Hajna....

Przi borsztajnie styrcy jedyn istny i môchô rynkōm na taksa, kierô poblisku przejyżdżała. Taksa zahaltowała, tyn istny wlôz rajn a tyn taksiôrz napoczynô łozprôwka:
– Dobrze, iżeście na mie panoczku trefiyli. Blank gynał jak... Hajna.
– Wybôczōm mi łōni, fto?
– Jak to fto? Anō Hajna Kopyciôk. Niysamōwity, niymōżybny chop, zawdy wszyjsko robiōł jak przinôleżi, porzōmnie i na czôs. Potrza wōm bōło taksy razinku wtynczôs, kejech bōł frajny i przejyżdżôłech tukej. Hajna taki mazel miôł zawdy, za kôżdōm razōm.
– Nō, niy przesadzejmy... ajnfachowy cufal...
– Dlô Hajny niy istniyli take „cufale”. Łōn wszyjsko robiōł fachmōńsko, grajfnie i perfektnie. Spokōjnie mōgby grać we tynisa abo tego modernego terôzki golfa ze fachmōnami. Poradziōłby tyż bez wysiyłku, jako gwiôzda prōgramu, śpiywać we ōperze abo tańcować we balycie.
– Hmmm... to na isto musiôł być łosobliwie grajny i utaliyntiyrōwany czowiek!
– A cobyś Pōn wiedziôł! Miôł ci tyż łōn niysamōłwitô pamiyńć. Pamiyntôł ci łōn wszyjske daty gyburstaków we swojij familiji i wszyjske familijne rōcznice. Miarkowôł ci tyż wszyjsko ło winach, nō, wiysz pōn, kiere wino do jakigo jôdła i we jakim lampusie. We chałpie poradziōł sprôwić wszyjsko sōm, kilszrank, telewizor, kocher... Panoczku! Niy to, co jô... jakech jô wymiyniôł zicherōngi dōma, to na côłkij hulicy bōło „zaciymniynie”.
– Hmm... jakosik niy poradza wymiarkować takij ci niydościgłyj, wywołanyj perzōłny...
– Nō, joch, tak prôwdóm panoczku, tyż żech nigdy niy trefiół sie ze takōm...
– Jakōż to? To panoczku rzyknijcie mi ino skany łōni tela wiedzóm ło tym chopie?
– Anō, łożyniōłech ci sie ze gdowōm pō niym...

Co jes żyniaczka...

Spōmniało mi sie, co tyż to kiejsik pisôł Karlik z Kocyndra, znaczy Stanisław Ligoń (możno niy tak blank gynał, ale napisza tak, jakech to spamiyntôł): Małżyństwo to na isto jes sztrofa za rajskô łostuda, i coby sie łobabić lebo wydać, trza niy mieć wszyjskich w dōma. Na chopa, kiery sie kce żynić gôdajōm (to podug lôt): modymu – co jes fujara; starszyjszymu – cymbôł; a blank starymu, kierymu jesce żyniacka we łebie – trōmba. I choby chop niy kciôł, bez côłkie życie jes nikiej muzykant.
Ło babie, kierô wylazuje – jak to gorole miynióm – za „mąż”, gôdajōm, co sie wydowo. Bo na isto wydowo sie blank, nale to blank... inkszô niźli richtik jes.
I tak niyskorzij chop ze herskigo karlusa i angyjbera robi sie mamlasym, cielepōm, ślimôkiym lebo biksōm z kleja, a juzaś baba ze janiołecka, dziōbecka, fajniōntka, i galantnyj freli, robi sie mamzela, kalymba abo heksa, kierô fōrt warguje i rzgmi na côłki karpyntel, choby jakô sześciolampowo heterodyna (dôwnij take radijoki byli, boczycie? bo terôzki to jes wiyża, abo cosik wele tego), kieryj niy idzie zawrzić ani wyszaltrować. A kiej sie zasik chop ze babōm pierôm i rōmbiōm, to sōmsiôdy gôdajōm, iże to jes „harmōnijo małżyńskô” (ino blank niy wiym cy mōndharmōnika cy akordiōn?). A jô to, ci do dzisiôj jednygo niy poradza spokopić. Tego Adama we raju wszyjsko gadzina usuchła... a po jakiymu łōn niy poradziōł swojij baby tyż tak wytresować. Chocia za starego piyrwyj gôdali, iże baba to jes nikiej pierōnym sztramski szkrawitel: dziepiyro jak go môsz na karku, to spomiarkujesz, ujzdrzisz, iże jes ci łōn ło dwa nōmery za knap.

Pastyrka...

Po wieczerzy wilijnyh deczko już na sztajfnych szłapach, deczko naprany Zefel wybiyrô sie na pastyrka. Uwidziała to jego starô i ze złóścióm rzōńdzi:
– Teee! Zefel! Ino niy przepōmnij prasknōńć na kolańska jak napocznie farorz śpiywać: „.. bydlynta klynkajōm...”

Ujna, znacy ciotka...

Taki jedyn bajtel ujzdrzôł, iże łod kościoła deptô jejigo ciotka. Drapko ci łón ku nij podlôz i gôdô:
– Ciotko, ciotko, a łostawiōłech wōm bômbôna ze tyj mojij tyty.
– A to gryfnie synek, aże gryfnie, iżeś ło staryj ciotce boczōł – pado łōna – tōż dej go sam ino.
– Ciotko, ciotko, a smakowôł wōm tyn bōmbōn? – pytô sie tyn śpikol.
– A toć, iże smakowôł, aże smakowôł. Nale czamu sie pytôsz?
– Nō, bo widzicie ciotko, iże jô blank niy poradza spokopić po jakiymu nasz Azor go wypluł???

Brifmarki i Afrika...

U nôs na Pniokach bōł ci jedyn briftryjger. Niy dosik, iże musiôł tōmpać ze sztoku na sztok – jesce niy bōło kastli we siyniach – to kiej ino wećkôł łobiôd, zawiyrôł sie we izbie i sztyjc sztaplowôł, przebiyrôł, hebowôł te brifmarki. Jego starô niy szczimała podwiyl tego niy miała zatela. Narychtowała dwa kofry i pofurgła fligrym do Afriki. Niy zetwało wiela, ani sie chop niy pozdôł i baba sie przikwanckała nazôd do chałpy. Chop sie uradowôł i łod dźwiyrzy pado:
– A jakiesik brifmarki môsz dlō mie?
– Brifmarki, brifmarki. Doczkej to uwidzisz – pado jejigo starô.
Za dziewiyńć miesiyncy baba śległa i uplōncnōł sie maluśki nyjgerek.
Chop tak gawcy i czekô aże mu baba to wszyjsko wyekleruje.
– Nō i cōż sie tak gupio filujesz? Ty ino te twoje brifmarki a jô ci ciyngiym gôdała, cobyś te fōncle gasiôł jak idymy spać.

Kapral sie pytôł...

Rółzczasu do kasarni miôł przijechać jedyn jynerôł na inszpekcjô. Wszyjskie napolóne, znerwowane. Łoroz glingô na wacha kapral:
– Suchejcie, szeregowy, przijechôł już tyn jynerôł, lebo niy?
– Jesce niy, nikogo niy bóło – melduje wojôk.
Po jakisik godzinie juzaś glingô na wachsztuba kapral:
– Nó, jak tam? Jes już tyn jynerôł?
– Niy, jesce sie niy pokôzôł – gôdô wojôk.
Niy zetrwało poranôście minutek i juzaś znerwowany kapral glingô na wacha.
– Do sto pierónów! Jes już tyn jynerôł, bo mie sam zarôzki diosi weznóm!
– Niy, niy ma i niy bóło – melduje szeregowy.
Łorôz pod bajera, pod tyn srogi ajnfart łod kasarni podjyżdżô czôrnô lymuzina, wylazuje śnij jynerôł i poruch jesce oficyjerów, i wszyjskie podlazujóm do tego wojôka, co to miôł wacha.
– Jezderkusie, to ty żeś jes tyn jynerôł? – pytô sie tyn wojôk.
– Nó, ja! – pado jynerôł. – Joch sam przijechôł na inszpekcjô.
– Chopie, cosik mi sie zdô, iże môsz przedrzistane, i ani tam niy deptej... bo sie już ło cia aże trzi razy nasz kapral pytôł!!!

Nasze baby we Ojropyjskij Uniji...

Niyftore we tyj telewizyji ciyngiym mi tuplikowali coch jô, i wszyjskie Polôki, Pónbóczka za szłapy łobłopiyli, łobjimali, choby libsta na wiesna we stodole. I tak kiejsik suchóm jak u Pyjtra we szynku dwiuch móndroków łozprawiô:
– Dzisz Antek, tela, co my ino do tyj Ojropy wlejźli, zarôzki bydymy sie mieli lepszij, pra? – gôdô jedyn, taki szus Edek.
– A psinco prôwda – gôdô glacaty Antek. – Dôwnij to mi bóło na isto lepszij!
– Ja, ja, padosz co za kómuny ci bóło lepszij? A po jakiymu, skuli czego?
– A dyć skuli tego giździe diosecki, co jô bół chnet trzidziyści lôt modszy a ku tymu ze dwadziyścia kilo chudszy!
Nó, i tak by sie byli wadziyli, kiejby niy inkszy karlus, wigyjc, co zawdy jakisik wic znôjńdzie, zawdy cosik szykownego, szpasownego rzyknie. I napocznół:
– Wiycie chopy, rółzczasu Makaróniôrz, Żabojad i Pepik zicnyli we szynku przi piwie (i niy ino). Tak po śtyruch rajach napoczynô rzóńdzić Italijóniec:
– Wiycie chopy, jak sie chyci naszô dziołcha we pasie, to ci sie palcyska szczasnóm i zawrzóm do kupy. I to niy skuli tego, iże mómy take krótke palcyska, ino beztóż, iże nasze dziołchy sóm takie szlangówy, sóm take ciynke we pasie.
– E, tam – gôdô Żabojad – nasze juzaś frele, kiej sie siednóm przi szynkwasie na tych wysokich stołkach, to sióngnóm szłapami aże do ziymi. I to niy skuli tego, iże te stołki sóm take małe, ino beztóż, iż łóne majóm take dugie szłapy.
– Mogecie gôdać co kcecie – pado na to Pepik – jak jô wylazuja rano do roboty, to sie zawdy klepna moja starô po rzici i kiej przilazuja nazôd ze gruby, to jesce sie łónyj półrzitki huśtajóm. I to niy skuli tego, co łóna mô takô srogô rzić, ino beztóż iże jô terôzki tak krótko robia!