Nasze babeczki a ... ryklamy

Wiycie, jô – jak cheba kôżdy samtyjszy chop, nó możno króm tych buzerantów i przeskoczków – miôłech, i ciyngiym móm rôd wszyjske baby, babecki, frele, dziołchy samotne, te wydane bele mieli łóne mynij niźli trzidziyści lôt i ... blank modo wyglóndali. Ale corôzki czyńścij mi sie jich łodekciywô, blank mi sie już zmierzli, kiej zaziyróm na telewizyjô i musza gawcyć na te wszyjske łoszkliwe i moc dociyrne ryklamy. Bo dejcie ino pozór!
Baba, ze gymbulki bali i gryfnô, ale mô driny pieróńske belowanie i skuli tego sroge basisko i pokazuje to ofyn swojij kamratce. Ta ji dowo jakijsik klajster we plastkowyj flaszecce i zarôzki ... mô ci łóna swoji basisko take rube jak miała ale miyni, co sie na isto blank lepij czuje i już moge tyrać ze tóm kamratkóm na sprawónki.
Abo juzaś inkszô, ftoryj pierónym doskwiyrô brynowani, poli jóm we chyrtóniu, i mô to wszyjsko gynał na fresie wysztrajchowane a ku tymu jesce pokazuje sie gerowanie we lelitach, we bachorach, tóż na doczkaniu biere ci łóna jedna pila, pôrã kropków mediciny i fertik. Ale już inkszyj fresy niźli ta skorzyjszô niy pokazujóm we ryklamie.
We inkszyj juzaś ryklamie piyńć, szejść bôb asi sie łoszkliwie (a sóm to na isto masary) wiela to tyż ściepli ze basiska bez żôdnego staraniô ... stykło, co wciepli do zeltru, brałzy, kafyju abo tyju jakisik pulwer lebo pila a już trzi kilo, śtyry, łoziym, dwanôście ze łogibów sie straciyli, abo tyż piyńć, siedym, dziesiyńć cyntimyjtrów na jejich rubych kitach mynij. A jô niyskorzij wylazuja na szpacyr po mojich Pniokach a sam, chnet co drugo baba, mô pierónym spaśno rzić i fetowne basisko ... tela roztomajtych dijytów, medikamyntów a baby corôzki rubsze. Bali i dziecka, dziołszki ze mojij „Siedymnôstki” tak możno trzi na kôżde śtyry sóm stopieróńsko spaśne a jejich jesce rubsze mamulki sóm diosecko rade, iże jejich modsze wcielynie ... dobrze wyglóndô.
Jym śniôdanie i – coby być na biyżónco z tym, co ci sie sam u nôs we Polsce wyrôbiô – zaziyróm na telewizyjô. Fyrlô prógram pod mianym: „Wstowosz i wiysz” ... niy, niy,... kukôsz ze rułóm na ryklamy. Bez cufal fuk i jakisik ci tam redachtór na łoka mrzik wlazuje i juzaś ... ryklamy, pokój i ... ryklamy ...
A pojstrzód nich jedna, gynał pasownô do śniôdania. Baba zicła na aptrycie bo mô ci łóna pierónowe morzisko i laksyra, ale ... styknie ino jedna pila abo pôrã kropków i już poradzi wartko ci gzuć kajsik ze kamratkóma na ćmawe piwo. I niy zetwô możno bali i minutka a inkszô juzaś mamzela gynał zasztopowało, mô ta mółdnô u babów (40% bób tak bezmać u nôs mô) – „łobstrukcjô”. I tyż ci wartko zeza ykranu idzie usłyszeć, co ino tyn ichni zachwôlany medikamynt blank i do imyntu tyj kameli ta rzić łodszpóntuje.
Inszkóm zortóm sóm we telewizyjnych ryklamach, bali możno i gryfne, blank szykowniste babeczki, ftore sie muszóm durch i jednym ciyngiym ... golić. A to szłapy trza łogolić, a to pod parzóm, i dôwać jesce pozór, coby pinkli abo jakisik strupów niy bóło. I jedna sie raziyruje przi toplaniu sie we basingu, coby na jakô bóginka wyglóndać, inkszô flostry roztomajte klyjbuje na unterszynkle. A jô niyskorzij, już na hulicy zaziyróm, filuja na te baby i medikuja, ftorô śnich sie już łogolyła, ftoro mô kajsik flostry prziklyjbowane a ftorô mô fusisko pod kicholym a gymba dropie jeji chopa przi kusikowaniu jak sztalbyszta.
Nôjgryfniyjszô jes juzaś dziołcha, kierô we pojstrzodku lata siedzi zasmarkanô, zaślimtanô i tropi sie, co niy bydzie mógła pośpiywać przi gitarze we łostaniô noc przi lagrowyj fojerze. Styknie ale jedna jedzinô ino pila łod kamratki, i już po ptôkach, już idzie balandrować. Zarôzki tyż wylazuja ze chałpy i móm przi sia na pozoryńdziu srogo sznuptychla na przileżitość trefiynia takij możno i moc gryfnyj ale zasmarkanyj babeczki.
A niyskorzij drógóm ze szpacjyrgangu wartko gzuja do ... Goździkowyj, coby i mie dała jakosik pila, bo łod tego filowaniô na te wszyjske ryklamy, i niyskorzij na te wszyjske baby na hulicy, napoczynô mie na isto fest targać palica i móm ci tyż stopieróńske dolygłóści.
I to ci jesce niy wszyjsko, to jesce niy fajrant łostudy. Tak przi wieczerzy kukóm a sam śtyry, piyńć, możno niy tak blank gryfnych ale fajniście łopolónych ojli i rzituli asi sie, łozprawiô co tyż to łóne poradzóm ze chopym zmaścić we jejich prykolu. Jedna musowo trzi razy za rajóm, inkszô durch i jednym ciyngiym bez trzi godziny, nastympnô na zicher kôżdydziyń, jesce inkszô kôżdóm razóm we inkszym sztelóngu ale ... nôjprzodzij muszóm tego swojigo cielepy chopa nafutrować choby kormika ... pilami, coby mu tyn jego „interes” sztyjc wyrcôł.
I kiej juzaś widza niyftore gryfne frele drógóm, to ciyngiym medikuja, wiela pilów łóne chamstrujóm we taśce i eźli wercióło by sie śniymi napocznóńć deczko zolycić abo zarôzki łyknóńć jakô pila na gyfila – jak to kiejsik nasze starziki gôdali.
Nó, ale już blank inkszóm zortóm sóm mazele, ftore sóm rade choby jim fto nowy propelerek fóndnół, kiej sie jejich psiôk na twôrdo ... wysrô (a telewizyjô to sztyjc i gynał pokazuje) abo koczka miasto chopecka mróncy na szeslóngu.
A niyskorzij, blank już na łodwieczerz, po takim na isto procnym, ździebko łoszkliwym dnioszku i łobejzdrzyniu wszyjskich ryklamów, moja Elza rychtuje mi glaska na gybis, tyj na kucanie, kamelki na spanie, kropki na leberki i dwie pile ... na prostata ... dlô kómfortu życia łosobistego.

Na co kómu cudze jynzyki?

Jedyn lajter we Byskidzie Ślónskim wiód kiejsik hormijô turystów i łorôz ci usłyszôł kajsik ze dołu ściany chopa,kiery sie drził choby stare galoty. Potyrôł we tym richtóngu, wyjzdrzôł zeza tyj tify i uwidziôł pôra myjtrów niżyj jednygo hangniyntygo na gracach blank przelynkniónego turysty. Grajfnół do rukzaka, wyjmnół tamstela rubô sznóra, kierô skuli takich cufali zawdy smyczół. Jedyn kraniec tyj sznóry zametlôł we szlinga, drugim krajickym przikrymplowôł sie we pasie, sznóra przeciepnół bez skalny blok, a tyn koniec ze szlingóm ciepnół tymu istnymu, co tam niżyj wisiôł.
– Dziyrżij ta sznóra chopie! – wrzescy po swojimu tyn lajter.
Króm bobkówe w ślypiach przelynkniyntygo turysty szło ino ujzdrzić, iże blank ci łón niy miarkuje, co tyż to łod niygo kcóm.
– Musi, jakisik cudzy chop to jes,znacy sie, auslynder! – medikuje sie tyn gorol.
– Szprechen zi dojcz ?
– ?????
– Gawarisz pa ruski ?
– ?????
– Parlo italijano ?
– ?????
– Parle wu franse ?
– ?????
– Du ju spik ynglisz ?
– Oł, yessss !!!
– Nó, yntlich! Patrz tam jako i dziyrżij ta sznóra!

Motorad....

Pôra tydni tymu nazôd przikludziyli sie do Piekôr dwa chorzowskie elwry: Achim Bregula i Bercik łod Majzlinyj na tyn fajer – kiej pizło piynôście lôt tymu naszymu radijokowi Radio Piekary. Łamżóm tak po tych Piekarach, deptajóm i łoroz ci uwidzieli kole tego „Domu Kultury” motorcykel ze przikuplowanóm prziczepóm. Achim ze Bercikiym tak ci gawcóm sie na tyn motorcykel, kukajóm ze kôżdyj zajty, i kiej już spokopiyli, co chop łod tego motoradu słepie kajsik we szynku i za gibko niy wylejzie, Achim gôdô do Bercika:
– Te, Bercik wiysz ty co? Pódź, sjadymy sie na tym pieróństwie.
– Cóżeś ty blank łogup? Jak to sie sjadymy, kiej my blank niy wiymy jak tyn dinks fónguje?
– Dej pokój Bercik, jô tam zawdy sie dóm w dupie rady, przecach jes ślósorz i niy take fizymatynta żech bajstlowôł!
Nó, tóż jak pedzieli, tak zrobiyli. Achim siednół na zic tego motorcykla a Bercik fuknół do prziczepy. Achim pomachlowôł, połónacół tymi kneflóma, wajchami, maszina zawyrcała, drzistła smyndym i poszli ....Przekulali tak dobre pôranôście kilomyjtrów, aże sam do nôs na Pnioki i łoroz motor zdech, maszina blank sztopła, zabrymzowała. Bercik zafucany, usiotany, zgrzóny jak sto diosków, blank ci dychu niy poradziół łapnóńć.
– Bercik, co to, zmochanyś, jeżeś blank ab, chobyś siedym tón wónglô ściep do pywnice?
– Ło ty giździe, ło ty pieróński łoszkliwcu, łochyntolu, a coby cie sam zarôzki pierón szczelół ! Taki ze cia kamrat. I jesce sie choby ipta pytôsz co mi sie stało? Przeca we tyj dioseckij prziczepie niy bóło spodka, niy bóło zoli i ... beztóż bez côłkô dróga ze Piekôr aże sam na Pnioki, musiołech piechty pyndalować, a ty lómpie, strupie diosecki chobyś blank łoguch bez ta dróga!

Na parkplacu....

Tyn fal łozprawiôł mi jedyn mój kamrat, inwalida na wózku. A napoczło sie to jakosik ci tak:
Rómbnyli, zahabiyli tymu mojimu kamratowi tablice rejestracyjne z przodku jego autoka – pech – gôdô sie ... procno i tela. Trza spatrzeć sie nowô tabulka we urzyńdzie kómunikacyji. A to już już jes festelnie doskwiyrne ... pogróm i rzyź. Urzónd jes kajsik we cyntróm miasta, we jednym budónku, we magistracie do kupy ze wszyjskimi inkszymi możebnymi urzyndami jakich miastu potrza i jakich bydzie łóne potrzybować i za dziesiyńć lôt. Ludzie tam (co przeca idzie letko zmiarkować) podjyżdżajóm autokami.
– Ło placu dlô niypôłnosprawnygo moga blank przepómnieć – gôdô mi mój kamrat ze lutościóm. – Tam razinku stojóm niypôłnosprawne inakszij, co to ło sia myślóm, iże sóm niypôłnosprawne. I wiysz Ojgyn, tak po pióntym, szóstym kółecku wyranżyrowanym na parkplacu ... JES! Jes plac dó mie. I to jaki ci gryfnisty, blank przi napoczniyńciu tego parkplacu, przi tretuarze, spokójnie sie dźwiyrze łozewrza i wózyckiym wyjada ....
– Nó, tóż gryfnie, môsz chopie mazel!
– ... zaparkowôłech, szafnółech we magistracie co bóło potrza – niy suchajónc mie rzóndzi dalszij tyn mój kamrat. – Nó, i czas wrôcać do dóm. Wlazuja do tego mojigo autoka, co tam wlazuja? Piera sie procnie rajn ... i wstyczny ... cosik mie szperuje. Te cosik, pokôzało sie blank sporym Żukiym farby zmaraszóny orange. Łotwiyróm łokno i filuja ... za lynkiyróm siedzi szoferok ...
– Nó, i co z tym szoferokiym? – pytóm sie opaternie kamrata.
– Wiysz Ojgyn, iże jô niy móm rôd gorszyć ludzi, nastympówać jim na plynckiyrz, ale tyn istny wyglóndôł choby ci bół handgranatóm łod dźwiyrzy szłopca łoderwany. Nó, i tak zaziyrómy na sia dugszô kwilka, jô ze tym wciepniyntym wstycznym i zaszaltrowanym prawym blinkerym, łón dalij szperujóncy mi dróga wyjazdu (we drugô mańka niy szło wywinóńć, bo ta huliczka jednokiyrónkowô, a parkplac sie napoczynôł i trza bóło tak pojechać).
– Nó, i co dalszij? – pytóm sie już wrazidlato.
– Zaziyróm tymu istnymu we łoczy, zaziyróm ...kukóm we te jego ślypia ze kierych piere ci take niyme błôganie ło ździebko chocia rozumu ...
– Nó, nó ...
– Kukóm mu w te jego ślypia możno ze jake trzi minuty. I łorôz dziyje sie cosik blank niyzwykłygo, dziwokigo. We tym istnym napoczynô sie jakosi łodmiana. Znacy sie, cheba te pôra „szarych kómórek” we jego mózgownicy sie trefióło do kupy i napoczło fóngować. Gymba tego szoferoka jakoś ci sie łozweselóła, a we ślypiach tyż zmiana. Tymu istnymu stało sie cosik, ło co sie sóm siebie ani niy podyjzdrzywôł. Chopowi pizła do gowy ... MYŚL!
– Jezderkusie, chopie gôdej gibcij, bo niy zdziyrża – nastowóm na kamrata.
– Tyn istny, ze swojóm gymbóm na kieryj wysztrajchowane byli wszyjske siedym grzychów gównych, wyciep sztómel bez łokno i wrzesknół:
– Panoczku! To jô możno ździebko cofna, a pón wyjedziesz, a jô zatym wjada samtukej nazôd, dobra?
– Jasne, jasne panie majster!
– Jezderkusie! I co dalszij?
– Wyjechôłech i łón wjechôł. A niyskorzij Ojgyn, widziôłech go, jak we szykownistym humorze szoł do urzyndu, do tego magistratu. Côłki świat stôł przed niym łotworym, bo przeca piyrsze procne zadani bóło już dló niygo zbyte. Chocia pewnikiym tam we tym magistracie, te wszyjske iptowate byamtry na isto sprowadzóm ci go do ... normalnóści ....

Chop bez „stulyjki”

Wiycie, niy bardzo wiedziôłech jak te beranie dzisiôj napocznóńć. Tak po prôwdzie to mie na isto kiejsik małowiela potrza bóło do szczyńściô. Stykło, co uwidziôłech jake szykowniste cycki i jużech bół – co tak łopaternie rzykna – we pôłnyj gotowości bojowyj. Moja ślubnô pamióntka jes flyjgeróm i lecy kedy zabôwiali my sie we Paniczka Dochtórka i niymoreśnego pacijynta. Stykło, co łóna łoblykła góminiannô glazyjka a jô już styrcôł „na baczność”. Myśla, iże to jes blank klar, ło co mi idzie ... wy wiycie, a jô miarkuja!
Nó, a terôzki ta richticznô gyszichta. To bóło jakiesik pôra lôt tymu nazôd. I tak rozczasu przifilowôłech na mojich „klyjnotach” podejzdrzane gulki. Festelniech sie zaniypokojół, tóż tyż zarôzki wybrôłech sie do dochtora. Tak blank ajnfach, to jeżech festelnie gańbliwy, tóż tak jakosik umiyniółech se, co mynij sie byda gańbiół, kiej pójńda do dochtora-chopa. Pón dochtór łobejzdrzôł ci mie, łobadôł i poswôł do „urologa”. Zakulwitołech sie do festelnie srogigo lazarytu, takij Wiycie, uniwerzityckij kliniki, kaj po akuratnym przesztudjyrówaniu listy dochtorów zapisôłech sie do poradni prziszpitalnyj na szprechsztunda, na wizyta do dochtora ło takim ci araberskim mianie. We tym dnioszku ustawiółech sie we raji i czekôłech jak i inksi. Jakech zmiarkowôł, wszyjske pacijynty we tyj raji byli pewnikiym wiyncyj niźli szejśćdziesiónt lôt stare (mie bóło wtynczôs kole śtyrdziyści). Co kwilka napoczynali sie jakiesik haje i breweryje ło to, fto i za kim stôł. Starziki naprôwda poradzóm być upiyrdliwe i zwadliwe. Ale to psinco, maluśki pinkel. Łodstôłech swoji we raji, prziszołech dran nó, i wlazuja rajn do szprechcimra. Pón dochtór połozprawiôł symnóm a zatym kôzôł mi sie seblyc i legnóńć sie na sztrółzaku. Łobadôł ci mie, a niyskorzij tak z niynazdaniô spytôł sie mie eźli niy byda miôł nic prociw, coby mie jesce sam łobadali, łobklupali sztudynty, medicinery. Nimech zdóńżół pomyśleć ... jużech sie ... zgodziół.
I wtynczôs pón dochtór wkludziół ku mie trzi całbrowne, szykowniste i szumne sztudyntki. Jedna śnich bóła nôjszykowniyjszóm Murzinkóm jakoch we mojim życiu widziôł (a widziołech we Tunezji, Egipcie abo na Kubie niyjedna takô galantnô, côrnô dziołcha). Krótke, blank niy do łostatka zapniynte laweryndy, moderne „biodrówki”, stringi ftore spod nich wylazowali, nable na wiyrchu, sztram abo za knap kocymajki. Jedna z tych dziołchów miała ci takô kieculka, iże kiej stanóła przi łoknie (a jô leżôł na tym ligysztulu), to blank wszyjsko bóło widać ... szło kuknóńć tam, kaj klara niy zaglóndô.
A jô już skorzij sam klarowôł, iżech jes pierónym wartki we tych chopskich zachach ... Zacis’ech sztram powiyki. Ludzie! Alech sie przeca poradziół to wszyjsko wystawić, forsztelować, miarkujecie ... prôwda?
A łóne, kôżdo śnich za rajóm łoblykali te góminianne handszuły i chytali mie za ... jezderkusie! za tyn mój miech, za te moji klyjnoty ... Krynciyli, macali, kukali i cosik ci tam ze tym araberskim dochtorym faflali, kómyntowali ... ale blank niy miarkuja co, bo wtynczôs spamiyntale, uwziyńcie napocznółech ci sie forsztelować jedna spaśno handlyra ze mojigo warzywniôka, gymizyhandlu na Krojcce. Ujzdrzołech jóm (takech sie forsztelowoł jóm) blank sago we tych zwiyngłych blumkółlach i ółberibach.
Kiej już mie gynał łobadali, jô ze srogóm nôdziyjóm, iże to już fajrant wizyty, napocznółech wstôwać alech usłyszôł słówa araberskigo dochtora:
– Mómy jedzinô we swojij zorcie, rzôdko przileżitóść wymacać, poskómać dosik jesce modego pacijynta. Pokôża wóm jak sie sprôwdzô eźli pacijynt niy mô „stulyjki”.
I pokôzół! Co to jes „stulyjka” niy byda sam gynał tuplikowôł styknie, co rzykna, iże jes to przipadłóść niyftorych chopów skuplowanô ze ciulikym.
Bółech już blank mokry. Ludzie! Co tam ludzie? Chopy, miarkujecie, co sie symnóm dziôło?
A dochtór rzyknół jesce:
– A terôzki dziołchy na wôs dran!.
Napocznółech cichuśko poślimtôwać. I juzaś kôżdô śnich napoczła sprowdzać.
I ... stało sie ... jezderkusie! Co tam byda gôdôł? Przeca same mogecie sie już kapnóńć ...
A araberski pón dochtór ze rułóm rzóndzi:
– A terôzki mogymy ucichtować u pacijynta „erekcjô”.
Jezderkusie, tak choby richtik te gryfniste, mode dziołchy jesce nigdy tego niy widzieli ...
Podcióngnółech galoty i wyparzółech ze kabinytu ....
A przi tym szprechcimrze pôruch łobmamlanych starzików niy poradzióło sie doczkać na swoja raja, na to, kiej i łóni przijńdóm ... dran.

Ale hica...

Nôjprzodzij bóła samtukej we Polsce srogachnô powódź (hochwasser – jak gôdajóm Miymce) a terôzki łod jakichsik dwiuch tydni prziszła ku nóm chnet afrikańskô hica. Ludzie! Klara grzeje łod dopołednia choby śtyry halbecki starzikowego bimbru i zdo sie, co ta klara wisi blank przi ziymi na szpagacie i ino doczkać aże wszyjsko naobkoło łozpuści sie, staje choby lody łod starego Frónckowiaka ze Krziżowyj. Te, co wykludziyli sie kajsik na urlaub we lipcu, sóm rade i spokójne, ale co majóm pedzieć take na tyn przikłôd stare knakry jak jô, ftore muszóm przetwiyrać sie po tych gorkich hulicach, kiej ani szykownistô glaska zimnego biyru niy spómoże. Jednego ci ale niy poradza spokopić. Bez pôrã już lôt tuplikujóm ci nóm roztomajte móndroki ło tym bezmać łoszkliwym „łocieplyniu klimy” skuli tych wszyjskich „gazów cieplarniannych”, ftore my ludzie kajsik we luft wypuszczómy (coby sam już ło kalymbach i inkszyj gadzinie ze jejij pierdzyniym niy gôdać). Ale, kiej mieli my we łóńsko zima na isto pieróńske mrozy, znodli sie inksze, kiere juzaś eklerowali, iże idzie nowo yra lodowcowô. I być sam chopie mónter i pochytej sie we tym wszyjskim.
Nôjbrazij ale, to mie sztopło jakech – przi tyj nôjsrogszyj hicy bez połednie – kuknół na telewizyjô. Tam ci jedyn mody karlus nôjbarzijWiycie trôpiół sie ło chopców, ftorzi na kołach fyrtajóm i robióm za kurijerów na kołach. Jake to ci musi być procne zajyńcie i zmorzóno profesyjo. A to przeca robota jak kôżdô inkszô tela, co bez lato na isto gorszyjszô. Inkszô juzaś mamzela we tyj samyj telewizyji użolała sie nad miyjskimi szucmanóma (i szucmankóma), iże muszóm pyndalować we móndurach przi tyj spiyce i już blank by sie cheba poślimtała, kiej pokazôwała wojôków, ftorzi pôłnióm wacha przi Gróbie Niyznanygo Wojôka we Warszawie. Ale ludzie! Przecamć tak zawdy bóło, jes i bydzie, i niy jes ci to ani piyrsze, ani łostanie gorke lato.
A jô jesce spóminóm sie czasy, kiej bóła ino jedna telewizyjô (i niy gôdało sie, co to jes jakosik „misyjnô” telewizyjô) i wtynczôs reportery wandrowali po grubach i werkach, i pokazowali ludzi, ftorzi przi takij srogachnyj hicy bakali. Sam u nôs na Ślónsku niy trza bóło ludzióm tego tuplikować. Przeca we kôżdyj familiji bół chop, ftory bakôł abo na dole, na grubie abo juzaś kamôł we werku, kajsik na sztalwerku lebo walcwerku. Byli ci u nôs dwie huty (bo przeca już niy idzie pedzieć, iże sóm, iże t,o co we Chorzowie łostało, to jesce sóm huty): Huta „Batory” i Huta „Kościuszko” (na ftoryj jô przerobiół chnet śtyrdziyści lôt).
I tam ci dziepiyro byli nôjbarzij zożyrne walcwerki, na ftorych robota bóła niy do wydzierżyniô. Bóła to ciyńko blacha we Hucie „Batory” (tyj dôwniyjszyj Bismarckhütte) i „morgan”, znacy walcownia drótu we Hucie „Kościuszko” (piyrwyjszyj Königshütte). Fto chocia mô ździebko anóngu, tyn dziepiyro poradzi spokopić, co to tam ci bóła za robota przi kieryj bez łoziym godzin szychty chop poradziół stracić (wypocić) do dziesiyńć kilo swojij wôgi. I żôdnô telewizyjô sie niy użôlała, ino pokazôwała tych naszych richticznych ślónskich chopów (a i zôwzitych werbusów) przi robocie, jak bakali, bo tak byli nauczóne.
A coby już niy jamrować, to dociepna ino, iże móm kamrata Antka Pikulika, ftory bez łostatnie dwa tydnie robiół ci nóm chnet sztriptiś (striptease), kiej wlazowôł do naszego szynku łoblecóny ... ino ... we dwa rube switry i sztalowôł se ... grzóne piwo!
Ale, ale zawdy po srogij hicy przijńdzie możno jakosik sumeryjô i pierónobici, śleci trocha dyszczu i juzaś tuplowanie bildowane móndroki straszyć nôs bydóm łocieplyniym klimy abo ... nowóm yróm lodowcowóm, fto sie co łobiere. A jô tak by tak zarôzki tyróm na piwo, bo ino to mi spómogô przeżyć tyn gor i skwara aże do piyrszygo dyszczu.

Coby fest bolało....

Rewelacjô, jakô łoznojmiyli hamerikóńske naukowce, iże lôtanie, tyranie poprawiô pamiyńć, bydzie bez pochyby zaskóczyniym dlô tych wszyjskich, ftorzi lecy kedy brali udziôł we maratónie. Te, ftorym sie udało dotrzić do cylu, bydóm radszyj miynić, iże cusztand psychiczny we jakim znôjduje sie cowiek po takim zożyrnym dałerlaufie, barzij przipóminô sztand côłkowityj „amnyzji”. We niypamiyńć idóm wtynczôs procne tryjningi, doskwiyrne aże do bólu reszpektówani szkrypelnyj dijyty. Pojawiô sie natómiast ojforiô, we kieryj poddôwómy sie głósóm we filipie, ftore gôdajóm nóm: na bezrok juzaś poleca ... i to jesce gibcij, niźli latoś.
Niy kciôłbych, coby mie sam ftosik źle spokopiół. Idzie mi ino ło to, iże te ludzie próbujóm znôjść jakisik lógiczny grónt wszyjskich tych wysiyłków, kiere tak po prôwdzie przipóminajóm cepiate pyndalowanie kamczyka we tym jego kryncóncym sie maluśkim karasoliku, napyndzanym jego włósnymi małymi szłapeckami. Musi być przecamć jakosi nadgróda za niykóńczóncô sie beznôdziyja, jakóm jes tyn moderny terôzki „jogging”
Lôtanie, to fórt ringowanie ciała ze rozumym. Wygrywô filip, ftory kórmi cygaństwym usiotane i niychyntliwe wysiyłkóm muskle. Bez łostatnie mróźne, zimowe tydnie cygański filip kôzôł nóm zabyzpiyczać nasze ciało pôróma wôstwóma barchanów i łoblecynia na palica wółniannyj cypelmycy, coby niychyntliwie, bez uważowaniô wywlyc sie na dwór i przedyrdać łoziym kilomyjtrów bez łośniyżóny las, ftory przipóminôł ziberyjskô tundra.
Ludzie! A wszyjsko to ino beztóż, coby mieć jesce srogszô uciycha i frojńda ze niyskorzyjszygo łozwalyniô sie na zofie przed kóminkym w kierym szpasownie pôli sie łogiyń, ze glaskóm grzónego wina w gości i paketlikym kónfektów. A jesce ku tymu szeslóng wyglóndo rajcownie spod ciepluśkij sztepdeki. Tym barzij rajcownie, iże przegib kolanowy ło szaroku bół jesce łobłożóny lodym, ftory miôł łagódzić ból po niydôwnym praskniyńciu.
Usiyłujymy przeprzić samych siebie, iże nôjlepszyjszym knifym na łosnożynie filipa jes łoblecynie szczewików do lôtaniô i wypuszczynie sie na przebiyżka. Chocia, tak po prôwdzie, gynał miarkujymy, iże stykła by dobrô szolka kafyju. Tak na isto we tym lôtaniu po hulicach idzie ino ło to, coby móc niyskorzij łozprawiać gyszichty pôłne hruzy. Tym, co sprôwiô nóm richticznô uciycha, niy jes frojńda wysiyłku fizycznego ale ból, kiery tyn wysiyłek ze sia niysie.
To razinku tyn ból motiwuje biygôczy. A możno radszij możebność farbistego łozprawiania łó niym innym iptóm. Tak samo, jak zadeklarówane ludzie ze sekty religijnyj ło szczygółnie załóstrzónyj regli abo te, ftore sóm hyrne z tego, iże miyszkajóm we niybezpiycznyj dziylnicy – biygôcze, laufry wymółwnie i klar tuplikujóm niywiyrzóncym w tyn „jogging”, jak łoszkliwe i procne jes te zajyńcie. Wszyjske wyczynówce majóm pierónym rade dziylić sie swojim „masochizmym”. Na biysiadach zanudzómy byzuchantów łozprôwkóma ło sfajfczónych, zrymplowanych gibadłach, łobolałych piyntach, srogim bólu przeszywajóncym muskle łystów na dziesióntym kilomyjtrze.
Chocia tak prôwdóm my, biegôcze, łod dôwna wyłólbrzimiómy ciyrpiyni, jake kupluje sie ze tym powołaniym. Kiej kielanôście lôt tymu nazôd dokulołech sie do cylu tego dałerlaufu, ustawiółech sie we raji do masażisty. Przedymnóm stôło dwiuch chopa i jedna baba. Chopy labiydziyli na łoszkliwy ból w musklach. Jedyn śnich pedziôł, co nigdy w życiu go jesce tak niy targało.
– Eźli dô sie te targanie muskli porównać ze bólym nałónczôs rodzyniô? – spytôł sie tyn istny baba w raji.
– Mój ty roztomiyły, to boli, targo mynij niźli przi kôrmiyniu ... cyckiym!.
Nó ale ... tak sie miarkuja, coście cheba niy uwiyrzyli, iże jô tyż lotóm choby gupi? Jô móm pierónym rôd ... jak inksi tyrajóm a jô sie szykownie zicna na zofie, ze glaskóm jakisik szmektnyj gorzôłecki i wrółz rynce i szłapy majóm pokój a ... gowa myśleć niy musi.