Śpiywōmy...

Trefiōło sie kesik dwóch sznapskamratōw i napoczynajm gŏdka:
– Kaj idziesz chopie?
– Anŏ, ida na prōba chōru.
– A to co wa tam na tyj prōbie robicie?
– Nō, szkacymy, grmy we karty, słepiymy gorzŏła i piwo...
– Nō, tōż kej wy tak na isto śpiywŏcie?
– Aaaa, to dziepiyro jak wrŏcōmy do dōm, to śpiywōmy... la, la, la, la, la....

Gryjfini...

Rōłzczasu przikludziōła sie po wywczasach nazŏd do dōm jedna gryfini, nō tōż tyż jeji chop, grof, uzdŏł, co zrobiōm se take maluśke dupczynie. Narychtowŏł ci łōn wieczerzŏ, zbajstlowŏł wszyjsko, coby bóła gryfnŏ launa i dziynka tymu wylandowali wrōłz we prykolu. Jejich sużōncy, Hanys, stanōł wele prykola ze kandylaberym (to taki lojchter na patyku). Tyn grof robi, co poradzi, myrdŏ tam tym swojim ciulikym, aże myrdŏ, ale ta gryjfini sztyjc i jednym ciyngym kryńci kicholym, iże grof to wszyjsko robi niy tak jak potrza. Łozgorszōł sie, łozeźlōł i prōbuje jesce rōłz, i jesce... inakszij. Ale tyj gryjfini nic a nic to niy klapuje, nic łōnyj to niy sztimuje... niy ma łōna z tego dupczyniŏ rada. Na łostatku tyn usiotany już grof ściyk sie jak sto dioskōw, wstowo ze tego prykola i biere łod tego swojigo sużōncygo tyn kandylaber i kŏże tymu Hanysowi wygōdzić tyj gryjfini. Hanys fuknōł rŏd do prykola i już po łoka mrziku gryjfini stynkŏ jak nŏjyntŏ ze gyfilu i błōgōści. Na to tyn snerwowany grof wrzescy:
– Widzisz łochyntolu! Tak trza dziyrżić tyn kandylaber! Dzisz jak to sie robi?

Biŏły pulwer....

Rōłzczasu jedyn łojciec podejzdrzywŏł swojigo synka ło to, iże łōn ćpŏ. Kejsik tyż tyn synek wrŏcŏ we nocy do dōm i wartko kładzie sie spać. Łojciec wstowo i kabzuje jejigo szaket i galoty i... znŏd tytecka ze biŏłym pulwrym. Biere ta tytecka, tyn maluśki bŏjtlik i depce śniym do badycimra. Łodmiyrzŏ jedna piska, wdychnōł i... cosik mu pojaśniało, śćmiōło sie i nic... Hmmm... wdychnōł drugŏ piska do kichola i... juzaś pojaśniało, pociymniało i dalszij nic. Polekuśku napoczynŏ sie chop sztresōwać, aufryjgować ale wali jesce rōłz do łobiōch dziurek we kicholu. I juzaś mu pojaśniało, śćmiōło sie i dalszij... nic.
Łorŏz słyszy klupanie na dźwiyrze badycimra i głōs jejigo staryj:
– Te! Chopie! A co ty tam tak dugo robisz?
– Anō, golã sie!
– Kurwa! Trzeci dziyń?!

Jǒ sie niy strachōm...

Rōłzczasu zicli sie we szynku dwa sznapskamraty, słepiōm piwo i – jak to zawdy naprańce – łozprawiajōm:
– Jak jǒ sie napiera, to sie blank nikogo niy boja, nikogo sie niy lynkōm! – rzóńdzi jedyn śnich.
– He, he bali i włōśnyj baby?
– Niyy... nō, tak festelnie toch sie jeszcze nigdy niy naprǒł!

Zojla...

Trefiōłech ci mojigo kamrata Bruna, kiery miŏł na czole ojla jak apluzina, tela co barzij kalnŏ.
– Co ci to Bruno – pytōm sie go gryfnie. – Prasknōł cie fto bez łeb aboś bez cufal kopyrtka na palica zrobiōł?
– Eee tam, żŏdyn mie niy piznōł, żŏdyn by sie cheba niy łopowożōł, kiej ujzdrzi takigo srogigo chopa – pado Bruno.
– Nale, przeca widza iżeś kajsik tym łebym musiŏł prasknōńć, bo ze samości ci tak dupnŏ ojla niy wyfukła przecamć, pra?
– No, ze samości to niy, ino ze lichego weźroku i skuli tego co mōmy wiesna.
– Niy poradza spokopić co mŏ ślepota ze wiesnōm do kupy – padōm ci do kamrata.
– Anō, to bōło ganc ajnfach. Ida sztrekōm kole Parku Kultury we Chorzowie a sam ze naprzeciwka idzie dziołcha. Co jŏ gŏdōm dziołcha? Claudia Schiffer, ino... niy takŏ starŏ. Wosy czŏrne, nogi duge aże do samyj ziymi, wszyjsko co przinŏleżi, i przed sia, i za sia, łogiby choby dwa maluśkie pecynki chleba, dychanie, kierego sie niy idzie ani we śniku forsztelować. Łopŏlōnŏ, wōniōncŏ parfinami nikiej cŏłki zŏgōnek kwiŏtkōw. Nō, gŏdōm ci Ojgyn, łobrŏzek na szłapach abo baba knipsniyntŏ we plajboju. Kiejech jōm ujzdrzŏł, tōż tak ci mie chyciyło, iżech niy poradziōł ślypiōw lod łōnyj łoderwać. Gawca ci sie, ażech sie blank do zadku łobzwyrtŏł, i anich sie pozdŏł, kiejech prasknōł pycholym we zojla, we słup na anōnzy.

Chop i baba...

Richticzny chop bez baby, to jes ci jak pies bez błechōw, bez skoczkōw – bezmać dŏ sie żyć, ale stopierōńsko nudno, ciōngnie sie jak cuch po galotach.

Baba juzaś bez chopa, to jak błecha, skoczka bez psa – żyć procno a i użrić niy ma kogo!

Weteryniŏrz...

Rŏłzczasu jedna dochtōrka niy poradziōła usnōńć – przitrefiōło sie łōnyj, iże filip (rozum) ringuje sie ze sumniyniym.
Sumniynie: Niy idzie usnōńć spokōjnie, blank ajnfach, kej sie zdradziōło już na isto swojigo chopecka.
Filip: A po jakiymu niy? Eźli twōj chop jes sztyjc i jednym ciyngym zajimany, niy mŏ blank czasu na zeks, bo fōrt bakŏ – to przecamć i świyntŏ by ulygła. Na isto blank dobrze ‘eś zrobiōła... Nynej se spokōjnie... nynej... nynej...
Sumniynie: Ja, ale zdrada zdradzie niyrōwnŏ! Dupczyć sie ze pacijyntym – to przecamć naruszynie „etyki lekarskij”!
Filip: Jaaa? A spōmnij se swoja profesōrka ze polikliniki. Łōna rygularni śpi ze swojimi pacijyntōma i wszyjske sōm zadowolniōne, wszyjskim jes dobrze...
Sumniynie ucichło. Dochtōrka polekuśku napocznŏ nynać...
Łorŏz te jeji sumniynie łodzywŏ sie cichuśkim głōsym:
Nŏ, ale ta profesōrka... niy ma wteryniŏrzym!