej kichóm, to zawdy móm przi tymu „orgazm” i śleja sie we galoty... Jest mi festelnie miersko skuli tego!
– Wybôczóm mi łóni panoczku, niy wiedziałach... – damulka poczuła sie gupio, iże tak na tego niywinowatygo chopa napadła. Zatym sie go spytała:
– Ale bierecie jakisik medikamynt na ta przidadłóść, na te kichanie, prôwda?
– Ja, ja paniczko! – łodrzyknół tyn istny. – Zaobycz wcióngóm sznuptabaka abo chocia deczko zemlytych korzyni...

Ciulik...

Rółzczasu jednymu pampóniowi ze dnia na dziyń przestôł stôwać ciulik. Chop ze jankoru napocznół słepać gorzoła, prać swoja baba, i blank ci łón popôd we depresyjô. Nic ci mu niy pómôgało. Jak mu tyn ciylik wisiôł, tak sztyjc i jednym ciyngym wisiôł. Jednakowóż kiejsik miôł mazel i ftoregoś dnioszka, kiej wrôcôł łod dochtora, we autobusie PKS podsuchôł gôdka ło jednym maściôrzu, ło takim kwakzalberze, kiery prómp robiół cuda. A i miyszkôł poblisku. Tóż tyż tyn istny już na drugi dziyń bół pod dźwiyrzami tego wóndertyjtra, całbrownika. Tyn ci wysuchôł ze pozorym łozprôwki ło problymach naszygo pampónia i pedziôł:
– Móm na to knif. Dóm ci chopie takigo maluśkigo trółla, kieregoch chyciół kejsik we Norwegii. Zebier go ze sia do dóm i dej mu jakosik procnô robota. Kej tyn trółl bydzie festelnie zajimany, to ciebie bydzie tyn ciulik stôł jak jakô palica, jak jakô maczuga. Ale, kiej ino łón sie uwinie ze robotóm, to juzaś ci łón łoklapnie i bydzie wisiôł jak stary oplerek.
Chop tak jakosik deczko niyrôd wrôcôł nazôd do chałpy, bo tak prôwdóm, to blank niy wierzół tymu łowczôrzowi. Ale, kej ino wróciół uzdôł, iże wypróbuje tego trółla. Przikôzôł mu przeradlić côłki łogródek. I ło dziwo, kej ino tyn trółl wbiół we ziymia piyrszy sztecher, piyrszy ryl – ciulik mu stanół jak palica. Uradowany chop ciepnół swoja baba na prykol, napocznół drzić śnij łoblycze i.... łorôz wlazuje rajn tyn trółl i rzykô:
– Fajrant! Skóńczółech!
Nó, a ciulik juzaś łoklapnół na amynt.
– Ło sto pierónów! – wrzesknół tyn istny. – To terôzki trółlu stôwiej mi sam zarôzki garaża!
Ciulik tego chopa juzaś napocznół sztajfnieć. Już sie zabrôł za ta swoja baba... a sam wlazuje juzaś tyn łoszkliwy trółl...
– Fertik! Skóńczółech!– gôdô ze uśmiychy i gawcy sie tak fałesznie na ciulik swojigo włôściciyla, ftory juzaś blank łoklapnół.
Wtynczôs tyż sztrekła sie ze prykola baba tego istnego i cosik ci tam napoczła szeptłać tymu trółlowi do dakla. Tyn ino pokiwôł gowóm i wylôz ze izby.
Ciulik tego niyszczysnego chopa juzaś zesztajfniôł, ciepli sie łoba ze tóm babóm na prykol i tak sie dupczyli bez jôdła i piciô côłke trzi dni. Na łostatku chop niy szczimôł i pytô sie dociyrnie:
– A rzyknij ty mi babo jakô żeś to robota dała tymu trółlowi, iże już côłke trzi dni niy wrôcô sie do dóm?
Baba wziyna chopa pod parza i zakludzióła nad pobliske jezióro. Podlazujóm... zaziyrajóm... a tam tyn trółl siedzi usiotany na kraju subla côłki we mydlinach. Zatym wycióngô ze wody spodnioki tego chopa, łoglóndô je pod słóńce i ze takóm stopieróńskóm złóścióm mrónczy do sia:
– By to pierón szczelół! Côłki czôs brónotne na rzici!

Nowy rechtór...

Dyrechtór szkoły przelazuje wele jednyj klasy ze ftoryj słychać stopieróńske larmo. Wkarowôł rajn, chytô wartko za rynkôw tego, kiery nôjgłóśnij wrzescôł, wycióngô go na siyń i stôwiô we winklu. Po pôruch minutkach ze szulklasy wylazuje trzech szkolorzy, kierzi tyż wrółz pytajóm dyrechtora:
– Mogymy już pójńść do dóm?
– A to po jakiymu?
– Nó... przecamć kiej nasz nowy rechtór łod matymatyki styrcy we winklu, to pewnikym już lekcyjów już niy bydzie, prôwda?