We autoku...

Policajty ustawiyli sie we krzôkach wele ruchliwyj sztreki i chytajóm za rajóm szoferoków, kierzi przekrôczajóm pryndkość. Śleciało pôra godzin, aże jim sie na łostatku skończyli blankety na wypisôwnie sztrofy. Medikujóm, coby sam zrobić, i łorôz jedyn rzóńdzi:
– Chopy, wiym! Możno, jak ftosik bydzie jechôł drógóm porzómnie, poduk zakónów, to dómy mu 1000 złocioków nadgródy.
– Dobra, chopy, tak zrobiymy!
Nó, i stanyli juzaś przi dródze, a sam zeza winkla wyjyżdżô po lekutku naszô „syrynka”, Jedyn ze policajtów zasztopowôł tyn autok i gôdô do szoferoka:
– Panoczku, gratuliyrujymy wóm. We nadgróda za jazda podle zakónów, poduk wszyjskich przepisów, dostôwôcie łod nôs 1000 złocioków. A na co panoczku wydôcie te pijóndze?
– Nó, możno yntlich zrobia „prawo jazdy”?
Na to łozwała sie baba tego szoferoka:
– Panoczku oficyjerze, niy suchejcie go, mój chop, jak sie napiere, to fandzoli choby gupi!
W tym łoka mrziku ze zadnij kanapy łodzywô sie starecka:
– A gôdałach, Jorguś, coby niy chabić, niy kraś tego autoka?
Łorôz łotwiyrô sie klapa ze koferraumu, wyskakuje śniego starzik i pytô:
– A co? To już sóm Miymcy? Sómy już we Miymcach?

Jóngfera... terôzki...

Mamulka przikłudziyła swoja łoziymnôstolytniô cera do dochtora. Nó, i tuplikuje dochtorowi, co ta jeji cerzicka sztyjc i jednym ciyngym mô bechrajc, mô mdłóści. Dochtór łobadôł ta dziołcha i dôł do wymiarkowaniô, iże frela zaciónżóła i jes już we szczwôrtym miesióncu.
– A cóż tyż to gôdôcie panoczku dochtorze, moja cera nigdy niy miała nic do czyniyniô ze jakimsik chopym.
– Prôwda, moja ty roztomiyłô cerzicko?
– Anó prôwda, mamulko! – łodrzykô cera. – Jôch sie ani niy kusikowała ze żôdnym chopym, ani... nic.
Dochtór bez jakigosik słówecka podlôz ku łoknu, i napocznół ci tak zaziyrać kajsik we... dalekóść...
– Panoczku dochtorze! Eźli jes cosik niy richtik? Ja? – pytô sie ta zatwórzónô mamulka, kierô przikludziyła swoja cera do tego dochtora.
– Niy! Niy! Jô ganc ajnfach czekóm terôzki... słyszôłech już kiejsik ło takim cufalu...
– Zarôzki, zarôzki, ale ło jakim cufalu gôdôcie panoczku dochtorze? – pytô sie ta mamulka.
– Nó, nic takigo paniczko! Chnetki na niybie godzi sie, iże pokôże sie srogô jasnô gwiôzda a chnetki niyskorzij przikludzi sie Trzech Króli...

Kóń...

Rółzczasu jedna starecka sprzóntała, łomiôtała góra w jeji chałpie i znodła pôłnô, chocia festelnie ukurzónô flaszecka. Łobtarła jóm tak letko chadróm i próbowała przeczytać, co tyż to na nij stoji. Łodczytała ino tela: „Kon jak...”
– Nó, pewnikiym to jakisik stary kóniak ftosik sam dôwno tymu nazôd skukôł.
Ślazuje na dół do pomiyszkaniô i gôdô ku swojimu starymu:
– Te, stary, badnij ino, coch znodła na górze. Pôłnô flaszka kóniaku. Pewnikóm festelnie starucnô.
Starzik bliknół ino na ta flaszka i rzyknół:
– Dobra! Dôwej jóm sam i mogymy to zarôzki wysłepać.
Wysłepali côłkô flaszka, poszli na łodwieczerz do prykola i bez côłkô noc wyrobiali jak to chop ze babóm za modych lôt.
Ło rozwidnioku starzik pytô sie tyj starecki:
– Te, Erna, a cóż tyż to bóła tak na isto za flaszka?
Starecka wziyna bryle, łobtarła jóm gynał mokróm lapóm i na łostatku czytô:
– Kón, jak niy poradzi, to nalôć mu pôra kropków na kibel wody...

Kóndóny...

We takim wsiowym knapszafcie (łostrzodku zdrowiô) baba gôdô do dochtora:
– Panoczku dochtorze! A poradzóm mi łóni cosik! Móm już siedym dziecek, a mój chop to sie blank niy pouwôżô ino sztyjc i jednym ciyngym by dupczół...
– Tóż lajstnijcie mu paniczko jakiesik kóndóny... nó... prezerwatywy..
Po pôruch miesióncach ta samô baba przilazuje juzaś do dochtora.
– Nó, panoczku dochtorze! Aleście mi pierónym złô dorada dali... juzaś żech zaciónżóła!
– Nó, a sprawiyliście tymu swojimu chopowi te kóndóny?
– Mie tam panoczku niy stać na take wydatki... Samach mu je zrobióła.. na drótach... usztrikowałach...

Rajza ze Ynglynderóma...

Rółczasu jedzie polskô pôra małżyńsko ynglickim cugym. Na prociw siedzi zapostrzity cajtóngym zaczytany Ynglynder. Chop z nôgła sióngô po klapsznita, bo festelnie zgłodniôł, ale jego babeczka go tyrpie i gôdô:
– To blank niymoreśnie tak chopie. Spytej sie go, możno tyż bycie miôł smacysko na ta klapsznita.
Chop klupnół tego Ynglyndera we kolańsko... tyn wychynół zeza cajtónga...
– A możno klapsznita? – pytô tyn istny.
– No, thans... znacy sie dziynki... – łodrzykô Ynglynder.
Chop wećkoł ta klapsznita, chce terôzki szluknóńć tyju, ale jego łoszkliwô baba juzaś go tyrpie i gôdô:
– Suchej ino, jes piónto po połedniu... te boroki majóm wtedy czôs na tyj, możno go porôczymy tym naszym tyjym?
Tyn istny juzaś napasztuje tego Ynglyndera...
– A cup of tea... szlukniesz chopie naszego tyju?
– No, thanks – łodrzykô juzaś tyn Ynglynder.
Baba, ale niy dowo pokój i rzóńdzi dalszij:
– Jo miarkuja, jô wiym... my sie mu niy przedstawiyli, to festelnie niymoreśne.
Chop ino wezdychnół letko, ale juzaś napasztuje tego Ynglyndera.
Tyn ino wychynół zeza tego swojigo cajtónga.. a chop napoczyno:
– My wife, znacy sie... moja starô...
– No thansk... niy, dziynki ... – łodrzykô jak do terôzka tyn Ynglynder.

Milijónyry...

Rółzczasu jedyn mody bogôcz kciôł przistómpić do „klubu milijónyjrów”. Przikludziół sie tam i poprosiół ło wpisanie go na klubowicza. A iże inksze bogôcze go blank niy znali, napoczli go łopytować:
– Môcie panoczku trzisztokowô kamiynica?
– Niy, niy móm! – łodrzykô tyn istny.
– A jejździcie możno jakimsik mercedesym?
– Niy, niy jejżdża żôdnym mercedesym.
– A môcie panoczku możno chocia jakisik goldowy halcband ze dijamyntóma?
– Niy! Tyż niy móm. – łodrzykô juzaś tyn istny.
– Nó, tóż panoczku muszymy wóm łoznójmić, iże niy mogymy wôs przijimać do naszego klubu milijónyjrów.
Załómany bogôcz wrôcô do swojij srogachnyj willi i wołô sużóncygo:
– Hanysku!
– Ja! Łobsztaluj mi sam zarôzki srogô fyrma budowlanno i kôż zbulić we naszyj kamiynicy wszyjske sztoki powyżij drugigo. Sprzedej tyż na szlag te wszyjske moje jaguary i cadilaki, i kup mi te miymiecke ciaradajstwa, mercedesy, ftorymi wszyjske jejżdżóm.
– I jesce cosik Panoczku? – pytô sie sużóncy.
– Ja, ja... syjmnij jesce Azorowi tyn goldowy halcband ze dijamyntóma i prziniyś mi go samtukej!

Jak sie robi...

Zymbok (canarst) spomiarkowôł, iże jejigo nastympnô pacijyntka, starecka, stopieróńsko sie nerwuje i uzdôł, coby jóm czymsik łozbawić, kiej zakłodôł lekarske glazyjki.
– A wiedzóm łóni możno jak sie take lekarske glazyjki robi? – spytôł moreśnie.
– Niy! Blank niy móm anóngu! – łodrzykła starecka.
– Nó, tóż to jes tak – pedzioł tyn dyntysta. – We Meksiku jes budónek ze srogim szaflikym „lateksu”, a arbajtery ze roztomajtóm wielkóścióm swojich graców podlazujóm ku niymu, tónkajóm rajn te swoje gorzcie, suszóm je i syjmujóm gotowe glazyjki, gotowe lekarske rynkawiczki.
Starecka nic a nic sie niy lachła...
– Nó, próbowôłech – pomyślôł se dochtór.
Piyńć minutek niyskorzij, przi napoczniyńciu borowaniô, starecka wypraskła śmiychym.
– A cóż to wôs tak śmiyszy? – pytô sie tyn zymbok.
– Razinku żech se pomyślała, jak tyż to sóm robióne... kóndóny!