Pōnbōczek i klachoce...

Po cŏłkim tydniu roboty usiotany Pōnbōczek siednōł se na swojim stolcu i schrōniōł zmochanŏ fresa we gorściach. We tym łoka mrziku jakisik janiołecek prziszŏł ku niymu i pytŏ sie starego Pōnbōczka:
– Mōj ty Bożycku, czamu ty sie niy łoddychniesz? Powiniyneś wykludzić sie kajsik na jakisik dugszy urlałb. Na tyn przikłŏd po jakiymu Pōnbōczku niy pojedziesz fōrt, choby i na Ziymiŏ?... Tam ci je tak gryfnie, tak szykownie...
– Gŏdŏsz na ziym ?– rzyknōł Pōnbōczek. – Na Ziymia to jŏ ani za boga już nigdy niy pojada!
– Jezderkusie! A czamu Pōnbōczku niy? – pytŏ sie tyn janiołecek.
– Bo na Ziymi sōm same paploki i klapidziury! Rōłzczasu, pierōnym dŏwno tymu nazŏd rōłz żech sie tam pokludziōł i... do dzisiŏj ło tym ludzie mocka łozprawiajōm...

Superman kutas...

W takim modernym barze na wiyrchu srogachnego sztokowca zicnōł sie jedyn istny. Łobsztalowŏł tequila, luchnōł jōm jednym szlukym, chybnōł ku łoknu i wyfuknōł śniego. Ku zadziwaniu wszyjskich po pŏruch minutkach juzaś stowo we dźwiyrzach baru.
Łod jednego tisza wstowo inkszy fric, inkszy chop, chybnōł ku tymu piyrszymu i moreśnie pytŏ:
– Panoczku! Jakeś to pōn zrobiōl? Przeca sōmy jakesikbez sto myjtrōw nad ziymiōm!
- Wiedzōm łōni co, ta samtyjszŏ tequila je jakosik dziwnŏ. Szlukna jōm, skokōm, gzuja ku ziymi i jakisik myjter przed niōm sztopuja i miyntko landuja...
Mogecie to łoboczyć...
I richtik – jak pedziŏl tyn istny, tak zrobiōł. Jejigo łozmōwca we srogim sztichu uzdŏł, iże zrobi te same. Wysłepŏł lampus tequili, wyfuknōł bez łokno i... prasknōł ło ziym zatrzaśniynty.
Wtynczŏs gospodzki, kery przyciyrŏł ze zgniylstwym szklōnka, godŏdo tego piyrszego chopa:
– Wiysz, Superman, jak popijesz, jak sie deczko napieresz, to na isto niyzły ze cia... kutas!

Rechnōng łod...

Rōłzczasu na gōścinie, ta takim srogim przijyńciu spichli sie dochtōr i anwalter, jurista. Tyn dochtōr moc usiotany, zmŏchany zadŏwanymi fōrt pytaniōma ło roztmomajte zdrōwotne zachy, podlazuje ku anwalterowi, kery balandruje we nŏjlepszyjsze bez namōlnych, upiyrdliwych byzuchantōw.
– Suchej ino chopie. Jak ty to robisz, iże żŏdyn niy kce wykorzystać sytuacyji i dostać łod cia darmōwyj dorady?
– A, wiysz, wszyjske ustali mie nagabować, kej po takich łozprŏwkach na impryzie napocznōłech łōnym posywać rechnōngi za dorady prawne. Ty tyż tak łod dzisiŏj sprōbuj.
Na drugi dziyń tyn dochtōr tōmpie na poczta, coby richik poswać rechnōngi byzuchantōm, ze ftorymi wczorej łozprawiŏł.
– Yntlich ustanōm mie mynczyć! – raduje sie tyn istny.
Skorzij jednakowōż kuknōł do swojij brifkastli, a tam... rechnōng łod tego wczorejszego juristy, anwaltera!

Grzycznōść, moreśnōść...

Jak mōmy być tak do łostatka grzyczne i moreśne, jakōż to kej bylichmy jesce śpikolami, to sztyjc i jednym ciyngiym łoglōndalichmy Tarzana, ftory łamziōł fōrt na poła sagi. Kopciuszek wrŏcŏł do dōm ło dwanostyj w nocy. Pinokio ciyngiym cyganiōł. Alladyn bōł raubiyrzym i langfingerym. Batman jejździōł bez 320 kilomyjtrōw na godzina. Krōlewnŏ Śniyżka miyszkała do kupy ze siedmiōma synkami. Papaj kurzōł cygarety i miŏł pŏłno wydziyrganych, wydziubanych łobrŏzkōw na sia. Pacman tyrŏł po ćmawym zolu i ćkŏł jakiesik ci farbiste pile łod ftorych dostŏwŏł energiji i sztramskōści. Bolek i Lolek ze swojōm Tolōm żyli w takim babsko-chopskim trzikōńcie. Wywołane chopcy Żwirek i Muchomorek byli pŏrōm gejōw, panoczek Kleks czytŏł ino poradniki Modego Ziylŏrza, Kaczor Donald fōrt łamziōł bez batkōw, a ta cŏłkŏ Smerfetka bōła ino jednōm dziołchōm dlŏ wszyjskich chopōw we cŏłkij dziydzinie....

Nŏjlepszyjszy zeks...

Rōłzczasu jedyn chop, Jōłzel mu na krzcie dali, pedziŏł ku swojimu kamratowi przi ladze biyru we szynku:
– Moja starŏ mŏ dzisiŏj gyburstak i niy mōm anōngu jaki gyszynk łōnyj dać.
– Mōm idyjŏ! – łodrzykŏ kamrat. – Napisz łōnyj taki byszajnigōng, certyfikat, iże kej kce, to moge mieć dwie godziny nŏjlepszyjszego zeksu jaki sie łōnyj ino uzdŏ. Podszrajbuj to i dej łōnyj to na łodwieczerz.
Na drugi dziyń juzaś kamraty spichli sie we szynku.
– Jōłzel, coś dzisiŏj taki prziklapniōny, starośliwy?
– Wiysz! Napisŏłech coś mi pedziŏł, dołech tyn certyfikat mojij babie, ta mie wyściskała, wykusikowała… i wypolōła ze chałpy ze wrzeskym:
– Wrŏcōm za dwie godziny!

Po coś ty mie...

Festelnie zwiykowanŏ baba fangła, złowiōła goldowŏ fisza, i jak to te fisze majōm we zwyku, mōgła sie ta baba łobrać trzi winsze.
– Mōj piyrszy winsz – rzykŏ baba – to sprŏw mi rybecko, cobych bōła takŏ modōm i gryfnōm krōlywnōm.
Ta fisza szkyrtła slotōma, pletwōma i starŏ baba zwekslowała sie we gryfnistŏ krōlywna.
– Mōj drugi winsz – gŏdŏ już krōlywna. – Sprŏw, coby ta moja starŏ chałpa, kerŏ sie już buli ze starōścia we ftoryj jŏ miyszkōm zwekslowała sie we srogi, paradny zōmek.
Ta goldowŏ fisza szkyrtła juzaś slotōma, płetwōma ta starucnŏ chałpa przemiyniōła sie we gryfnisty zōmek.
– Mōj trzeci winsz – rzōńdzi dalszij ta starucnŏ baba. – Kciałabych, coby tyn mōj stary, zabłechowany kot stŏł ci sie zeksōwnym ksiōnżōm ze bŏjki.
Rybka trzeci rōłz szkyrtła płetwōma i tyn stary kocur zwekslowŏł sie we sztramskigo ksiōnża.
Goldowŏ fisza fukła do wody a wkurwiōny ksiōnża wrzescy na ta krōlewnŏ:
– Nō i co, starŏ krapyko? Na jakigo pierōnaś, kurwa, mie... wykastrowała.

Stopierōński brand...

Jedyn istny sztaluje we szynku nŏjprzodzij zajdel ćmawego piwa, zatym kufa jasnego piwa, niyskorzij juzaś szopa ćmawego i zatym kufa jasnygo i tak w kōłko ta samŏ lajera.
– Panoczku! – pytŏ ftosik zdymbiŏły. – A wiela zajdli piwa poradzicie tak bez cŏłki dziyń wysłepać.
– Nō... tak łod dwanostuch do piytnostuch zajdli kŏżdydziyń.
– Eee, to musiecie panoczku mieć stopierōński brand, prŏwda?
– Brand? – pytŏ sie łosłupiŏły biyrbruder. – Przecamć jŏ blank ale to blank niy dopuszczōm ku tymu, coby mieć... brand!