Do jednego istnego na hulicy podlazuje uciorany, zaszmodrany i festelnie skacowany wulc i rzōńdzi tym swojim sznapsbarytōnym:
– Panoczku! Retnij mie pōn! Fechtuja na jŏdło. Dej pōn pŏra ceskich!
– Ło niy! Pewnikym, zarŏzki lajstniesz sie pōn halbecka... niy ma mōwy!
– A dyć kaj tam! Jŏ już łod dŏwna niy słepia!
– Jaaaa? To pewnikym grŏsz pōn w karty!
– Panoczku roztomiyły! Jŏ sie sie brzidza, jo niy ciyrpia hazardu!
– Nō, to na isto wydŏsz pōn wszyjske pijōndze na baby.
– A dyć kaj tam! Jŏch jes wiyrny mojij ślubnyj babeczce... jŏ mōm na isto festelny głōd!
Na to tyn napsztniynty chop:
– Nō, tōż panoczku jadymy ku mie, do mojij chałpy. Moja babeczka narychtuje wieczerzŏ i zjysz pōn snami...
Na to tyn wulc, tyn lōmp prōbuje do łostatka metlać:
– Ale, kuknōm sie ino panoczku, jak jŏ wyglōndōm. Waszŏ baba niy wpuści mie ani do pomiyszkaniŏ... dej pōn pŏra złocioków i jŏ zarŏzki sie straca!
– Jedzie pōn symnōm i niy ma gŏdki! Jo musza pokŏzać mojij babie co sie dziyje ze czowiekym, ftory niy słepie, niy grŏ we karty i niy lŏtŏ za babami!!!
środa, 22 lipca 2015
wtorek, 21 lipca 2015
Umyj sie...
Do naszego Antka Pośpiycha przikludziōła sie ekipa telewizyjnŏ, coby spytać sie go, jak tyż to łōn doszŏł do takij srogij wydajnōści mlyka łod jejigo krōłwy.
– Jŏ, to tam nic niy wiym, niy miarkuja –gŏdŏ Antek. – Mojimi krōłwami zajimŏ sie zawdy moja starŏ.
– Nō, tōż zawołejcie jōm godpodŏrzu, zrobiymiy śniōm take małe „interview” krōtki ankyta.
– Jagna! A pōdź sam ino pierōnô!
– Czego, gupolu?
– Panoczki ze telewizyji kcōm ci zrobić jakesik interwju...
– Ato co za diosek? Co to taligo?
Gynał niy miarkuja ale lepszij by bŏł kejbyś sie łoszpluchtała, grōmtnie... podmyła!
– Jŏ, to tam nic niy wiym, niy miarkuja –gŏdŏ Antek. – Mojimi krōłwami zajimŏ sie zawdy moja starŏ.
– Nō, tōż zawołejcie jōm godpodŏrzu, zrobiymiy śniōm take małe „interview” krōtki ankyta.
– Jagna! A pōdź sam ino pierōnô!
– Czego, gupolu?
– Panoczki ze telewizyji kcōm ci zrobić jakesik interwju...
– Ato co za diosek? Co to taligo?
Gynał niy miarkuja ale lepszij by bŏł kejbyś sie łoszpluchtała, grōmtnie... podmyła!
poniedziałek, 20 lipca 2015
Sztynder....
Zwiykowanŏ wsiowŏ baba miała jedna krōłwa. Nō i pomyślała, iże nŏjwyższy czŏs, coby ta jałōwka sie łocielōła. Tóż tyż łobsztalowała „inseminatora” coby tyj krōłwie zrobiōł dobrze i... sztucznie jōm zapłōdniōł.
Prziszŏł tyn istny, łobadŏł, łobejzdrzŏł gynał ta krōłwa i na łostatku pedziŏł ku starce:
– Prziniesōm mi łōni waszbek, zbōnek ze gorkōm wodōm, zajfa jaki handtuch.
Babinka przismycyła wszyjsko i łorŏz tyn „inseminator” zaziyrŏ a łōn idzie jesce wrōłz ze sztyndrym na łachy i biglym.
– Starceko, a rzyknōm mi łōni po jakiego dioska tyn sztynder i bigel?
– Anō, jŏ se tak myślała, cobyście panoczku mieli kaj galoty powiesić jak sie bydziecie brać do tego „zapłōdniyniŏ”!
Prziszŏł tyn istny, łobadŏł, łobejzdrzŏł gynał ta krōłwa i na łostatku pedziŏł ku starce:
– Prziniesōm mi łōni waszbek, zbōnek ze gorkōm wodōm, zajfa jaki handtuch.
Babinka przismycyła wszyjsko i łorŏz tyn „inseminator” zaziyrŏ a łōn idzie jesce wrōłz ze sztyndrym na łachy i biglym.
– Starceko, a rzyknōm mi łōni po jakiego dioska tyn sztynder i bigel?
– Anō, jŏ se tak myślała, cobyście panoczku mieli kaj galoty powiesić jak sie bydziecie brać do tego „zapłōdniyniŏ”!
piątek, 17 lipca 2015
Starzik we hereszcie...
Rōłzczasu zawarli do heresztu zwiykowanygo, 70 lŏt starego starzika. Tyn starzik wlazuje do celi we ftoryj jes moc dioseckich, grōźliwych zakapiorōw. Jedyn śnich zarŏzki pytŏ:
– A za cōż tyż to cie stary pryku sam zawarli?
– Anō, musisz wiedzieć, iże za szpas i zbytkowani.
– Za szpas? Za jaki kurwa szpas, za jake zbytkowani? Co ty nōs sam za bŏlek cisniesz, gŏdej zarŏzki stary knakrze za co cie zawarli, bo inkaszij to już po cia!
– Nō, to jŏ moga pokŏzać – łodrzykŏ tyn starzik.
– Nō, tōż pokŏż!
Starzik przeżegnŏł sie, wziōn kibel, ftory we celi robiōł za haźlik i klupie na dźwiyrze. Kej ino uchylōł sie judŏsz we dźwiyrzach, starzik chlistnōł tym co bōło we kiblu we tego judŏsza, łodstawiōł kibel i stanōł wele dźwiyrzy na baczność.
Po jakimsik łoka mrziku łozewrzili sie te dźwiyrza, stanōła w nich hormijŏ festelnie wkurwiōnych „klawiszōw”, w tym jedyn ufifrany gōwnami ze kibla.
Tyn ufifrany rzōńdzi:
– Tee, starzik strŏć sie kajsik do eki, coby my i tobie niy spuściyli wpierdol!
– A za cōż tyż to cie stary pryku sam zawarli?
– Anō, musisz wiedzieć, iże za szpas i zbytkowani.
– Za szpas? Za jaki kurwa szpas, za jake zbytkowani? Co ty nōs sam za bŏlek cisniesz, gŏdej zarŏzki stary knakrze za co cie zawarli, bo inkaszij to już po cia!
– Nō, to jŏ moga pokŏzać – łodrzykŏ tyn starzik.
– Nō, tōż pokŏż!
Starzik przeżegnŏł sie, wziōn kibel, ftory we celi robiōł za haźlik i klupie na dźwiyrze. Kej ino uchylōł sie judŏsz we dźwiyrzach, starzik chlistnōł tym co bōło we kiblu we tego judŏsza, łodstawiōł kibel i stanōł wele dźwiyrzy na baczność.
Po jakimsik łoka mrziku łozewrzili sie te dźwiyrza, stanōła w nich hormijŏ festelnie wkurwiōnych „klawiszōw”, w tym jedyn ufifrany gōwnami ze kibla.
Tyn ufifrany rzōńdzi:
– Tee, starzik strŏć sie kajsik do eki, coby my i tobie niy spuściyli wpierdol!
czwartek, 16 lipca 2015
Cwerg...
Rōłzczasu jednyj babie, kerŏ robiōła we biōrze jeji spōłpracownik pedziŏł, co jeji wosy festelnie fajniście wōniajōm. Ta zarŏzinku, na doczkaniu poszła ze uskarowaniym do swojigo szefa, iże jes ci sam we biōrze „molystowanŏ zeksualnie”.
– A po jakiymu paniczko tak miarkujecie? – pytŏ szef.
– Anō, bo łōn mi pedziŏł, iże moje wosy fajniście wōniajōm.
– Nō, a niy pomyśleliście paniczko, iże to mōg być łod niygo skwolka, taki kōmplymynt?
– Ja, kejś indzij bych tak ajnfach pomyślała, ale tyn istny... jes cwergym!
– A po jakiymu paniczko tak miarkujecie? – pytŏ szef.
– Anō, bo łōn mi pedziŏł, iże moje wosy fajniście wōniajōm.
– Nō, a niy pomyśleliście paniczko, iże to mōg być łod niygo skwolka, taki kōmplymynt?
– Ja, kejś indzij bych tak ajnfach pomyślała, ale tyn istny... jes cwergym!
środa, 15 lipca 2015
Naprane...
Rōłzczasu Miymiec, Rus i Polŏk zicli we szynku przi ladze biyru ze sznapsym i napoczynajm sie stopierōńsko wadzić ło to, kaj nŏjgibcij robiōm wszelijake inwesztycyje.
– Jak jŏ jada autokym z rańca do roboty i samtukej stŏwiajōm nowŏ fabrika autokōw, to kej na drugi dziyń tōm samōm drōgōm ze werku wyjyżdżajōm już nowe autoki. – rzōńdzi Miymiec.
– To jesce wszyjsko psinco – gŏdŏ Rus. – Kej jŏ ło szaroku jada do roboty i wele mie budujōm nowy sztokowiec, betōniŏk, tōż tyż kej wrŏcōm nazŏd do dōm, to na balkōnach suszōm sie już dzieckowe powijŏki.
Na to wszyjsko rzōńdzi Polŏk:
– A u nŏs we Polsce, jak trzech archityktōw siŏdŏ do projyktowaniŏ gorzylni, to już za trzi godziny wszyjske sōm naprane jak belōwy.
– Jak jŏ jada autokym z rańca do roboty i samtukej stŏwiajōm nowŏ fabrika autokōw, to kej na drugi dziyń tōm samōm drōgōm ze werku wyjyżdżajōm już nowe autoki. – rzōńdzi Miymiec.
– To jesce wszyjsko psinco – gŏdŏ Rus. – Kej jŏ ło szaroku jada do roboty i wele mie budujōm nowy sztokowiec, betōniŏk, tōż tyż kej wrŏcōm nazŏd do dōm, to na balkōnach suszōm sie już dzieckowe powijŏki.
Na to wszyjsko rzōńdzi Polŏk:
– A u nŏs we Polsce, jak trzech archityktōw siŏdŏ do projyktowaniŏ gorzylni, to już za trzi godziny wszyjske sōm naprane jak belōwy.
wtorek, 14 lipca 2015
Srogachnŏ chaja...
We szynku łozprawiŏ jedyn istny:
Jŏ i moja starŏ poszlichmy wrōłz na srogi tref maturzystōw ze mojij szuli. Bōło to na isto wiela, wiela lŏt po tyj maturze. Przifilowŏłech, wyświdrzōłech jedna fest ci napranŏ baba, ftorŏ siedziała blank sama przi sōmsiydnim tiszu. Moja starŏ tak kukła na nia i spytała:
– Te, a to co jes? Co to za mamzela?
– Wiysz, to jes moja dŏwniyjszŏ libsta. Słyszŏłech łod kamratōw, iże kej żech jōm ciepnōł, łōna napoczła słepać gorzŏła i do terŏzka nigdy niy bōła trzyźbŏ.
Na to moja starŏ:
– Wiysz, fto by to pomyślŏł, iże czowiek moge fajrować szczysny cufal tak dugo...
Nō, i tu napoczła sie stopierōńsko breweryjŏ i srogachny krach i chaja...
Jŏ i moja starŏ poszlichmy wrōłz na srogi tref maturzystōw ze mojij szuli. Bōło to na isto wiela, wiela lŏt po tyj maturze. Przifilowŏłech, wyświdrzōłech jedna fest ci napranŏ baba, ftorŏ siedziała blank sama przi sōmsiydnim tiszu. Moja starŏ tak kukła na nia i spytała:
– Te, a to co jes? Co to za mamzela?
– Wiysz, to jes moja dŏwniyjszŏ libsta. Słyszŏłech łod kamratōw, iże kej żech jōm ciepnōł, łōna napoczła słepać gorzŏła i do terŏzka nigdy niy bōła trzyźbŏ.
Na to moja starŏ:
– Wiysz, fto by to pomyślŏł, iże czowiek moge fajrować szczysny cufal tak dugo...
Nō, i tu napoczła sie stopierōńsko breweryjŏ i srogachny krach i chaja...
Subskrybuj:
Posty (Atom)