Byk...

Zawiydziōnŏ, łoszydzōnŏ swojim życiym zeksualnym baba zwrŏcŏ sie ku swojimu chopowi:
– To bōł cheba ino dziesiōnty rōłz we tym miesiōncu jakeś mie przedupczōł, a jŏch słyszała ło byku, kery poradzi dupczyć 365 razy do roka. Rōłz na dziyń. Nō, i co ty na to rzykniesz?
Chop zaufryjgowany tym porōwnaniym łodpedziŏł ze rułōm:
– Ja, możno i kŏżdydziyń dupczy nale nojprzodzij trza dopedzieć eźli to bōło zawdy ze tōm samōm krōłwōm.

Niy mōm dularōw...

Rōłzczasu jedyn istny, mianowŏł sie Georg, spomiarkowŏł, co do sōmsiydztwa wkludziyła sie nowŏ pŏra. Wartko tyż merknōł, iże baba mŏ rada sie łopŏlać, łobleczōnŏ ino we skōmpe bikini, kere ukazowajōm łōnyj szykowniste i moc srogachne cycki. Starŏł sie tōż tyż przelazować po blisku jak nŏjczyńści, coby mōc se pokukać na nie. Na łostatku niy zdziyrżōł i zaklupŏł do dźwiyrzy sōmsiŏda. Łozewrził mu dźwiyrze srogachny paker.
– Wybŏczōm mi łōni, iże szteruja – gŏdŏ tyn istny – nale niy poradza sie łoprzić, coby niy pedzieć, iże majōm łōni panoczku szykownistŏ babeczka.
– Ja? Nō i co z tego? – łodmrōnknōł sōmsiŏd.
– K’rzeczy łosobliwe wrażyni na mie robiōm szykowniste cycki waszyj panoczku babeczki. Dōm wōm dziesiyńć tysiyncy dularōw, eźli byda mōm te cycki pokusikować, pocałować.
Gospodŏrz już miŏl spierōnić tego istnego, możno i zatuc gizda, kej wrajziōła sie do gŏdki ta baba. Łodciōgła na bok swojigo chopa, napoczli dyszkutjyrować kwilka i na łostatku wrōciyli sie i zaprosiyli tego istnego rajn do pomiyszkaniŏ.
– Dobra – rzōńdzi wkurwiōny chop – za dziesiyńć tysiyncy dularōw mogesz pōn pokusikować, pocałować cycki mojij baby.
Baba ściepla jakelka i cycynhalter. Georg wziōn we gorzci te cycki, napocznōł sie tulić dō nich, głŏskać, łobmacować. Zetwało to pŏra minutkōw aże na łostatku richtik już ściykły chop wrzesknōł:
– Nō dŏwej gibcij, całuj je!
– Niy moga! – łodrzykŏ Georg i sztyjc tuli sie do tych cyckōw.
– A po jakymu niy mogesz pōn? – wrzescy dalszij tyn chop.
– Nō, bo... niy mōm dziesiyńciuch tysiyncy dularōw.

Bez rynki...

Do sztrasynbanki wlazła blōndina i zicła sie na placu łod inwalidy. Zatym do banki wlazuje „kanar” i pytŏ ta baba:
– Czamuście paniczko siedli na placu łod inwalidy?
– Boch jŏ tyż je inwalidka – łodrzykŏ blōndina.
– Jakosik niy poradza zmiarkować, uwidzieć waszygo inwalidztwa. Mogecie mi to wyeklerować?
– Widzōm łōni panoczku, jakisik miesiōnc tymu łopuściōł mie mōj chop... a jŏ bez chuja jak bez rynki!

Kolana sztinkrujōm...

Kejsik we lazarycie flyjgera miała łogolić 80-lytniego pacijynta przed łoperacyjōm. Tak prowdōm szlo ło pachwiny kole jajec. Seblyko tego knakra i uwidziała łogrōmniasty ciulik łōnego. Niy poradziōła sie postrzimać i pedziała:
– Starziku! Nale wy mŏcie srogachny... pyrlik!
A strazik hyrnie na to:
– Suchej dziołcha, jesce jakesik dziesiyńć lŏt nazŏd to jŏ na mojim ciuliku nosiōł kibel ze wodōm jakesik 100 myjtrōw łod studni do chałupy. I to bez hilfy mojich gracōw.
– A terŏzki co? Niy idzie tak już?
– Anō, niy... kolańska mi sztinkrujōm!

Dupa...

Twała sesyjŏ na akadymiji medicznyj. Ze zolu wylazuje markotny sztudynt i chnetki go łotŏczajōm kamraty ze jejigo ferajnu:
–Zdŏłeś?
– Niy!
– A czamu?
–Bo mi profesor zadŏł pierōnym gupie pytani...
– A jake?
– Co trza mieć, coby zrobić klistiyra (lewatywa)?
– Nō i co łodpedziŏłeś?
– DUPA!

Teść...

Bez piyrsze trzi tydnie mojigo małżyństwa bōłech przekōnany, miŏłech take uważowanie, iże mōm nŏjlepszyszŏ świekra na świycie. A to ci i fusbalszpil symnōm łobejzdrzała, a to i ło autokach pogŏdalichmy, bali... i na ryby poszlichmy do kupy. Nō, i yntlich wytrzyźbiŏłech po tym mojim wieleli. Zaziyrōm tak na ta moja świekra a to... szwigerfater!

Łogōnek...

We autobusie siedzi se blōndina za swojim psiokym na klinie. Łorŏz wlazuje festelnie napolōny, łozhajcowany fric i gŏdŏ ku nij:
– Wiysz dziołcha, kciołbych być na łōnego miyjscu...
– Nō, niy jeżech tego takŏ isto! My jadymy do weteryniŏrza coby mu łoerznōł łogōnek!