Łata....

Mody chop wrŏcŏ do chałpy ze roboty a jejigo ślubnŏ babeczka, blōndina , fest jowejczeje, i gośno ślimtŏ.
– Czuja sie łokropicznie, diosecko źle – mrōncy ku niymu. – Biglowałach twōj ancug i wypolōłach srogachnŏ dziura na zadku twojich galotōw.
– Niy trŏp sie tym – pociyszŏ chop. – Pamiyntŏsz, iże mōm przeca druge galoty do tego ancuga.
– Ia, ja, na szczyńści! – rzōńdzi juzaś ta babeczka i łobciyrŏ gymba ze płaczkōw. – Dziynka tym drugim galotōm mōgłach przisznajdować, naszyć łata na te spŏlōne galoty!

Brifmarki...

Przilazuje klŏsztornŏ panna do dochtora i rzōńdzi:
– Pōnie dochtorze, jŏci mōm jakosik dziwocznŏ niymoc, dziwoko choroba. Jŏ fōrt we swojich batkach znŏjduja.... brifmarki.
– Nale, siestro, tōż to je niymożebne. Jŏ blank niy znōm takij dolygłōści.
– Nō, tōż łoboczōm łōni, pōnie dochtorze – wlazuje we słōwo ta klŏsztornŏ panna i seblykŏ spōdzik, biylizna.
Dochtōr zaziyrŏ tak, kukŏ... richtik cosik tam je. Drŏpie sie po palicy, zaziyrŏ bliżyj... nō, brifmarki we babskich batkach, jak woła. Kukŏ jesce bliżyj i yntlich napoczynŏ sie lachać...
– Moja roztomiyłe! To niy ma brifmarki ino aufklyjbery, nŏlypki ze bananōw!

Ale ty mosz srogachne....

Jedyn istny łoglōndŏ na widyjo „pornusa”. A tam Murzin, kerymu gryfnŏ szauszpilerka robi dobrze, znaczy sie robi mu „loda”. ,Tyn istny zaziyro na to dugszy czŏs, ze srogōm pozornościōm i łorŏ łōnymu sie tyż festelnie tego samygo zakciało. Wartko przizwŏł swoja starŏ:
– Elza! Pōć sam ino gibko i zrōb mi te same!
Ta jejigo Elza zabrała sie za robota, ftorŏ łōnyj stary łoglōndŏł na fylmie. Tyn istny tak zaziyrŏ rōłz to na mōnitor, rōłz to na swoja babeczka i na łostatku rzōńdzi ze złōściōm:
– Elza! Nale ty to mŏsz srogachne grace, aże srogachne!

We wieluch szynkach...

Rōłzczasu jedyn naprany fric wkulōł sie do szynku, podlazuje ku szynkwasowi, siŏdŏ i sztaluje se sznapsa. Gospodzki, kej uwidziŏł jak tyn istny wyglōndŏ, moreśnie rzyko mu, iże za tela już wysłepŏł i beztōż niy dostanie tego łobsztalowanego sznapsa. Moge nale łobsztalować dlō niygo taksa. Tyn naprany fric, jakōż by inakszij, łodmŏwiŏ i chwiyjnym szritym wylazuje ze tego szynku. Po jakijsik śćwierci godziny tyn istny wrŏcŏ sie nazŏd. Juzaś zicnōł przi szynkwasie i sztaluje u szynkiyrza sznapsa dlŏ sia. Tyn juzaś łodmŏwiŏ podaniŏ tego sznapsa i forszlaguje łobsztalowanie łōnymu aksy. Tyn istny przistojnie łodmŏwiŏ i takim kolybiōncym krokym wylazuje ze szynku. Nale blank niy na dugo, bo pŏra minutek niyskorzij tyn napraniec juzaś sie wrŏcŏ, siŏdŏ przi szynkwasie i juzaś prōbuje łobsztalować dlŏ sia sznapsa. Tymu szynkiyrzowi bōło tego za tela i fest łozgzukany rzōńdzi:
– Suchej pōn ino, jeżeś chopie w dupa naprany i kej ci niy sztimuje taksa, to glingna po policyjŏ!
Tyn napraniec, łożarciuch, cŏłki łozdyrgotany, szeptło do dakla gospodzkimu:
– Teeee, chopieeee, a rzyknij ty mi we wieluch ty szynkach łorŏz łobsugujesz?

Dyrechtōr i... luftbalōngi...

Luftbalōngi, luftbalōngi... Tyn zwyk to już u nŏs dosik dŏwnŏ chyciōł i wszandy idzie ujzdrzić roztolicznych machlyrzy, handlyrzy, kerzy majōm ci je, smycōm je na dugim, rubym kiju ze dupnym kartoflym, we kerym majōm powstyrkane na drōcie te roztomajte luftbalōngi. A to roztomajtŏ gadzina, a to bōnte fresy ze srogimi kicholami i take tam jesce. Cheba załōńskigo roka przidrziło mi sie, iże szołech ze mojōm Elzōm bez Wolka a sam styrcy na winklu mōj dyrechtōr ze takōm lagōm i luftbalōngami na nij. Ludzie! Nŏjprzodzij żech myślŏł, co mi sie cosik na ślypia ciepło (bo tyn dyrechtōr to bōł na isto srogi angyjber, srogachny ku tymu klugszajser). Nale niy, to bōł łōn i tela. Nō, tōż żech symnōł mōj hut, gryfniech sie pokłōniōł i prziliźnie sie go pytōm:
– Pochwŏlōny pōnie dyrechtorze. A cōż to, pōn dyrechtōr tyż kcōm do swojigo geltaku przidubnōńć? Toć, jŏ wiym, jŏ gynał miarkuja, iże we werku knap je ze złociokōma, ale coby aże tak źle już ze panoczkiym bōło?
– Niy, niy panie Ojgyn, to niy tak – pado mi na to dyrechtōr i fresa skukŏł za cajtōngiym, coby go fto niy poznŏł.
– Wiycie, panie Ojgyn kciołech mojij staryj sprawić taki luftbalōng, ale tyn handlyrz niy miŏł drobnych. Dŏłech mu dwiesta złotych i łōn poszŏł je zmiynić do szynku a mie wtyknōł tyn dyszel ze tymi balōngami. Tela, co go już niy ma cheba ze dwie godziny. Jezderkusie! Takŏ gańba! Co tyż ludzie, kerzy mie sam ujzdrzili pedzōm jutro we werku?
Jŏch tak wartko porachowŏł tyn rest luftbalōngōw i wylazło mi, iże tyn handlyrz mojigo dyrechtora niy łocyganiōł, blank ci go niy drzistnōł, bo tych balōngōw bōło gynał za dwiesta złotych. Łōn ino uwidziŏł dufnygo gupieloka i frica, tōż tyż mu wtyknōł hurtym wszyjsko, co jesce miŏł do skalyniŏ, a iże miŏł taki fart, co sie pozbōł wszyjskich łorŏz, to mu jesce na lepsze łostawiōł ta kryja ze tym kartoflym.

Trzi cery...

Jedyn mōndry krōl miŏł ci trzi cery i uzdŏł, coby je wrōłz wydać. Dŏł kŏżdyj śnich po jedny cymbulcu (po jednyj strzale). Wystrzelōła ta nŏjstarszŏ. Cymbulec wleciŏl do banku, a jeji chopym łostŏł bankiyrz.
Wystrzelōła strzydniŏ cera. Strzała wleciała bez łokno do biōra, a łōnyj chopym łostŏł gyszeftsman.
Na łostaku wystrzelōła ta nŏjmodszŏ. Jeji cymbulec wleciŏł do flapsu, do kaczoka. Modŏ podlazła ku kaczokowi, zaziyrŏ tak, kukŏ a sam zicła sie rapitōłza, maluśkŏ żaba. Jak zawdy. Łod malynkości uczōm kŏżdŏ ksiynżnŏ, co przinŏleżi zrobić we takij zituacyji. Nabrała ta modŏ luftu we hośle i dała kusika tyj żabie, tyj rapitōłzie.
Nic sie niy stanōło. Nabrała luftu drugi rōłz i juzaś pokusikowała ta żaba. I juzaś psu na buda sie to zdało...
Na to ta żaba rzōńdzi:
– Pewnikym jeżech festelnie zacaubrowany... trza bydzie festelnie... pocyckać!

Zeks podug prawa...

Zeks podug regli, podug „Prawa Murphy'ego idzie napisać tak:
Jōngferstwo, dziywictwa je ulyczalne!
Niy ma ważne eźli już i wiela razy, eźli ino mogesz, to bier juzaś, bo nigdy niy bydzie, tak jak bōło!
Nigdy niy gŏdej nigdy!
Zawdy mogesz pedzięć „Abo jŏ wiym?” i niych absztyfikant kōmbinyje!
Zeks to sōm na isto ujymne kaloryje!
Nic ci tak niy potynguje zeksu jak wiyncyj zeksu!
Tyn moderny „sexappeal” je ino we pōłowie tym co sōm mŏsz, a we drugiuj pōłowinie tym, co inksze myślōm, iże to mŏsz.
Nigdy niy spŏwej, niy nynej ze kimsik barzij napŏlōnym łod sia!
Po jakymu to zawdy niy tyn dziyń miesinca?
Jak nŏjprościj zahaltować, udziyrżić chopa! – Ino we ramiach!
Wszyjske baby sōm szykowniste i gryfne – kej ino wyszaltrujesz sztrōm.
Niy ma żadnych, brzidnych babōw, moge być ino knap ze gorzŏłōm!
Modsze baby sōm zawdy lepszyjsze!
Podwiyl niy znŏjdziesz ksiynżniczki musisz łobkusikować mocka rapitōłzōw!
Je pŏra zachōw lepszyjszych łod zeksu, pŏra zachōw gorszyjszych łod zeksu nale nic inkszego tego zeksu niy przipōminŏ!
Miyłōść to chymijŏ, zeks to fizyka!
Eźli już to robisz, to rōb to jak nŏjlepszij poradzisz!
Nigdy niy cygōń baby, kerŏ mŏ wiyncyj problymōw łod cia!
Fōrt! Weg! ze winym kobiytōma i ze śpiywaniym! – łosobliwie ze śpiywaniym!
Baby niy zapōminajōm chopōw, kerych mieli – chopy niy zapōminajōm babōw, kerych – niy mieli!
Chop je mocka szczysny ze babōm podwiyl niy napocznie łōnyj przŏć!
Zeks je jednōm ze dziewiytnostuch zachōw, ftorych potrza do „reinkarnacyji”, łostałe łoziymnŏście niy mŏ znŏczynia!
Niy napoczynej nigdy eźli myślisz, iże mogesz niy skōńczyć. Iże niy bydziesz poradziōł zrobić szlus!