I sam’ech sie łocuciōł...

Wiycie, Wy moje roztomiyłe, dŏwnoch już nic niy szkryflŏł, bo wszyjsko sie we mojim żywobyciu zwekslowało. Kej ino poszła do Pōnbōczka moja Elzka, świat mi sie blank łobalōł, pobulōł. Niy poradziōłech, i niy poradza przijńść do sia po tym szlagu. Łostała mi ino gorzŏłecka i zŏwiścić tym, ftorzi ze sia jesce per amt mogōm łajzić. Wiycie moje Wy roztomiyłe, ze zŏwiściōm je gynał tak jak ze gorzŏłōm: niy idzie łōnyj pedzieć – styknie!
Nale jŏ niy ło tym dzisiŏj. Glingnōł ci ku mie bez mobilniok mōj kamrat Bruno, coby mie napytać na srogŏ balanga, znaczy po polskimu „bankiet”. Jŏ tam we łostatnich miesiōncach chnet nikaj, krōm mojigo szynku, niy łamza... rŏd żech je, kej zawrza sie sōm ze halbeckōm we mojim pomiyszkaniu. Nale Bruno tak ci mie wŏbiōł i bałamōnciōł, iżech sie na łostatku zgodziōł. Ta balanga miała być we nŏjszykowniyjszym restaurancie we Katowicach (miana szynku niy byda sam wyzdrŏdzŏł, coby to niy bōła ryklama). Szluknōłech ci srogigo sznapsa, zatym drugigo, wysztiglowŏłech sie jak ficywyrt we Boże Ciało, szczewiki tyż żech wyglancowŏl, łobsztalowŏłech taksa i jada. Przi wlazowaniu rajn trza bōło pedzieć hasło: jŏ je byzuchantym Bruna!
Wlŏzech a sam już łod dźwiyrzy mode, gryfniste kelnerki we takich deczko za knap keculkach i ze tabletōma na kerych stŏli te moderne terŏzki „aperitify”. Toch wziōn zarozki trzi, po pierōna mŏ dziołcha trzi razy ku mie przilazować. A driny richticzny „high live”. Tak sie łamżã tam a nazŏd, bele kaj, tu szluknã jednego, tam drugigo a naobkoło same ino take tam „parle france” „hoł du ju du”, „szprechanie po dojczu” i inksze „gawaritje pa ruski”, i co tam jesce. Gŏdōm Wōm baby wyrychtowane, wysztafirowane jak na zilwestrowy bal, chopy we frakach, muzykanty dudlóm tam cosik po cichuśku. Grajōm same ci take kōnski ku łobłŏpianiu. Biera jesce jedna glaska łod takigo wysztiglowanego ōłbra (fuj cheba szampan), biera drugŏ, ja je, to je richticznŏ zimnŏ gorzŏłecka. Zaziyrōm po wszyjskich byzuchantach ażech uwidziŏł mojigo kamrata Bruna.
Nŏjprzodzi przedstawiōł ci mie jakimuś dyrechtorowi... szlukli my po jednym. I sam’ech prziszŏł na te idy, co naszŏ Polska, to na isto dziwoki, łosobliwy kraj: ze ōłbrym, kelnerym idzie połozprawiać po ynglicku, ze kuchŏrzym po francusku a ze jakimsik dyrechtorym, ministrym ino bez dolmeczera. I sam mi sztimujōm słōwecka, ftore ło jednym naszym rajcy gŏdali baby we mangli: „Łōn gŏdŏ jak idiōłt, zachowuje sie jak idiōłt, nale niy dejcie sie zbamōńcić, łō je na isto idijōłtym”.
Zatym Bruno powiōd mie do tisza kaj stŏli take jakesik już fest zwiykowane mamzele. Niy poradza spokopić po jakymu to zrobiōł nale, coch miŏł robić. Prziwitŏłech sie sztramsko, zaziyrōm tak na wszyjske i łorŏz jedna rzōndzi ku mie:
– Jŏ wŏs, panie Ojgyn, skōndsi bocza, nale nie miarkuja skany.... I kca pedzieć, co jŏ już zbliżōm ku śtyrdziystce!
Niy szczimŏłech i łodrzyknōł żech:
– A ze keryj strōny?
I sam sie zrobiōło deczko rōmraju... Bruno wziōn mie kaj infdzij. Po tym dyrechtorze przikludziōł mie Bruno ku takim modernym terŏzki gyszefciŏrzōm „biznesmenōm”. A sōm to ludzie, kerzi do terŏzka niy szafli procnego kōmsztu wetkania hymdy gynał we galotach tak, coby nad poskym niy niy wylywało sie pecynkowe, knolowate basisko. Nō, i jak zawdy wszyjske kcieli na gwŏłt gŏdać, ino żŏdyn niy kciŏł suchać. Jŏch ino rzyknōł take cosik:
– Chopy, mogymy deczko poozprawiać... i możno nōm sie udŏ niy wajać, niy jamrować.
Bruno wziōn mie i zakludziōł do jedzinego frajnego tisza. Ło jŏdle niy byda godŏł, bo jŏ ze tōm mojōm krykōm nic po stojōncku żech niy wećkoł... a bōło mocka roztomajtych warzy.
Nō, i terŏzki sie napoczło. Muzyka gruchła choby fto ze kalichlorku prasknōł a na takŏ maluśkŏ bina wyfukło piynciuch chopa (nyjger, chincyk, indijaner i dwiuch biŏłych) i napoczli tańcować. Pierōnym ci byli musklate. Łobleczōne byli ino we take moderne terŏzki „stringi”, znaczy sie batki ze jednyj szplatki, ze jednyj ino sznōrbyndli. Baby napoczli wrzesceć, kwiczeć, choby piyrszy rōłz chopa widzieli a te pakery, to co mieli nŏjbarzij wercitego (miarkujecie co?), pokazowali ino tym, kere nŏjgłōśnij wrzesceli. Zetwało to jakesik dziesiyńć minut, muzyka ucichła, światło zagasło i ino jedna mało fōncla świyciōła na pojstrzodek tyj maluśkij biny. Muzykanty tak blank cichuśko dudlyli a na pojstrzodek wylazła... klosztornŏ panna. Łobleczōnŏ jak przinoleżi po czŏrnu ze takimi srogachnymi biŏłymi krzidłami na gowie. Wykŏzało sie, iże to bydzie tyn łoszkliwy „sztriptiś”. Nŏjprzodzij ściepła te biŏle krzidła ze gowy... wosy pod niymi miała jak niy przimierzajōnc Claudia Schiffer. Muzyka napoczla grać cosik gibciyjszygo a ta klosztornŏ panna napoczła ściepować ze sia rest jeji prziłodziywku. Niy byda gynał tuplikowŏł, bo chopy, ftore sie swojim ślubnym babeczkōm kcōm sie urwać, nawiŏć miarkujōm ło czym gŏdōm.
Kej już ci łōna blank sago (pŏłnŏ szōstka i to fedrujōncŏ) kukła tak naobkoło i... wyciōngła palec ku mie. Ludzie gorko mi sie zrobiōło ale... doczkōm... I łŏna jak Pamela Anderson szła ci ku mie... po lekuśku, blank z niynŏgła, langzam sie szlajhowala. A jŏ, miarkujecie chopy, niy poradziōłech sie łōnyj doczkać. I yntlich je. blank wele mie, chyciōła mie za graca i biere sie coby siednōńć mi na klinie...Ludzie!
I sam ż ci sie łobudzōł!
Chopy, jedna mōdrŏ dorad ze tego wylazuje: niy słepcie gorzŏły samymu we prykolu!

Ojgyn z Pnioków

Łostŏw to...

Leży chop na łożu śmiyrci... dochtōr pedziŏł, iże niy dotrzimie do rańca. Łoroz wywōniŏł ze kuchyni wōnioczka, zapach jejigo umiyłowanych łod bajtla kyjksōw szokuladowych, ftore narychtowała łōnego babeczka. Łostatkym siył wykarycōł sie ze prykola i pōłznie, szlajchuje sie do kuchyni. Wōniŏczka tych kyjksōw przipōmniała mu dzieckowe lata... łōn wiedziŏł , iże pomaszkyci je już łostatni rōłz we życiu.
Wkiozdnōł do kuchyni i widzi, jak jejigo babeczka rychtuje te kyjksy ło ftorych terŏzki medikowŏł.
Lŏstatkym siyły siōngnōł po jedyn kyjks i we tym łoka mrziku łōnego baba praskła go lapōm bez pychol...
Ty giździe! Łostŏw to, bo to je ... na lajchynszmałs, na twoja STYPA!

Ajnfachowe pytani...

Łocuciōłech sie rōncz ino napocznōł sie szarok, kej ino widniało... znacy sie, ło drugij po połedniu. Ze stopierōńskim kacynjamrym... ze mojigo organizmusu fōngowŏł ino... mōj zygarek... Weżgołech wezrok we zol achtlika, ftory stŏł łod wczorej na nachtiszu...
Moja starŏ zwyrtŏ sie po chałpie, przetwiyrŏ sie po cŏłkim pomiyszkaniu i już miarkuja, co zarŏzki przijńdzie ku mie i cosik mi wypokopi do roboty. Jakech miyniōł po pŏruch minutkach posywŏ mie do sklepu po żymły, cobych blank głōdny niy łamziōł... nō poswała mie we takim „szczytnym” cylu ganc ajnfach.
Nō, tōż wartk pod brałza, łobleczōnko i pyndaluja do delikatysōw. Drōgōm mijōm zadichtowanŏ do łostatka ludźmi kwieciarnia i we mojij, jesce niy blank trzyźbyj palicy, grōntuje sie dziobelski kōncypt łominiyńciŏ raji. Sztaluja plac we raji, bo razinku stŏł w nij sōmsiŏd i gzuja do sklepu, do tych delikatysōw. Bocza ło tym, iże na łodwieczerz mŏ wparzić ku mie kamrat i ugōścić go przeca bydzie trza, toć tyż, nŏjprzodzij na sztand monopolowy... Kupuja gorzŏłecka (nō, tak ze śtyry halbecki), miōdzik, pŏra szejściopakōw roztomajtych zortōw biyru, jakesik łorzyszki, chipsy, łogōrki, łoliwki. krōno kyjza i inksze tam jesce duperele nadŏwajōnce sie na... zapitka. Bula za wszyjsko zgodliwie, wylazuja ze delikatysōw, razinku tyn mōj sōmsiŏd przi tofli we kwieciarni, tōżech festnie sztramsko... Śmigōm ze pŏłnym rukzakym i kwiŏtkami do dōm – myśla se, iże moja dzisiyjszŏ organizacyjŏ, to niy w kij pierdziŏł. Wkarowŏłech do dōm, kłada przed mojōm starōm sprawōnki... zadowolniōny ze sia jak sto dioskōw i po jakimsik łoka mrziku na ziym sprowŏdzŏ mie jedne, jedzine ajnfachowe blank pytani:
– A kaj... żymły?

Berkmōn...

Rōmbǒł berkmōn klocek, rōmbǒł go pod ścianōm i przy tym rōmbaniu ciulnōł sie w kolano, a iże go zaskoczōło to nǒgłe zdarzyni na skorzyjszy wyjazd dostǒł pozwolyni.
Poszǒł se szpōngym jak mamlas po glajzach a sam na zakryncie dupła w niego ajza. Kejby sie łobejzdrzǒł za siebie do zadku, to by bōł uniknōł przikrygo wypadku.
Stanōł i nadepnōł na kulok urzniynty i gwōźdź zarościały wlǒz mu aż do piynty. Musiǒł borok siednōńć na łokorkōw kupie, zarǒz poczuł drzizga w swojij chudyj dupie.
Berkmōn aże skoczōł, helm mu śleciǒł z gowy i ciulnōł tōm gowom w ring łod łobudowy. Buła mu wylazla na pojstrzodku glacy, straciōł rōwnowǒga i ciulnōł na cacy.
Jak leciǒł na plecy chyciōł za kolyjka, palec mu przitrzasła jakoś kurwa belka. Chyciōł za betōnik, kiery wisiǒł z kraja, betōnik wyleciǒł i dostǒł nim w jaja.
Drōty, co styrczeli wlejźli mu do miecha, trza mieć kurwa noga pierōnskigo pecha.
Jeszcze zdōnżōł chycić jakoś deska z zadku, pōłka go przitrzasła i śćwierć tony flapsu.
Gǒdajōm – cufale niy depcōm pǒrami, jako to jes prǒwda słyszeliście sami. Tako ci jes niebezpiycznǒ robota gōrnika. Niy rob nic na dole – to dukniesz rizika!
Pozdrowiōm piyknie .... ha, ha, ha ....

Aptryt ...

Miarkujecie, iże wszyjskie Polŏki (Ślōnzŏki już terŏzki tyż sie tego naumieli) sztyjc i jednym ciyngiym jamrujōm i wajajōm. I prŏwdōm je, co inksze łō nŏs godajōm, iże:
„Polŏki majōm ci tako nŏtura, taki zwyk, iże kejby sam dō nŏs, tu na ziymia śleciŏł janioł direkt ze niyba, to zarŏzki by my mieli łōnymu cosik dlŏ przigany”.
Przeca styknie kuknōńć terŏzki we telewizyjŏ, a tam ci ino labiydzynie, molyndzynie i wszyjsko wszyjskim niy jes rade, pra? Mōm prawie? Nō! Mōm! Choby ino na tyn przikłŏd taki fal:
Pyndaluje wartko chop na banchowie (kaj? to Wōm niy rzykna). Tyrŏ ci tam a nazŏd i łorŏzki wkarowŏł do haźlika. Lechuśko dychnōł i czytŏ na dźwiyrzach:
– Kuknij na lewo!
Kuknōł, a tam naszkryflane:
– Kuknij we prawo!
Gawcy sie we prawo a tam jak byk naszrajbowane:
– Co sie tak gupolu zwyrtŏsz i fōmlujesz, coś taki bizygōn, kerymu sie wszyjsko niy zdŏ? Dlŏ ftorego wszyjsko niy ma dobre? Kcesz sie zadek łotrzić ło tyn aptryt ????

Trzikōnt...

Trefiōłech kejsik we szynku ze tańcowaniym starszyjszŏ baba (jŏch miŏł wteda kole śtyrdziyści lŏt). Wyglōndała richtik szykownie... jak na te swoji cheba bez sześdziesiōnt lŏt. Kejech jōm tak weźrokym łobadŏl wypokopiōłech, iże musi mieć pewnikiym gryfnistŏ i fest gorko cera. Szluknylichmy pŏra sznapsōw a łōna spytała mie eźlich choć kedy poprōbowŏł „szportowego debla”.
Nie miarkowŏłech co to je i łōna mi zarŏzki wytuplikował, iże to je taki trzikōnt ze mamulkōm i ze cerōm. Napocznōłech sie to frosztelować i wystawiać sie jeji cera. Łodrzyknōłech, ize nigdy czegosik takigo niy prōbowŏł. Szluknylichmy jesce pŏra sznapsōw i na łostatku łōna rzykła:
– Nō, tōż dzisiŏj je twōj szczysny dziyń.
Pojechalichmy dō nij do chałpy, wleźlichmy do jeji pomiyszkaniŏ i łōna wteda zawrzeskła łod proga:
– Mamulko, niy śpisz jesce?

Pampōńskŏ kwŏlba....

Na podzim to tyż i pampōnie – jak rybkŏrze – majōm we mōłdzie kwŏlić sie choby sto dioskōw. Kwŏlba ci je takŏ, iże blank przi tymu idzie łogupnōńć. Zeszły tydziyń gŏdŏłech ło tym gryfnym polskim zwyku, ło dożynkach. Tu mi sie razinku spōmniało, iże kej my jesce ze Mamulkōm i Tatulkiym wyjyżdżali na wywczasy do Jeleśni kole Żywca, bōł ci tam jedyn bamber, kery pierōnym miŏł rŏd sie kwŏlić. Tak ci sie kwŏlōł, iże wszyjskie mieli tyj kwŏlby pŏłno rzić. Siedzieli my tak kejsik wszyjskie na gōnku, nō i jak zawdy prziszło do gŏdki fto tam wiela napochoł bez żniwa. Jedyn gŏdŏ, co u niygo byli byrki, iże kej jedna ze drzewa śleciała chopowi na palica to zarŏzki dostŏł kopfszelōnt, znaczy wstrzōns mōzgu. Jejigo kamrat juzaś prawiōł, co u niygo na polu rośli take blumkōłle, iże je musiŏł ze pola fōrōm po jednym skludzać do dōm, bo mu wiyncyj na fōra niy wlazło. Na to mōj Tatulek, blank ze powagōm gŏdŏ ci tak:
– U naszego starzika we Logiewnikach rośli ci take jabka, rynety, iże na fōra, kerōm swoziyli je do pywnice wlazło ino jedne jabko a ciōngnōńć musieli jōm dwa kōnie, dwa belgijoki.
– Nō, i co? – pytŏ tyn istny, kerego mianowali chwŏlnŏ rzić.
– Anō, rōłz śleciało ci jedne jabko na cesta i blank ci sie rozpukło.
– Nō i, nō i? – juzaś sie pytŏ tyn istny.
– Anō tela, iże kej te jabko sie łozleciało, wylazła ci śniego takŏ srogŏ glizda, iże zarŏzki zeżarła nōm jednego kōnia.
Gŏdōm wōm, śmiychu my mieli tela, iże do dzisiŏj to jesce spōminŏm.