Srogszŏ gańba...

Jedyn prawy Ślónzŏk zapisŏł sie bōł do tego iptowatego ferajnu, do PiS-u. Przilazuje do szynku a łōnego sōmsiŏd pytŏ sie go opaternie:
– Te! Hanys! A dyć tyś zawdy bōłeś za PO, abo za jakōmsik inkszōm partyjōm, a terŏzki cosik ci na łeb pizło, łogupeś abo co?
– Anō, dzisz mōj ty kamracie – łodrzykŏ tyn nasz Ślónzŏk Hanys – Moja Erna dupczy sie na boku ze modym absztyfikantym, mōj synek Erwin we hereszcie za złōdziyjstwo, cera Ana sie wele „zakopianki” dupczy, robi za lŏtawica, toch se tak razinku pomedikowŏł:
– Uwidziecie skurwysyny, fto kōmu srogszŏ gańba zrobi!

Rŏd jak dziecio...

Jedyn istny podlazuje ku gospodzkimu we szynku i rzōńdzi:
– Wetna sie chopie ze cia ło 300 złociokōw, iże najscōm do tamtyj szklōnki i niy ukidna ani jednyj kapki!
Szynkiyrz na to:
– Ty najscŏsz samstōnd do tamtyj szklōnki, ftorŏ styrcy trzi myjtry łod nŏs?
– Ja, tak zrobia!
– Nō, tōż wetna sie ze cia!
Tyn istny seblykŏ galoty i napoczynŏ jscać... leje bo szynkwasie, po stołkach, jscy na telefōłn i na samego gospodzkigo, ino niy trefiōł do tyj szklōnki. Szynkiyrz stopierōńsko rŏd, iże erbnōł 300 złociokōw, skoko ze uciychy, a tyn istny podlazuje ku pŏrōm chopōm, kerzi grali we bilijard. Po pŏruch kwilkach wrŏcŏ i dowo szynkiyrzowi przegrane 300 złociokōw. Barman tak zaziyro na niygo, kukŏ tak i na łostatku pytŏ sie tego istnego zadziwany:
– A rzyknij mi pōn po jakimu jeżeś pōn taki fest uradowany, zadowolniōny? Przecamć starciōł pōn razinku 300 złociokōw.
– Widzisz chopie tamtych ludzi, kerzi grajōm we bilijard?
– Anō widza... i co?
– Tōż jŏch sie wetnōł ze kŏżdym śnich ło 500 złociokōw, iże najscōm ci na szynkwas, na stołki, na telefōłn i na ciebie... w ty sie blank niy wkurwisz ino bydziesz sie radowŏł choby dzieciŏ!

Niy kca do niyba...

Mamulka gŏdŏ do swojigo synka Hanyska, coby zarŏzki po szkole prziszŏł wartko do dōm. Hanysek, festelnie rŏd, idzie do szkoły. Piyrszŏ sztōnda, to katyjmus. Kapelōnek pytŏ wszyjske dziecka eźli kcōm pōjńść do niyba. Zgłōsiyli sie wszyjske bajtle i ino Hanysek sie niy głōsi. Tōż tyż kapelōnek pytŏ sie tego łochyntola:
– A ty Hanysku, czamu niy kcesz pōjńść do niyba, co?
– Anō, to skuli tego, iże mamulka kŏzała mi przijńść wartko do dōm po szkole!

Cycki...

– Suchej ino! Mŏsz ty rŏd barzij czŏrne abo blōndiny? – pytŏ sie kamrat kamrata.
– Cycki mōm rŏd, babske cycki to jŏ mōm festelnie rŏd! – łodrzykŏ pytany.
– Ja, ja miarkuja. Ale jŏ sie ciebie pytōm ło farba wosōw.
– Szkuciatych, łowłōsiōnych cyckōw niy ciyrpia!

Joch jesce niy wrōciōł...

Niywiyrnŏ baba, lotawica wyrobiŏ we prykolu ze swojim absztyfikantym i we takim miyłōsnym uniysiyniu pytŏ ci sie go:
– Te! Mōj ty nŏjmilyjszy, a kejby tak bez cufal terŏzki wlŏz do izby mōj chop i uwidziŏł nŏs do kupy we prykolu, to co byś ty zrobiōł?
– Nō, widzisz przecamć jakich jŏ je festny, sztramski! – łodrzykŏ tyn istny i szpanuje, napisŏ swoji muskle.
– Ło..., ja... widza mōj ty roztomiyły!
– Chyciōł bych tego twojigo chopa za chyrtōń i wycis go jak citrōłna. A kej by tak bez cufal sie stawiŏł, łokōmpŏłbych go we jejigo włōśnyj kwi...
– Aaaa... gōwno prŏwda... – łodzywo sie dyrgocōncy głōs we antryju. – Jŏch jesce sie niy wrōciōł ze mojij dinstrajzy, ze mojij delegacyji!

Farorz....

Rōłzczasu farorz ze maluśkij wsi fajruje dwadziestŏ piōntŏ rōcznica jejigo kapłańskich świyncyniōw. Skuli tego parafijōny wynŏjyli szpricnhaus, rymiza kaj zebrało sie do grōmady mocka ludzi ze tyj dziydziny.
Farorz, kerego posadziyli na szpecijalnym podwyższyniu za tiszym, napoczynŏ ryjda ku swojim prafijōnōm, kerzi przikwanckali sie na tyj fajer:
– Moje wy roztomiyłe! Niy ma letko takij perzōłnie jak jŏ, gŏdać ło zachach niy skuplowanych blank ze naszōm wiarōm. Beztōż tyż byda rzōńdziōł dzisiŏj cosik deczko szpasownie. Wiycie! Kejby niy ta tajymnica spōwiydzi mōgbych sam wŏs tukej na isto łozbawić. Napoczna jednakowōż barzij ze powŏgōm. We tyn piyrszy dziyń kejej sie sam przikludziōł, musiŏłech zadać se pytani: kajech tak na isto trefiōł. I wiycie, piyrszym czowiekym, keregoch samtukej wyspōwiadŏł bōł mody chop, kery mi wyznŏł, iże zdradziōł swoja ślubnŏ babeczka ze jeji szwestrōm. Wyznŏł tyż mi jesce, iże łapnōł ta gańbliwŏ niymoc, tego syfilisa łod zekrytarki swojich dyrechtora. Jednakowōż, moje wy roztomiyłe, ze czasym nabrŏłech przekōnaniŏ, miyniōłech, iże samtukej miyszkajōm ino ludzie, kerzi sōm dobre i ućciwe, a to, coch pedziŏł skorzij, to bōł ino jakisik jedyn, jedziny niyszczysny cufal.
Tak po jakijsik pōł godzinie wlŏz do tyj rymizy zafucany fōjt, ftory gorko przeproszŏł za zniyskorzyni. Siednōł sie kaj bōł frajny plac, wele tego farorza, podkryńciōł fusisko i napocznōł swoja ryjda:
– Wiycie, moje wy roztomiyłe sōmsiŏdy. Jŏ ganc gynał pamiyntōm tyn dziyń, kej sie ku nōm przikludziōł, kej we naszyj parafiji nastŏł nasz dostōjny jubilat. Niy byda sie za tela kwŏlōł, ale rzykna ino, iżech miŏł zoca być piyrszym, na isto czowiekym, ftory wlŏz do farorzowyj suchatelnicy, i kerego piyrszego nasz farŏrz wyspowiadŏł.

Nō, i jakisik mōrał ze tyj gyszichty:
Fto sie zniyskorzi, niych lepszij sie niy łodzywŏ, niych trzimŏ pychol na kodka!

Jakesik dwa-trzi litry...

Rōłzczasu gorkigo dnioszka jedyn istny stŏł we zowadzie, we „korku” na naszyj autobanie A4. Gorko, hica jak kajsik na Zaharze, dobrze chocia, iże „klima” je we autoku. Łorŏz ftosik klupie we szyba.
– Ło co sie rozłajzi? – pytŏ sie szoferok, kery deczko uwrził łokno.
– Ludzie! Porwali nōm naszych politykerōw ze Syjmu!
– A fto?
– ISIS! Pedzieli, iże kej niy dostanōm 400 mln złociokōw łokupu, to polejōm łōnych bynzinōm i do imyntu spŏlōm. Tōż tyż my terŏzki łamżymy łod autoka do autoka i zbiyrōmy na nich...
– Nō, i wiela ludziska dŏwajōm, tak zwykowo, strzydnio!
– Jakesi 2-3 litry...