I co mie sam jesce dziyrżi?

I co mie sam trzimô? Co mie sam dziyrży? Pōnbōczku, na isto co mie sam jesce dziyrży? Pōnbōczku, niy dej tak dalszij żyć! Anō, samech sie urodziōł, i sam kca zemrzić. I sam idzie łozprawiać take cepiate wice, szpasy. Bo cheba wszyjskie miarkujōm, co ta piyrszô połowina życiô popsowajōm cowiekowi łojce, a drugô – dziecka! Ale tam. Jô już sam kejsik gôdôł ło mojij Starce Klarze. Łōna zawdy łozprawiała nōm śpikolōm roztomajte gysziszty, roztomajte bery. Kciôłbych terôzki rzyknōńć cosik, coch spamiyntôł ze modych lôt i – coby mi żôdyn niy przeciepnōł, iżech je małupica lebo papagaj – byda to rzōndzioł tak, jakech to spamiyntôł: Bōła ci rōłz gospoda, niy, niy ta łod Pyjtra, ino inkszô, tyż gryfnô. We tyj gospodzie szło pojeść, pośniôdać, no i szluknońć mało-wiela, tela – co inakszij niźli u Pyjtra – gospodzki niy dôwôł na pōmp. Ino kciôł, coby zarôzki bulić i to rubymi. Wszyjskie naobkoło to miarkowali. Nō i kejsik przikludziyli sie tam dwa miglance. Niy mieli żôdnych betkōw ino ździebko pomyślōnku. Co tyż mieli robić? A dyć łōni już na Barskij (tôrg we Chorzowie) dowiedzieli sie, co tyn gospodzki nic niy do na heft. Tak ci dugo medikowali aże wypokopiyli. Wlejźli sie gryfnie rajn do tyj gospody, zicli sie szykownie a jedyn śnich miôł gryfny koferek, drugi sztramsko tasia. Tyn istny, tyn karczmôrz tak sie gawcy i wrazidlato pytô: – A łōni, to łod kany, skōndsi? Cym tam jarmaczycie, co tam kajplujecie? – Anō, mōj kamrat kajpluje sznaplami, sznōrōwkōma do szczewikōw, gutalinym i byrsztami. A jô mōm sam kichole na przedej! – łodrzykô jedyn miglanc. – Kichole, sznupy na przedej? Jak to tak idzie? – pytô sie gospodzki. – A dyć blank ajnfach. Jet ci sam u nôs we Sosnowcu taki werk, kaj sie te kichole, kiere jô sie sam lajstna, sztapluje, garniruje i niyskorzij dalij kali, dalszi sprzedowo. Przeca niy kôżdy je zadowolniōny ze swojij fresy i swojigo kichola. Skuli cego ludziska nôjbarzij wajajōm? A dyć wajajōm na kichole. A wy gospodzki, môcie tyn kichol nikej côłki kibel kobzoli. Mogecie ale sam nōm go skalić. – Jak to, jak to skalić? Jesce terôzki podwiyl żyja? – pytô sie tyn istny. – A dyć niy zarôzki! Jô sam terôzki kłada na tyn blat sto złociokōw, a łōni mi dajōm tyn kichol zarôzki, kej ino kipnōm. – Gôdôcie, co dziepiyro kej mi sie zemrzi? A przeca po jakiego dioska tam we truchle, tyn pyrkaty kichol bydzie mie sie nadôwôł? I dowocie zarôzki côłke sto złociokōw? – Gynał! Dowōmy sam zarôzki sto złociokōw, ale kejby sie ftosik zegziōł, i kciôł niyskorzij sie ze tyj parady wykiołzdać, buli jesce rōłz tela! – Nō, tōż sztama, dôwejcie mi sam zarôzki te sto złociokōw! – pado gospodzki. – Po maluśku, panie ōłber, muszymy tyn kichol nacechować, coby nôs żôdyn niyskorzij niy łocyganiōł, niy łoszydziōł. – łodrzyknōł jedyn ze tych miglancōw. Wyjimajōm, srogi pitwok, szpirytusowy bryner i warzōm taki cerwiōny lak, szlajfujōm i grzejōm tyn pajtok .... Gospodzkigo ździebko strach łobleciôł, mrowce mu po plecyskach napoczli tyrać... – Ej, ej, a co wy kcecie sam zbajstlować? – pytô sie wystrachany. – Nō, a dyć nic, ino wôs kcymy nacechować. Przeca dowōmy sto złociokōw, to muszymy gynał miarkować, iże tyn kichol je nasz. Jedyn sztympel i fertik! – Coście pedzieli? To jô mōm taki łosztymplowany tyrać choby kormik abo gańć? A dejcież wy mi pokōj – zawrzesknōł gospodzki, kej sie i tego pitwoka i tego łognia zlynknōł. Niy ma żôdnyj „umowy”, jô... jô wylazuja ze takigo konszachtu! – Co? Jak? Łodmiyniōło wōm sie? Miarkujecie, co wôs to bydzie sto złociokōw geldowało. – pytajōm sie wrōłz łoba miglance. – Stanowiynie je na zicher sam podszrajbowane i nic sie już niy do zwekslować. Szynkorz côłki znerwowany, rozgzukany, jesce cosik prōbowôł przełōnacyć, ale wszyjskie we tym szynku widzieli i byli mōnter, co gospodzki dôł zwōlo na przekajplowanie tego kichola i niy łostało mu nic, ino chycić sie za kabza i wybulić te sto złociokōw sztrofy. Kej już wybulōł te pijōndze, te dwa miglance zicli sie gryfnie na jejich zeslach, napytali sie inkszych kamratōw i napoczli ćkać i słepać, a za kōżdōm razōm, kej dźwigali lampus przisrywali: – A to, gospodôrzu, a to barman, za wasz KICHOL! I to sie terôzki tak modernie mianuje: „marketing bezpośrydni”, pra? Nale, moge być i tak, jak to sie przidarziło mojimu kamratowi, zyjmanowi, ryżymu Jyndrysowi. Wkarowoł ci łōn bōł do szynku we Gdyni (lebo Gdańsku, niy bocza) i łod proga wrzescy choby go ze skōry łodziyrali: – Chief! Chief! Bōłech bez côłkie pōł roku na morzu, dejcie mi sam, a wartko, cosik srogigo, łobłōnczastygo i nafolowanego łod gōry do spodku gorzôłōm! – Robi sie Jyndrys, zarôzki – łodpedziôł mu ze rułōm gospodzki. – Moge to być naszô rubô Marika?

Mōj kamrat i jejigo dijyta....

Dŏwnoch niy pisŏł ło cufalach, kere sie mi przitrefiajōm wele mojij siyni. Ale terŏzki musza spōmnieć fal ze łōńskigo tydnia. Wylazowŏłech – jak to mōm we zwyku – na laga biyru do mojigo szynku na Grunwaldzkij i łorŏz sztopnōł mie kamrat, Janiurcynyj Pyjter, keregoch już pierōnym dŏwno niy widziŏł. Miŏł ci łōn take zaślimtane łod cygaretowego smōndu i zbrōnotniałe łod niymocnych leberkōw ślypia a ku tymu jesce stopierōńsko zachrapociały głōs: – Te! Ojgyn! A żyjesz to jesce? – napasztnōł mie na winklu Krojcki. – Anō, Pyjter, żyja tela, co to jes za życie chopa na pynzyji? – łodrzyknōłech. – Ja, ale dobrze wyglōndŏsz... miarkuja, co ci sie darzi, abo chocia mŏsz rŏd... biyr. – fandzoli jak zawdy Pyjter. – Widza, co mŏsz nowy gybis... a i u golaca bōłeś, ja? – No, sztimuje... ale pewnikiym niy to kciŏłeś mi pedzieć... – łodrzyknōłech mu juz deczko snerwowany. – Gŏdej, co tam u cia słychować. –Wiysz Ojgyn, jŏ jesce do terŏzka niy poradza sie spamiyntać po takim jednym stopierōńsko szpasownym cufalu, kery mi sie przitrefiōł niydŏwno. – Niy gŏdej! A co takigo ci sie przitrefiōło? – Wiysz Ojgyn, mōm psiŏka. Poszŏłech do Kauflandu, coby sprawić mu ze dwa-trzi pakyty tego modernego Pedigree Pal Junior... tyn pierōński gizdōń ino take maszkyty żre... a je już pōłtora roku stary. – Nō, cosik mi ta łozprŏwka wyglōndŏ na dugszŏ... wlezymy rajn do mojigo szynku, łobsztalujesz po ladze (czamu jŏ mōm łochyntolowi fōndować?) i mogesz dalszij łozprawiać. Wleźlichmy rajn, Pyjter łobsztalowŏł po zajdlu piwa i ku tymu po sznapsie. Zicli my sie na lufcie, nō i suchōm, co tyż to bydzie fabulōł tyn mōj kamrat... – Wiysz Ojgyn, stanōłech ze tym sprawōnkym we raji do kasy, kej łorŏz jakosik baba za mojimi plecōma pytŏ sie mie eźli jŏ mōm psa... cōż tyż to za pytani? – Nō, i... – markiyruja, iże mie to interesjyruje. –Jŏ, wiysz Ojgyn, tak bez dugszigo medikowaniŏ łodrzyknōłech, iże niy, inoch razinku napocznōł wywołanŏ dijyta... dijyta Pedigree Pal, coby małowiela ściepnōńć ze basiska, czegoch ale miŏł niy robić, bo wylandowŏłech ci we lazarycie na OIOM-ie... – Toś to wysztudiyrowŏł Pyjter! – To jesce nic Ojgyn. Pedziŏłech tyj babie, iże tak po prŏwdzie ściepnōłech ze dwadzieścia kilo ze basiska, tela, coch sie chnetki łocuciōł ze roztomajtymi jegłami i rułkōma powstyrkanymi bele kaj na tym OIOM-ie. Ale dijyta jes fajnistŏ i ino trza zawdy wylazować ze chałpy ze kabzami naladowanymi do pŏłna tymi klōmpkami Pedigree Pal i ćkać je, kej czowiek napoczynŏ mieć głōd. Bo to ci jes jŏdło, ftore mŏ we sia wszyjske tajle, kerych potrza do zdrowygo życia... i byda ta dijyta dalszij używać. – Chopie! Aleś to zagiździōł! I co dalszij? – spytŏłech i łobsztalowŏłech terŏzki jŏ po ladze biyru. – Wiysz Ojgyn, wszyjske ludzie we tyj raji byli łocaubrowane mojōm łozprŏwkōm a łosobliwie srogi chop, kery stŏł za tōm wrazickōm babōm i mało mu basisko niy pukło łod śmiychu. A ta baba niy dała pokōj i dalszij ci mie pytŏ: – A to łōni wylandowali na tym OIOM-ie skuli tego, iżeście sie zagidziyli, zatruli tym jŏdłym dlŏ psiŏkōw, ja? – Niy, niy paniczko. To skuli tego, iżech siednōł se na wele borsztajnu na hulicy i napocznōłech sie lizać swoje jajca. Wtynczŏs ci mie prasknōł autok! – Jezderkusie! Pyjter! Ale to nametlŏł! – Ja, ja Ojgyn... ale nŏjgorzij bōło ze tym istnym, co stōł za tōm babōm. Pō niygo musiała przijechać waleska (pogotowie retōnkowe), bo blank ci sie niy poradziōł ze śmiychu spamiyntać! Ojgyn z Pnioków

Jedyn, jedziny rōłz...

Môj, to môj i swoji prawa mô. Łozprawiôł mi stary Alojz Bregula, jak to kejsik we môju nachtigale klōnskali za łoknym (łōn miyszkôł kole „ligi”, kole tyj „doliny gōrnika” , ale łod Maciyjkowic) , hica ci bōła festelnô bez côłki dziyń, flider wōniôł za łoknym, choby côłki fynsterbret parfinym ftoś popyrskôł, a łōn ci ze swojōm starōm kładōm sie do pryka, bo już bōło dobrze na łodwieczerz. Łōn, kej ino lygôł, już mu sie ślypia zawiyrali, już mu sie ślypia klapli, ale jego starô krynci sie, zwyrtô, fajtô sie we lewo, we prawo, wylazuje na poszwa, wlazuje rajn pod pierzina, ciyngiym tam a nazôd, i blank ci niy poradzi nynać. Łorôz tyż tyrpie tego swojigo chopa i po cichuśku gôdô ku niymu: – Lojzik, Lojzik, suchôsz ty mie? – Suchōm, suchōm, ale kciôłbych już spać – pado Bregula, i łobrôcô sie na drugô zajta we prykolu. – Lojzik, Lojzik, a rzykni ty mi ino, zdradziōłeś ty mie kiedy, abo niy. – Cicho być Hyjdla, aże być cicho. Co cie dzisiôj siokło? Pytlujez i pytlujez, a mie blank niy dôwosz spać. – Nale, Lojzik, takeś sie dupōm ku mie zwyrtnōł, ani mie niy pohajosz, kusika niy dôsz, to chocia rzyknij: zdradziōłeś ty mie ty, abo niy? – Jezderkusie! Ale ty tyż poradzisz kwiōnczeć, ale ty poradzisz być zmierzło. A kej ci powia, dôsz ty mi już yntlich pokōj. – Dōm Lojziku, dōm, ino mi rzyknij eźliś mie chocia rōłz zdradziōł? – Nō, możno to bōło rōłz, wiysz, tam we zanatorjōm, nō... zdrôdziōłech cie rōłz. Ale... ale na zicher, ino rōłz! I to pierōnym dôwno tymu nazôd! A Hyjdla jak ci sie niy łodwinie, jak ci go niy prasknie bez pysk: – Dzisz go łochyntola pierōńskigo! Rōłz! I prask ci go tuplowanie we fresa. – Hyjdla! Co cie siokło? Co we cia za diosek wlôz? – A niy przidało by ci sie terôzki.... tyn jedyn, jedziny RŌŁZ?? Ojgyn z Pnioków

Kartofle, kartofle...

Łojciec ze swojim synkiym handlujōm kartoflōma po roztomajtych zidlōngach. Jak zawdy wjyżdżajōm na plac i wrzescōm: – Karofle! Kartofleee! Ze drugigo sztoku wychylōła sie modo baba i rzōńdzi, iże winszowała by sie... – A wiela wōm paniczko potrza? – Anō, śtyry miechy! – Synek! Deptej na wiyrch! – gŏdŏ łojciec. Na wiyrchu baba sie pytŏ: – A wiela byda musiała zabulić? – Anō, jak dlŏ wŏs paniczko, to uczyni 200 złociokōw. – Hmmm, niy mōm tela, ale sōm łōni panoczku już majoryntny, dorōsły, mie tyż nic niy brakuje, to możno jakisik nōmerek, jakesik wartke dupczyni? – Anō, musiŏłbych pogŏdać ze fatrym. – Nale, nale, wiedzōm łōni panoczku, sōmeście już majoryntny, to po jakego pierōna pytać łojca? – Jŏ jednakowōż kciŏłbych sie fatra spytać... – Nale po jakiymu, panoczku, po jakiymu? – Bo wiedzōm łōni paniczko łōńskigo roka przedupczylichmy kajsik kole 8 tōn naszych kartofli!

Szlag mnie trafia!

Mało mnie szlag nie trafił. Jak zwykle od ponad piętnastu lat wrzucam od czasu do czasu mój filmik z You Tube wraz z napisanym tekstem po śląsku. Dziś dostałem wiadomość, że wszystkie moje dzisiejsze wpisy to, krótko mówiąc SPAM, który narusza standardy. Co z kretyn to wymyślił?

Cygarety we lazarycie...

Kejsik łozprawiŏłech ło tym jakech ciepnōł cigarety a dzisiŏj połozprawiōm ło kurzyniu cigaretōw. Tak po prŏwdzie, to jesce we starożytniōści, we IV wiyku przed Pōnbōczkym, tuplikowŏł jedyn ze trzech nŏjsrogszych greckich filozofōw – sōm Arystoteles, iże to muzyka łagōdzi łobyczaje, a juzaś mocka lŏt tymu nazŏd gŏwyndziōł tyż na tyn szimel Jerzy Waldorff, keregoch miŏł zawdy w srogij zocy. Ale dzisiŏj naskwol, możno na łostuda, byda terŏzki eklerowŏł, iże cigarety holkajōm nasze łobyczaje. Ino trza spomiarkować jedyn taki fal, iże nikaj niy kurzi sie tela, co na lazarytowyj siyni. Tōż to przeca je ta naszŏ „oaza wolności”, kaj we smyndu łoparach dochtory i pacijynty cuzamyn do kupy, do grōmady flyjgujōm, piastujōm tyn diosecki nŏłōg. Lazaryt jak lazaryt. Żyć idzie. Lazaryt, a juści, zaobycz kuriyruje. Ku tymu ci przeca łōn je. Nō i stoji ło zdrōwie pacijynta. Tela ino, co robi to jednōstajnie i smyntnie. Ganc ajnfach, idzie wykopyrtnōńć z nudōw; czas ci tam sie ciōngnie jak cuch po galotach. Jedzinym placym, kaj te wszyjske pacijynty, ftore jesce same poradzōm deptać, bali niykōniycznie te, co same kurzōm, ale łosobliwie kurzoki, mogōm znŏjść jakisik erzac światōwygo życiŏ – je ci rauchcimer na halbsztoku, we kŏżdyj siyni lazarytu. Pewnikiym znŏcie te miyjsce – tōż to tam, kaj we winklu styrcy przepŏłniōny aszynkibel, a wymiarkowanie niytwŏłōści naszych marzyniōw zmōgŏ pukniyntŏ fynsterszajba kalnego łokna. We tym ci lazarycie kurzi sie moc wiyncyj niźli kaj indzij. Sprzycznōść? Ino dlŏ tych, ftorzi nigdy niy przekroczyli proga tyj zŏcnyj insztytucji, nigdy niy kurjyrowali sie we lazarycie. We tym rauchcimrze łozprawiōmy zŏwzitŏ ło pogodzie, dzieckach i fusbalu, ło wieczornym prōgramie telewizyjnym. Nŏjczyńści jednakowōż tymatym naszych klytōw sōm diagnōłzy i zabiygi, analizy i ryntgyny. Chnet ci we niyskōńczōność ciōngnymy, szpulujymy take łopowiyści: U jednyj mojij kamratki mieli we podejzdrzałōści zapŏlynie dudōw, ale kurjyrowali jōm na leberki, a niyskorzij wykŏzało sie, iże mŏ świyrzb i wandrujōncŏ nyra. Czowiekowi pieślawymu, fest niyłodpōrnymu, ftory zarŏzki widzi sie we rōli „jednyj mojij znajōmyj”, blank niy lza tego wszyjskigo suchać. Ale przeca my niy sōmy blank guche, do sto pierōnōw! Nō, akuratnie, niy jeżechmy przecamć guche. Beztōż dŏwōmy pozōr, wysuchujymy ciyrpliwie, a bali i ze istōm dōłzōm interesy i dociyrnōści tych wszyjskich czyście łozpoznanych gyszichtōw niymōcy, wszyjskich ze tego świata znŏjōmych. Niy sōmy tyż ślepokōma. I skuli tego upokornie wpatrujymy sie we fresy naszych kamratōw niydoli. Wele mie razinku stanōł mody karlus. Tak na augymas zdrōwy i mōnter jak rydzka. Na unterarmie miŏł wydziyrgane: „Wybŏcz mi Pōnbōczku, mamulcyne płacki”. Na jakigosik heresztanta niy bōł jednakowōż podany. Skōndsi, eźli niy ze heresztu, miŏł zatym tyn bogobōjny manifyst na gracy? A, miarkuja, pewnikiym dostŏł wōłani na stŏwka. Je sam snami pŏruch rykrutōw, ftorzi wykrōncajōm sie łod armiji. Musza dopedzieć, co to bōło jesce podwiyl minister Klich niy łoznŏjmiōł szlus ze przimusowym asystyrōnkym. Nŏjciykawsze bōło to, iże te karlusy wandlujōm ci sie ze roztomajtych strzodowiskōw, kere łozeznŏwajōm sie łod sia niy ino pod zglyndym kultōry abo poziōmu życiŏ. Wetnōłbych sie, co we cywilu, znaczy sie na „wolności” – jak gŏdōmy we tym naszym lazarycie ło świycie skukanym po drugij zajcie kalnygo, ufifranego łokna – te mode chopcy na beztydziyń pierōm sie miyndzy sobōm na śmiyrć i życie. Jedyn śnich je raperym, inkszy juzaś kimsik ze zorty skina, trzeci juzaś to intylyktualista, taki brylŏk, okularnik – jak to śpiywali poduk Agnys Osieckij – dŏłbych gowa, interesjyruje ci go... botanika. Ale tukej wszyjske sōm pogodzōne. Lazaryt niy ciyrpi wzajymnyj wrōgości, na isto glajchuje wszyjske idyjologicne inkszōści. Karlusy trefiajōm ci sie we tym rauchcimrze na sztachu, zatym jesce szkacōm, kōłblujōm, łozprawiajōm wice i fabulōm ło żywobyciu. Kupluje łōnych jedne; bar’zo, ale to festelnie bar’zo niy majōm rade pōjńść do wojska. A ze drugij zajty styrcy i kurzi mody karlus ze... Kaukazu, ftory gŏdŏ ze takim inkszym, cudzym akcyntym. Zwōni do kogosik mobilniokym. Niy poradza tego spokopić, bo rzōndzi we jejigo rodnym jynzyku z kerego niy poradza ci blank spokopić ani słōwecka. Ale, ale, zarŏzki, niy, niy, cheba jednakowōż cosik ci wymiarkowŏłech. W swoji łozprŏwki, wyznania rōłz za kedy wplŏtŏ swojsko brzmiōnce słōwecka: – Всё зубы целые – chytōm polekuśku. Ciykawe, ło czym moge łōn ciyngiym łozprawiać, rōncz nŏgle we pojstrzodku zdania gŏdo po rusku, i to szpasownie, jednym ciyngiym, iże wszyjske zymby mŏ jesce cŏłke. I po jakiymu niy moge tego wszyjskigo ło tych zymbolach pedzieć we rodnym lynzyku? A eźli możno blank niy gŏdŏ ło sia, ino łopisuje swojimu łozmōwcy, gyjgnerowi forcugi jakisik szykownyj dziołchy? Abo kōnia? Wszyjsko je ci sam mōjglich. Życie przeca pŏłne je zagŏdkōw. Dochtory tyż kurzōm. Znaczy sie, zaobycz kurzōm we swojim szprechcimrze, ale rōłz za kej bywŏ, iże przilazujōm ku nōm. Styrcōm do grōmady kole tego ci nafolowanego aszynkibla i bez gańby łozprawiajōm sie bery ze życiŏ łoddziału. – Bōła u nŏs niydŏwno na praktice jedna szwestera. We historyji choroby chnet łoziymdziesiyńcioletnigo, przikowanygo do prykola pacijynta zapisała po nocnyj szychcie: We prykolu aktiwny – łozprawiŏ dochtōrka we zielōnym kitlu. – A jŏ kejsik widziŏłech – podchytuje jeji kamrat we szafirōwym kitlu – wpis jednego ci kuśpika, kery pojechŏł ku niyszczysnymu falowi: Pacijynt ci bōł użarty bez niyświadōmo gadzina w rzić. A we nŏwiasie jesce: We haźlu! Styrcysz, suchŏsz, kurzisz, a czas poleku płynie sie i płynie. Szczwŏrtyj cigarety już ci jednakowōż wybakać niy dajōm. Na nasz halbsztok wpolōła łoddziałowŏ ze jakimis papiōrami pod parzōm i wrzescy na cŏłki karpyntel, choby my blank guche byli: – Kery swŏs to Ojgyn z Pniokōw? Po cōłkim łoddziyle wŏs szukōm panocku. Kajście sie straciyli? A ciōngnōć mi sam wartko na klistyra! Nō cōż, klistyra we lazarycie – świyntŏ rzec! Ale, niyskorzij juzaś sie zakurza i to niy jedna a ze trzi cigaety i... tela!

Myszy i sznaps na gibko...

Wkarowała miymieckŏ mysza do szynku, zicła sie na zeslu i wrzescy na côłki karpyntel ku gospodzkimu: – Zajdel „Heinekena”, i to... zarôzki! – Moga ci myszo nalôć tyn zajdel, ale pod szynkwasym nynô kot – gôdô opatrenie gospodzki i dalszij glancuje, poljyruje swoji achtliki. – Tóż jô, winszuja sie pół zajdla piwa i już ci sie traca samstónd wyszeptłała ta zestrachanô jak zelter mysza. Na to wkarowała francuskô mysza do szynku, zicła sie na stołku i drzi sie ku barmanowi: – Lampus wina Chateau sie winszuja! – Moga ci nalôć gôdô gospodzki, ale pod szynkwasym nynô kot – rzóńdzi barman i dalszij poliyruje te jejigo achtliki. – Nó, tóż winszuja sie ino pół sztamperlika tego wina i już sie traca samstónd! – wyszeptłała zestrachanŏ francuskô mysza. Na to wkarowała do szynku naszô, polskô mysza, wartko zicła sie na barowym stołku i drzi sie ku gospodzkimu: – Seta gorzôły i laga piwa na zapitka... prosza! – Moga ci myszo nalôć ta seta i tyn biyr, ale pod szynkwasym nynŏ srogi kot – rzóńdzi gospodzki i dalszij poliyruje swoji kielónki... – Nóóó... hm...... nō, tōż nalyj jesce dwie sety i łocuć tego skurwysyna!