Ze dzieckowygo tagebucha ...

Dzisiŏj wykludziyli my sie ze mamulkōm i tatulkiym na grziby do lasa. Żŏl, iże zbiyranie bōło wyjōntkowo usmolōne. podarymne przeczŏsanie lasa prawucko wyłostrziło szpas mojigo tatulka, co szło usłyszeć we takij gŏdce:
– I co myjńszy – pytŏ tatulek. – Znodeś coś?
– Aaaa, ino jedna starŏ purchŏwka ...
– Eźli jŏ ci mody kŏzŏł szukać mamulki? – łodpedziŏł tatulek.
Mamulka ino cosik zamrōncała, smorszczyła czoło ... ale nic ... podeptali my dalszij ... Po jakimsik łoka mrziku tatulek uciyszōny, bo yntlich znod jednego grziba:
– Pokŏż, pokŏż! Eeee, taki maluśki – rzyknōłech tatulkowi.
– Maluśki, bo maluśki ale zawdy jes! Lepszy maluśki, niźli żŏdyn, synek!
– Ja, ja... – przituplowała mamulka. – Łod trzidziystu piyńciuch lŏt i to ciyngiym wmŏwiŏ ...

Możno na połednie....

Mōm takŏ skamracōnŏ pŏra, małżyństwo, ftorzi majōm rade jyjździć na urlaub kajsik na pōłnoc Ojropy. Znacy Norwegiŏ, Dania, Szwecjŏ, Estōnijŏ... takigo znacy ptŏka majōm. Majōm tyż bajtla wele pōłtora roku starego.
Inakszij niźli łōńske lata uzdali, iże latoś wybierōm sie, wypuszczōm ci sie blank na połednie naszygo kōntinyntu. Nō, i bez cufal podsuchołech jejich gŏdka ło tych planiyrōwanych wywczasach:
– Wiysz starŏ, to możno wykludzymy sie latoś do Szpaniylska?
– Ja, moge być... ale dlŏ bajtla bydzie to możno za dalekŏ rajza...
– Nō, a do Italijokōw?
– Bylichmy tam przeca dwa lata tymu nazŏd.
– Aaa... to możno Austriŏ abo Szwajcariŏ?
– Coś ty jaki? Tam przeca lepszij zimōm pojechać... nō, łokrōm tego bylichmy tam we poślubnyj rajzie.
– Nō, tōż możno Słōwacjŏ? W gōry sie wykludzymy...
– Ja, w gōry, fajnisto idyjŏ... ale możno bliżyj by bōło wykludzić sie we nasze Tatry, przeca to tyż szykowniste gōry.
– Nō, dobra, niych bydzie! Ale, wiysz co? Tam moge być deczko za zimno dlŏ naszygo synecka ... w gōrach przeca moge sie roztomajcie przitrzefić. Możno i lepszij kajś na Mazury?
– Eee tam, na Mazury jejżdżymy doś czynsto... Stamtōnd już przeca blank blisko nad Bałtyk... ciepnōńć kapelkōm. He, he... to możno richtik kajś nad morze?
– Morze, padosz? Moge być... ale kaj?
– Bornholm?
Nō, i tak moje przociele mieli szlus ze planiyrōwaniym wywczasōw na połedniu Ojropy...

Łogrodnik...

Jedna dupnŏ gryjfini bōła festelnie niyrada ze tego, jak łōnyj izbetnô dziołcha, cimerfrela Elza sprzōntŏ. Znodła kejsik wŏstwa kurzu na tiszu we paradnyj izbie i napoczła pierōnować. Ta Elza ze rułōm rzkła:
– Joch je lepszyjszōm kucharyjōm niźli wy paniczko. Sprzōntōm waszŏ chałpa lepszij niźli łōni paniczko.
– A fto tak pedziŏł? – pyto sie ta gryjfini.
– Anō, pōn grof... i jezech tyż mocka lepszyjszŏ we prykolu niźli wy paniczko!
Gryjfini sie tak ino łoszydnie lachła i pedziała:
– Co? Mōj chop ci tak pedziōł, ja?
– Niy!... wasz łogrodnik!

Anōnza....

Łozprawiŏ dwiuch kamratōw:
– Wiysz! dŏłech do naszego cajtōnga anōnza, logłoszyni, iże na gwŏłt szukōm baby idostołech ci na isto setki forszlagōw, łofyrtōw.
– Na zicher? Ja?
– Na zicher. Wszyjske napoczynajōł sie łod słówecek: WEŹ chopie MOJA baba!

Wiela idzie wysłepać...

Lojzik ze drugigo sztoku poszŏł do Pyjtra na piwo. Prziszŏł ku szynkiyrzowi i pytŏ:
– Suchej nō Pyjter, jak jō terŏzki razinku wyglōndōm?
Lojzik, coś ty łogup, dobrze wyglōdŏsz, boś jesce blank trzyźby...
– No, tōż nalyj mi zarŏzki sam śtyry setki – pado Lojzik.
Barman nalŏł, Lojzik gichnōł i zasik sie pytŏ:
– Pyjter, a jak jŏ terŏzki wyglōndōm?
Ano, dalij dobrze, bo to jesce niy ma twoja miara.
– Nō, tōż lyj, ale terŏzki ino trzi cyjntle.
Gospodzki nalŏł, Lojzik wypiōł i zaś niy dŏł pokōj ino chce wiedzieć jak już terŏzki wyglōndŏ.
– Lojzik, dej mi pierōnie pokōj, bo napoczynŏsz mieć już letko pod myckōm – łodrzykŏ na to barman ździebko znerwowany.
– Nō, tōż lyj łostatnio seta – beble już festnie chycōny Lojzik.
Lojzik szluknōł a barman zarŏzki na doczkaniu gŏdŏ mu, iże łōn je już terŏzki blank nadrzistany.
– .... Nōōōōō... widzisz Pyjterrrr jak... to symnōm... je. Im jŏ mynij słepia, tym barzij żech je naprany.

Po balandze....

Wczas ło szaroku, po takij srogachnyj balandze, Jaśnie pōn grof wrzescy:
– Hanysku, a rzyknij tym mi jak łotwiyrajōm sie dźwiyrze we mojim autoku? Łotwiyrajóm sie do wiyrchu, ja?
– Niy, niy... jak wszyjske inksze autokowe dźiyrze...
– Ło sto pierōnōw... pewnikym mie juzaś przikludziyli do dōm we koferraumie, we bagażniku!

Samotny karlus...

Dziecka na latowym ausflugu we jednym zōmku trefiyli, spischli sie ze jednym grofym, ftory szpacyrowŏł po zōmkowym parku. Pokŏzali na zōmek i pytajōm sie tego grofa:
– Panoczku! Panoczku! A to łōni miyszkajōm we tym zōmku, mja?
– Anō, jŏ miyszkōm we tym palaście.
– A sōm tam możno, pokazujōm sie we tym zōmku jakesik heksy, strzigi?
– Niky, niy... jŏch sie jescwe niy łożyniōł, jŏch je samotny karlus.