Łosobliwo popitka...

Siedzielichmy cŏłkōm czelodkōm przi szczwŏrtyj ladze piwa we gospodzie, gŏdka sie już blank niy klyjōła i łorŏz jednyn ze kamratōw wypŏlōł:
– Chopy, a rzyknijcie mi czym nŏjbarzij dziwucnym popijaliście we swojim życiu gorzŏła?
Nō, i napoczło sie. Jedyn prawi, iże kōmportym ze podzimkōw. Drugi juzaś, iże cerwōnym bŏrszczym. A to juzaś jedyn popijŏł gorzŏła szpritym... brałzōm z tytki ale bez wody... jedyn łyknōł araberski gōmin... Nō, i na łostatek łozwŏł sie Antek:
– To bōło we gōrach, bez zima... słepołech gorzŏła pod... śniyg...
– Nō, i cōż tyż w tym dziwokigo... śniyg to przecamć woda...
– Ale jŏch gorzŏła popijŏł żōłtym śniegym!
– Chopie, fandzolisz! Bōł taki wic... ło żōłtym śniygu...
– Wiym, wiym... z tym, co jŏ... popijŏł pod swōj włŏsny... spode mojich szłapōw... jesce ciepły... NO, I CO SIE TAK GAWCYCIE???

Nocny gōn...

Wrŏcŏłech kejsik bez zima niyskoro w nocy łod kamrata z kerym deczko wysłepalichmy. Deptōm i tak se myśla, jak to dobrze, iże we zasiyngu weźroku żŏdnego niy ma, tōż tyż niy moge być żŏdnych problymōw. Aże tu łorŏz ujzdrzŏłech czelodka śtyruch ludzi wylazujōncych zeza krzŏkōw. Myśla se:
– Spokōj, to pewnikiym ino jakeś „dżyntylmyny” ze dziołchōma u jich bokōw”.
Kej mijali laterny (bōło na isto ćma, jak to bez noc) pokŏzało sie, co dziołchōw śniymi niy bōło, ino byli to śtyry glacate pakery, prziłobleczōne we śtyrosztrichowe ōwerole. Pokroczołech gibcij, a łōni za mnōm jakesik piytnŏście myjtrōw. Cŏłki czŏs byli cicho, co ino potyngowało moja hruza. Łorŏz napoczli gŏdka, kerŏ małowiela wyglōndała tak:
– Nō, chopy, tōż jadymy ze tym gōwnym!
– Nōo, jakisik „hajs” możno skapnie!
– Ale dzielymy po rōwno...
– Sōm se znŏjdź frajera!
Jŏ już na isto mōm bobki i medikuja, co sam terŏzki zrobić, coby łobeszło sie bez byzuchu we lazarycie, a ku tymu niy przetyrmanić wszyjskigo, coch miŏł przi sia. Nŏjlepszij bōło by wartko śmietnōńć, ale deczko procnie ze mojimi szłapetami i to jesce po ślizawicy...
– A jak sie bydzie ciepać?
– Niy bydzie przeca problyma, gŏdōm wōm, iże kajś na stōwa przerznie!
– Nō ja, niy mŏ szanzy...
– Jaaa, bez gŏdki bierymy to, co nasze!
– To przeca niy jes procne... to jak zebrać bajtlowi bōmbōna, a i jesce ku tymu festelnŏ uciycha bydzie!
Ze kŏżdōm sekundōm byli ci łōne corŏzki bliżyj, a jŏ corŏzki barzij spocōny, chocia na dworze bōło kajsik minus dziesiyńć. Kej już mie mieli na wyciōngniyńcie rynki, napocznōłech szukać mobilnioka i briftasi...
– Nō, dŏwej chuju! – słysza a pod myckōm kudły mi na palicy stanyli, łobrŏcōm sie, a łōni choby mie nic tobie nic, skrynciyli do kaczmy, kaj bōł bilijard, i drzōm sie na cŏłki karpyntel:
– Ftory to jes tyn kozŏk, kery grŏ na pijōndze? My stawiōmy dwie stōwy!

Niytrefiōny gyszynk...

Siedzymy sie we szynku przi ladze piwa i sznapsie wrōłz we naszyj zwykowyj hōrmiji, nō i do kupy ze jednōm cudzōm... znajōmōm znajōmyj...
Cŏłkŏ czelodka niy znała tyj „nowyj”, ale jakoś blank niy nŏjgorzij nōm sie gŏwyńdziyło. Tymaty byli roztomajte, aże we kerymś ci tam mōmyncie kamrat poasiōł sie, iże kce sie lastnōńć koło. Wszyjske – nō, ja... to fajniście... przeca trza deczko dlŏ zdrowiŏ pojyździć na kole... i take tam bla, bla, bla...
Na to wszyjsko ta Nowŏ:
– Jŏ tyż musza sie lajstnōńć koło!... Nigdych niy miała swojigo, włŏśnygo koła... Zawdy po kimś... Zawdy. Bali niy miarkujecie jake to je mierske, kej sie na to gawcy ze perspektiwy lŏt....
Cŏłke kamractwo... blank we sztichu... nō, bo jak tak idzie bez cŏłke życie niy mieć swojigo koła?
– A na kōmunijŏ tyż ci tego koła niy sprawiyli?
– Niy...
– Nō, tōż niyzgōrszŏ zgłoba... A cōżeś ty dziołcha erbła łod łojcōw na ta twoja kōmunijŏ?
– KUCYKA! Takigo maluśkigo „pōny”...

Niyłoszacōwano hilfa...

Bōło to jakiesik pŏra tydni tymu nazŏd nałōnczŏs ausrajzy we gōry. Bōło nŏs pŏruch we autoku. Wszyjske jak przonŏleżi do porzōndku. Nō, chnet wszyjske – krōm „modego”, ftory wrŏcŏł do zdrowiŏ po cŏłkonocnym gyburstaku.
Pauza we naszyj rajzie. Jakosi niysrogŏ dziydzina. Doś podrzyndnŏ kaczma, takŏ tanc-buda nafolowanŏ chnet do łostatka „lokalnym folklorym”. Dwie izby. Siedzymy we jednyj śnich, szlukōmy pomaluśku kafyj, a mody we festelnym stanie niyważkōści przelywŏ sie ze stołka na tisz i mamlo plastikowy tisztuch.
Łorŏz do szynku wparzōł jakisik bykol, paker we ludowym prziłobleczyniu ... taki, wiycie – cwaj mal 150 kilo. Ślypia przekwiōne, blank choby u angory. Lŏtŏ miyndzy tiszami choby gupi i wrzescy:
– Chudy! Chudy! Kajżeś ty kurwa mać je?
Zetwało to kwilka. Chop corŏzki barzik wnerwiōny, łobŏlŏ szynkowe stołki, sznupie pod tiszami eźli tam możno tyn chudy sie niy zadekowŏł. Ludzie letko wylynkniynte, łozprŏwki ucichli. My tyż stojymy ło to, coby niy wlazować łōnymu we ślypia – przeca blank niy miarkujymy samtyjszych zwykōw.
Łorŏz mody sie budzi. Ze zadziwiyniym łozglōndŏ sie naobkoło (łostatnio bōł przecamć we autoku), wystawiŏ graca w kyrōnku drugij izby i wołŏ cosik we tym napranym widzie. Zatym juzaś prasknōł pycholym – jak to śpiywŏł Wiesław Gołas – we „kotlet schabowy, paniyrōwany”.
Tyn łozeźlōny paker kwilka medikuje, zatym drab gzuje we skŏzanym kyrōnku i wrzescy choby go ze skōry łobdziyrali:
– Chudy! Chydyyyy...!
My we letkij dziwocie. Decyzjŏ... wartko sie wykludzōmy samstōnd. Kōntman moge niy być rŏd ze naszyj hilfy. Krōtke smōwianie sie, fto smycy modego do autoka, fto łostŏwo coby zabulić. Sztartujymy we łoka mrziku ...
Łorŏz tyn bykol wkarowŏł nazŏd do tyj naszyj izby. Smycy ci jakigoś istnego za szkrawitel. Łozglōndŏ sie fest nerwyjs naobkoło. Ujzdrzŏł modego. Napoczynōmy we panice śmiatać. A tyn bifel ciepie ku nōm:
– Dziynki! Chopie!

Niy ciyrpia pyndziałkōw...

Boczycie ludzie jesce taki film: „Nie lubię poniedziałku” ze Mieczysławem Czechowiczem i Bogdanym Łazukōm? Nō, tōż sam mi ta tytulka gynał sztimuje do tego cufalu ftory kca łopedzieć.
Rozwidniok, pizło szejś, pyndziałek, siōmpi śniyg z dyszczym, nafolowany do granic niymożybnōści cug za łoka mrzik puści sie w drōga ze banhowu. Szafner wychylōł sie letko na słodach wagōnu, coby dać zignal do łodjazdu kiej nŏgle dowo sie usłyszeć wrzesk...
– Paaaaniiiiieeee... paaaniiiieeee doczkej pōn!
Łod słodōw na tyn bansztajg pokŏzała sie pōstać czowieczka...
– Doooczkeeeej pōn!
Szafner uśmiychnōł sie sprzijaźliwie i bali napocznōł go dopingōwać:
– Dŏwej, dŏwej... gibcij...
Zagrzoły i czerwiōniuśki, ale szczysny, mimo zimowyj tymperatury chopek wparzōł na pōmost cugu.
– Nō... zdōnżōłech, postyknōłech...
Szafner uśmiychnōł sie juzaś i dŏł zignal do łodjazdu:
– Trzi łōsymki ze sztwiōrkōm... fertik!
Syknōło, stynkło cosik, dźwiyrze sie zawarli, cug sztartnōł łostawiajōnc za sia bansztajg tego banhowu, kej dŏł sie słyszeć przelynkniōny głōs tego istnego:
– K... wa... tyn cug niy w ta strōna jedzie...

Czegoś za tela...

Mōm kamratōw, kerzy sie dwa-trzi lata tymu nazŏd wypuściyli – jak to sie kiejsik gŏdało – na saksy do Irlandji. Krajzowali tyż drugda tam a nazŏd miydzy Dublinym a Pyrzowicami. I rōłz tyż wziyni ze sia do Polski na ausflug przi szlustydniu jednego skamracōnego Ynglyndera Johna. A wiycie, co Ynglyndery majōm ci pierōnym radzi roztomajte trinkgylagi, słepanie gorzŏły we Polsce, bo i tōnij, i daleko łod swojij staryj a to, iże Polŏki – na tyn przikłŏd we Krakowie abo we Katowicach i kaj tam jesce – majōm jich już pŏłno rzić, blank jich niy szteruje. Tak tyż bōło ze kamratym mojich przocieli Johnym we łōńsko niydziela.
Cŏłkōm hormijōm przikludziyli sie do Katowic na jakisik kōncyrt do „Spodka” po kerym bōło na isto stopierōńskie słepanie, take, Wiycie, do umarciŏ. Na drugi dziyń dokulwitali sie wszyjske do Pyrzowic. Nasze chopcy, miarkujecie – jak to wszyjske Polŏki – wytryjnowane a tyn Ynglynder Johny... ze takim ci sakramynckim kacynjamrym. Styrcy taki wyzwyrtany na nice i łodprŏwiŏ sie na tym flugplacu, dziyrżōnc we gracy jak nŏjsrogszy skarb pōłtoryjlitrowŏ flaszka mineralwaser.
– Do fligra możno wniyś ino śćwiartka wody... nō, czegoś do słepaniŏ – pedziŏł zecniōny flugplacowy gryncszuc, nasz wopista.
Johnymu na łoka mrzik blicnōło cosik we palicy... opaternie sztartnōł mu myślōnek... szpekuluje... Niyszpasownie! Łeb jak kalfas, we palicy choby śtyry kōnie łod Ceglarskigo rajtowali... Usmolōnie! Mōm woda... dobrze! Mōm ci za tela tyj wody wedle przepisōw... Usmolōnie... ale idzie szczimać!
– To jŏ to terŏzki z tyj flaszki wysłepia, wiela potrza – wypokopiōł.
Tyn zecniōny wojŏk ino kiwnōł łebōm.
Johny fechtnōł sie, spiōn sie we sia ze wszyjskich swojich siył, ze cŏłkigo serca... nad szprajce żełōndka... słepŏł woda hersko.
Piōł... piōł... piōł... ślypia już blank wyblyscōł, kej prziszoł na to, iże łostała, tak na augynmas, razinku śćwiartka tyj wody.
– Now already well? Terŏzki już dobrze? – spytŏł sie tego zecniōnygo.
Wojŏk bliknōł na niygo i rzyknōł:
– Blank niy dobrze! Usmolōnie!
– .....
– Idzie przecamć ło pojymnōść flaszki a niy wiela je driny wody!!!

Szwestry – Cwilingerki ....

Zdrzōdłym wieluch mojich gyszichtōw sōm ludzie, ftorych trefiōm przi ladze piwa, we kaczmach, putykach biyrsztubach i... kaj tam jesce. Tak tyż mi sie przitrefiōło ze tōm facecyjōm, kerŏ kciŏłbych terŏzki łopedzieć. Idzie mi ło to, iże terŏzki szkolorze corŏzki mynij czytajōm a barzij zajimajōm sie klikaniym sms-ōw abo internecowych ymilkōw.
Spichnōłech sie kejsik ze jednym mojim kamratym Pyjtrym, ftory mŏ dōma dwie dziołszki, gniozdurki-cwilingry – jego modsze siestry. Sōm ci już łōne poważnymi sztudyntkōma trzecigo roku uniwerzityjtu. Kejsik ze jednyj bydzie paniczka prawnik a ze tyj drugij srogŏ ekōnōmistka-matymatikerka. Ale, to skuli tych dziołchōw, tyn mōj kamrat je już chnet blank glacaty. Łobsztalowalichmy po ladze i Pyjter napocznōł łozprawiać:
– Wiysz Ojgyn, wczorej z rańca jedna śnich prziliznym głōsikiym rzykła ku mie:
– Pyjterku...
– Nōoo... – łodrzyknōłech.
– A kej ty yntlich ślazujesz ze pokładu?
– Pokładu? Ze ferdeki?
– Nō, pokładu Idy...
– O, szprymnŏ, zwyrtnŏ berdyjŏ! Łoczytanŏ, wyzdrzitŏ i szpasownŏ. Wiadōmo przinŏjmni, iże moja rodzōnŏ. Ale, wiysz przeca Ojgyn, iże chop musi mieć łostatnie słowo, tōż gŏdōm:
– Hmmm, procno ślyjźć ze czegoś, co je tak festelnie nisko. Tela myjtrōw pod ziymiōm...
– Pod ziymiōm, bracik? Jak to pod ziymiōm?
– Nō, tak to... – moje niywymiarkowani przełōżiło bezpostrzydnio na fantazyjŏ wypōwiydzi...
– Cōż tyż ty bracik fandzolisz? Pod jakōm ziymiōm?
– I tu mi Ojgyn cosik napoczło świtać, napoczōnech cosik chytać...
– Erna, a ty wiysz chocia, co to bōł tyn Łysek?
– Nōōōō... pewnikiym... kōń...
– A ta Ida?
– Nō toć!... Szif!
– Wiysz Ojgyn, deczkoch sie pochichrŏł alech wytuplikowŏł szwesterze, iże pokłady sōm tyż na grubie i tak po prŏwdzie, to tyn nasz Gustaw Morcinek radnij we grubskij tymatyce robiōł.
– He, he... Pyjter, i co dalszij? Spokopiyła?
– Uzdŏłech, co połozprawiōm ło tym ze drugōm siestrōm a dziepiyro po jeji ryakcji byda wiedziŏł eli to je szpas abo gupota. Ale cosik mie tykło:
– Krista, ty to pewnikiym wiysz, fto to bōł tyn Łysek ze pokładu Idy?
– Nō przecamć! Kōń...
– A ta cŏłkŏ Ida?
– Szif... i to srogi...
– Dzisz Ojgyn, zarŏzki idzie spomiarkować, iże to sōm cwilingerki, prŏwda?