Na pogrzybie...

Jedyn istny przilazuje rōłzczasu na finŏł łozgrywek tego ichniego „kryketa” i uwidziŏł zdymbiŏły, zadziwany, iże plac wele niygo je prōzny. Bilety na tyn finŏł zawdy byli sprzedane wiela tydni skorzij. Tōż tyż tyn istny pytŏ sie chopa, kery zicnōł po drugij strōnie prōznego zica:
– Wyboczōm mi łōni, niy miarkujōm bez cufal łōni po jakymu sam na tym prōznym placu żŏdyn niy siedzi?
– Panoczku! To je plac mojij babeczki – łodrzykŏ tyn drugi deczko jankornym głōsym. – Boroczce sie zemrziło.
– Łooo, to niygryfnie! Je mi stopierōnym miersko!
– Ja, moja baba nigdy niy łosmolōła takigo ważnygo szpilu.
– A niy mōgli łōni panoczku łoddać tyn listek, tyn bilet przocielowi, znŏjōmymu abo kōmuś ze familije?
– Niy! Niy mōgech... bo wszyjske sōm na pogrzybie!

Łoklany elwer...

Jedyn chachŏr, łochyntol, kery niy poradziōł znŏjść roboty (bo za niōm nikandy niy sznupŏł!) naprŏł ci sie kejsik na fest, tyrpnōł ło jedyn winkel chałupy, ło drugi, zachaczŏł latarnia, kerŏ mu stanōła na drōdze i prasknōł ci jak dugi na cesta, kole przikopy. Zrobiōł sie srogi auflauf, prziszŏł policajt, chyciōł ci tego miglanca za szkrawitel i pytŏ sie go:
– A cōż to sam tak ślygŏsz na tyj czŏrnyj ziymi? Niy gańba cie, iże ludzie sie gawcōm, dziecka?
A na to tyn elwer polekuśku:
– A wie... wiedzōm łōni, panie postrōnkowy, panie wach... wach... wachmajster jŏ wiedzōm łō... łōni pierōn... na... suchōm eźli tam na dole te mo... mo... je kamraty wōngle fedrujōm!!!

Jak we bŏjce...

Baba skarguje sie swojimu chopowi:
– Wiysz, jŏ ino sprzōntōm, schrōniōm, warza, piera, bigluja ... czuja sie blank jak tyn cŏłki Kopciuszek!
– A dzisz ty moja roztomiyło? Jŏ ci ciyngiym tuplikowŏł, co bydziesz sie miała symnōm nikiej we bŏjce !!!

Wkłŏdanie ptŏka...

Jak we staryj bŏjce. Idzie Jaś i Małgosia bez las, i Jasiu sie pytŏ:
– A rzyknij ty mi co tyż to mŏsz pod tōm twojōm kieckōm?
– Anō, mōm hōłzynsztrymfy...
– A pod tymi hōłzynsztrymfōma?
– A, tam po niymi mōm farbiste batki.
– A pod tymi fwojimi farbistymi batkami co mŏsz?
– A niy rzykna, niy łodpowiym..
Idōm dalszij i terŏzki Małgosia pytŏ sie Jasia:
– Jasiu! A co ty mŏsz pod tymi twojimi galotami?
– Anō, mōm krōtke spodnioki.
– Nō, a pod tymi spodniokami?
– Anō, mōm jesce ślipry.
– A pod tymi śliprami?
– A, to jŏ ci już niy powia!
Kiej ci już wrōciyli sie nazŏd do chałpy Jasiu pytŏ sie swojigo starzika:
– Rzyknijcie mi starziki, co tyż to dziołszki majōm pod tymi swojimi farbistymi batkami?
– Anō, łōne majōm tak take fajniste gnŏzdo...
Juzaś Małgosia pytŏ sie swojij starecki:
– Starecko, a rzyknijcie mi co tyż to synki majōm pod tymi jejich śliprami?
– Chopcy, moja ty roztomiyło, majōm pod śliprami takigo ptŏszka.
Po jakimsik czasie starziki wlazujōm do izby tych dziecek i we srogim snerwowaniu pytajōm sie wrōłz:
– Eee, dziecka, a co wy to samtukej wyrŏbiŏcie?
– Anō, wiedzōm łōni, my sie ino wrażujymy ptŏka do gniŏzda!

Łodyńdź świnio...

Rōłzczasu Kubuś i Prosioczek znodli we lesie łogrōmnucnŏ krauza miodu i uzdali, co jōm wrōłz wećkajōm.
– Kubuś! – gŏdŏ Prosioczek. – Same niy wydolymy. Muszymy zawołać Krzysia i łōn nōm spōmoge wećkać tyn cŏłki miōd.
– Dobra, tak zrobiymy! – łodrzykŏ prosioczek. – Jŏ fukna po Krzysia a ty Prosioczku przismyc sam jakosik łeżka, cobychmy mieli czym wećkać tyn miōd.
Prosioczek kwanckŏ sie do dōm, biere srogŏ łeżka i wrŏcŏ sie nazŏd. Zaziyrŏ tak, kukŏ a sam po tym miodzie ani kapecki. Widzi ino Kubusia, kery blank ufifrany miodym zicnōł pod strōmym ze łodyntym basiskym.
Festelnie zadziwany Prosioczek pytŏ Kubusia:
– Te! Kubuś! A kaj jes tyn nasz miōd?
– Spierdalaj świnio, bo cie łobrzigōm!

Dziołcha bergsztajgerka...

Nałōnczŏs takigo kursu na „skałkach” kletruje sie modŏ amatorka do kupy ze jeji insztruktorym. Łorŏz dziołcha napoczynŏ hledać, zuchtać nerwyjs gracōm... i znŏgła gŏdŏ:
– Jezderkusie! Panoczku insztruktōrze, niy poradza znŏjść przichytki, handgrifu!
Na to insztruktor ze rułōm:
– Zuchtej, badnij ze prawyj zajty... dej pozōr...
Po jakimsik łoka mrziku dziołcha wrzescy uradowanŏ:
– Mōm! Mōm fuga (szpara), cŏłkŏ rynka rajn wlazuje!
– Ty! Dziołcha! Ty mi sie sam kurwa niy ryklamuj, ino sie kletruj dalszij!

Mōj szwager...

Rōłzczasu taki bezdōmny łożyrok łostŏł przijimany do lazarytu, kaj flyjgerami byli zŏkōnne szwestry. Jedna śnich wypołniała karta pacijynta i spytała ci sie go, fto tyż to bydzie bulōł rechnōng za flyjgowanie.
– Jŏ przeca blank niy mōm pijyndzy. – pedziŏł tyn łożyrok.
– A majōm możno łōni jakosik familijŏ? – pytŏ dalszij flyjgera.
– Mōm ino jedna siestra, kerŏ tyż je zŏkōnnōm pannōm i starōm jōngferōm.
– Muszōm łōni wiedzieć, co MY niy sōmy starymi jōnferami. My sōm wydane za Pōnbōczka!
– Łooo, to gryfnie! Tōż poślijcie tyn rechnōng... mojimu szwagrowi!