Nowy japtykŏrz...

Do japtyki wlazuje wlazuje mody chop i prosi ło to, coby mōg se pogŏdać ze gōwnym japtykŏrzym. Baba-japtykŏrka we łokynku łodrzykŏ:
– Wiedzōm łōni panoczku, u nŏs we japtyce niy robi żŏdyn chop. Włŏściciylkōm japtyki je moja szwestra, a jŏch tyż je farmacyutkōm. W czym mōgłabych wōm panoczku spōmōc?
– Mōm jedna takŏ zacha ło keryj miŏłbych rŏd pogŏdać... ze chopym...
– Suchejcie panoczku, joch je diplōmowanōm japtykŏrkōm i zapewniōm wŏs, iże podyjńda do waszyj sprawy wyjōntkowo diszkretnie.
– Ja, jŏ miarkuja. Ale mie procno ło tym gŏdać... Mōm srogachnŏ utropa, skuli tego, co mie sztyjc i jednym ciyngym styrcy ciulik. Co mōgliście paniczko mi na to dać?
– Hmmm... doczkejcie kwilka, musza sie spytać mojij szwestry.
Po pŏruch minutkach wrŏcŏ sie ta istnŏ nazŏd i rzōńdzi:
– Mŏj roztomiyły panoczku, ugŏdali my sie ze szwestrōm i wszyjsko, co mogymy wōm dać panoczku, to pōłowa udziałōw we japtyce, sużbowy autok i piyńć tysiyncy miesiyncznygo gyhaltu!

Wczorej...

Przilazuje rōłzczasu jedyn istny do burdelu, ciepie gorzść pijyndzy na lada i rzōńdzi:
– A co jŏ za te betki moga dostać?
– Nōōō, za tela, to możno ino... kurzica.
– Dobra, biera! – pedziŏł tyn istny i wziōn ta kura.
Na drugi dziyń przilazuje juzaś i mŏ jesce mynij pijyndzy.
– Za to panoczku, to mogōm łōni ino pŏra minutek pozaziyrać, kuknōńć rajn bez dziurka łod klucza.
Poszŏł tuż tyz tyn istny do miyjsca kaj już jedyn fric tyż podglōndŏł. Kuknōł bez dziurka łod klucza i widzi jak tam driny jedyn chop dupczy takŏ dmuchanŏ gōmipupa. Wypyrsknŏł śmiychym! Na to tyn fric, kery stŏł ze boku:
– Ha, panoczku, trza sam bōło przijńś wczorej. Bōł sam taki jedny ftory dupczōł kura!

Kŏżdy chop to świnia...

Rōłzczasu idzie zaślimtanŏ lisica, samica fuksa bez las, a za niōm cŏłke stado prosiŏkōw. Zahaltowŏł ci jōm hazoczek i pytŏ:
A rzyknij ty mi fuksiczko, po jakymu jeżeś tako markotno, takŏ jankornŏ?
– Anō, wiysz hazoczku... Nŏjprzodzij miyszkałach ze ryżokudłōm, ze starym fuksym. Po jakimsik czasie urodziōłch ci mu... prosiŏki, tōż tyż ci mie ganc ajnfach wyciep. Niyskorzij przigarnōł mie srogachny wolf, i dobrze ci nōm bōło aże do czasu kejech zaciōnżŏła i juzaś uplōncli mi sie prosiŏki. Nō i zwykowo... tyż mie wyciep na zbity pychol.
– Nō, niy ślimtej fuksiczko. Zamiyszkŏsz symnōm. Bydziesz symnyōm i bydzie dobrze!
Żyli se łoba bez dugszy czŏs aże fuksiczka juzaś bōła nabito, ciynżobnŏ. Nō, i jak zawdy juzaś sie łōnyj uplōncli prosiŏki....
Nō, i jak ze tyj gyszichty mōrał:
Anŏ.... kŏzdy facet to świnia!

Kaj je światło...

Rōłzczasu jedna blōndina glingŏ do swojij kamratki i gŏdŏ:
– Teee, a przikludź ty sie ku mie, to ci pokŏża cosik ekstra!
Tōż tyż ta kamratka przijechała, a blōndina łozhajcowanŏ rzykŏ:
– Mōm ci take cosik na ścianie we kuchyni... pōdź, to ci pokŏża.
Idōm wrōłz do tyj kuchyni, blōndina gasi i zapŏlŏ pŏra razy światło i ze ojforyjōm rzōńdzi:
– Kuknij! Je światło, niy ma, je, niy ma...
A ta łōnyj kamratka na to ze rułōm:
– Jeżech festelnie ciykawŏ kaj je te światłŏ, kej go niy ma?
Blōndina łozewrziła kilszrank i ze powŏgōm gŏdŏ:
– Dzisz! Sam je te światło!

To ci i pomiyszkanie sprawia...

Styrcy policajt ze „suszarkōm” na randsztrajfie, na randzie drōgi i festelnie mu sie mierznie. Łorŏz zeza horizōntu pojŏwiōł sie nowiuśki mercedes i dyć żysz tyn modry smerf go zahaltowŏł. Ku łōnego srogimu zadziwaniu, za lynkyrōm siedzi łobtargany lōmp, wulc, ftory capi jak piwo łozkidane na dylinach we szynku. Policajt blank ci zdymbiŏły pytŏ sie go:
– Kurwa! Tela lōt już robia i niy poradza sie lajstnōńć takigo merca, a ty taki łobtargany sagodupiec takim ciaćkym sie fyrtŏsz. Jakōż to je myjglich?
– Bo jŏ, wiedzōm łōni, mōm taki darek: jak najscōm glacokowi na gowa, to mu zarŏzki wosy łodrŏstajōm. Wiedzōm łŏni, jednymu takimu nojrajcherowi, takimu nowobogackimu najscŏłech na glaca i mi za to tego merca szynknōł.
Policajt syjmuje czŏpka i nastŏwiŏ glacatŏ palica:
– Pojscej i mie chopie, to niy zabulisz sztrofy i puszcza cie fraj!
Tyn mynel łozepinŏ prziporek, wyciōngŏ zymściałego, zszlajferowanego ciulika i napoczynŏ jscać. Ze zadnigo kanapyju autoka słychać hystericzny śmiych:
– Ło żesz we morda! Za taki nōmer, to ci chopie i pomiyszkanie sprawia!

Ło co weta...

Rōłzczasu jedna zwiykowanŏ dama przilazła ku Deutsche Bank ze tasiōm pŏlnōm pijyndzy. Podlazła ku szteli i poprosiōła ło priwatnŏ rzecz ze prezesym banku, bo kciała dlŏ sia łozewrzić kōnto.
– Muszōm łŏni panoczku miarkować, co idzie mi ło srogachnŏ suma pijyndzy. – rzykła ta istno do byamtra.
Po dugotwałych dyskusyjach dali zwōlŏ starucnyj paniczce trefić sie ze prezesym, bo – tak prŏwdōm – klijynt nasz pōn.
Prezes spytŏł sie ło wiela to pijyndzy sie rozłajzi, wiela to tyż ta starucnŏ ōłma kce wpłacić do banku.
Zwiykowanŏ paniczka łodpedziała, iże idzie łōnyj ło 50 milijōnōw ojro. Zatym łozewrziła ta swoja tasia, tyn jeji koferek, coby tego istnego przeprzić, iże to je na zicher prŏwda.
Ganc ajnfach interesowny prezes pytŏ ło pochodzyni tych pijyndzy:
– Roztomiyło paniczko, jeżech festelnie zadziwany takōm ilōściōm pijyndzy, jakŏ mocie przi sia. Jakeście to paniczko erbli?
Ta klijyntka ze rułōm łodrzykła:
– Blank ajnfach. Mōm rada sie wetować!
– Idziecie ło weta? – pytŏ prezes. – Nale ło co sie wetujecie?
Zwiykowano damulka łodrzykŏ:
– Nō, cōż, tarŏzki wszyjsko je myjglich. Na tyn przikłŏd moga sie wetnōńć swami panoczku prezesie ło 25 tysiyncy ojro, iże wasze panoczku jajca sōm śtyrykańciate!
Prezes sie ino lachnōł festelnie i pedziŏł:
– To przecamć je festelnie wicne! Na tyn szimel niy mōglibyście paniczko nigdy tak wiela zarobić.
– Nō, cōż, przecamć pedziałach, co we tyn szimel zarobiōłach moje pijōndze. Sōm łōni fertik wetnōńć sie ło to symnōm?
– A już-cić... wetna sie! – łodpedziŏł prezes ( w kōńcu szlo ło mocka pijyndzy). Wetna sie swami paniczko ło 25 tysiyncy ojro, iże moje jajca nie sōm śtyrykańciate!
Starszyjszŏ paniczka łodpedziała wrōłz:
– Nō, tō wetlichmy sie , ale skuli tego, co idzie lo srogachne pijōndze, musza spytać eźli moga przijńść jutro ło dziesiōntyj ze mojim anwalterym, alwokatym, coby sprŏwdzić nałōcznie i przi świadku?
– Ja, moge być, iże sprŏwdzymy to jutro!
Bez cŏłkŏ noc prezesbōł niymożebnie snerwowany i przetrŏwiōł mocka godzinōw na sprŏwdzaniu, eźli jejigo jajca sōm jak przinŏleżi. Łobadowŏł je ze kŏżdyj zajty. Na łostatku przi spōmożyniu gupigo testu bōł 100 % isty, iże wygrŏ weta.
Na drugi dziyń ło rozwidnioku, ło dziesiōntyj prziszła do banku ta zwiykowanŏ paniczka ze jeji anwalterym, ze jeji prawnikym. Przedstawiōła łobiuch chopōw i tuplowanie powtōrzōła, iże idzie ło weta, kerego stŏwkōm je 25 tysiyncy ojro.
Prezes przichwŏlōł wetowanie ło to, iże jejigo jajca sōm śtyrokańciate.
Starszŏ damulka kŏzała prezesowi spuścić galoty. Prezes spōściōł, zwiykowanŏ damulka gynał łobadała te prezesowe jajca, spytała jesce eźli moge tyknōńć tych jajec.
– Dobra! Tykejcie, bele wartko, 25 tysiyncy ojro je tego we wercie. Zwiykowanŏ paniczka kukła rōłz jesce, pomacała gynał prezesowe jajca...
Wtynczŏs prezes uwidziŏł, co tyn anwalter zwiykowanyj paniczki piere palicōm ło ściana. Kuknōł na ta zwiykowanŏ damulka i pytŏ sie jōm:
– A rzyknijcie mi paniczko po jakymu tyn wasz prawnik, tyn wasz alwokat tak piere palicōm ło ta ściana?
– Anō, wiedzōm łōni, jŏch sie ze mojim alwokatym wetła ło 100 tysiyncy ojro, iże dzisiŏj ło dziesiōntyj z rańca byda dziyrżōła we mojich gorzściach jajca samego prezesa Deutsche Bank!

Gorila...

Ze łogrodu zoologicznego pitnóła srogŏ gorila. Przizwali fachmana łod chytania małupicōw. Po jakisik godzinie pokŏzŏł sie chop ze knarōm, ze flintōm, szpangami i wiydzie na hondelajnie psa dobermana.
Dyrechtor tego ZOO pytŏ sie tego istnego:
– A jakōż wy go kcecie chycić?
– Ganc ajnfach. Wszyjsce pracowniki ZOO łobadajōm strōm na ftorym zicła ta gorila. Jŏ pōjńda tam do kupy swami panoczku i dōm wōm flinta i te szpangi. Zatym wkletruja sie na tyn strōm i ściepna ta gorilla na ziym. Tyn mōj psiŏk, tyn doberman użere go we jajca, gorila zaszperuje sie łapskami a wtynczŏs wy panoczku doskoczycie ku tyj gorili i zapniecie łōnyj te szpangi.
– Nō dobra. Ale rzyknijcie mi ino na jakiego pierōna je ta flinta?
– Anŏ, kejbych jŏ piyrszy śleciŏł ze tego strōma, musisz pōn nŏjprzodzić prasknōńć ze łobuch rułōw tego dobermana!