Jak ci to we wicach bywô, rółzczasu Polôk, Rus i Miymiec trefiyli dziobła. Tyn dzioboł rzyknół jim tak:
– Niych kôżdy swôs przismycy we te pyndy samtukej cosik do pucowaniô abo wôs na zicher zakatrupia!
Polôk prziniós canbyrsta. Miymiec przismycół takô byrsta, taki pucer do haźlików a tego Ruska ani widać, ani słychać...
– Dobra, niy doczkómy na niygo i terôzki łoba wypucujecie tym, coście przismycyli swoji zymbiska!
Polôk ruk-cuk wypucowôł, miôł przecamć canbyrsta... Miymiec blank niy poradziół napocznóńć i ślimtô, i śmiyje sie wrółz...
– Czamu ślimtôsz? – pytô sie dzioboł.
– Jak to czamu? Musza wypucować moje zymbiska pucerym do haźlików!
– Nó, dobra, ale czamu sie ku tymu chichrôsz?
– Nó, bo tyn Rusek jedzie samtukej ze maszinóm do pucowaniô huliców...
piątek, 9 maja 2014
czwartek, 8 maja 2014
Wkurwióny...
Wlazuje jedyn istny do szynku i na szlag łobsztalowôł dwie sety. Wartko tyż ci je wysłepôł. Uwidziôł to gospodzki i pytô sie tego istnego:
– Nó, widza, iże niy ma dobrze panoczku, prôwda? Gôdej pón, co sie stanóło, to wóm to pewnikiym uholkô.
– Niyyy... to niy ma ważne...
– Nó, wyciep to pón ze sia i na isto bydzie lepszij!
Po jakisik kwilce medikowaniô tyn istny napoczynô gôdać:
– Wiedzóm łóni, panie ółber, poznôłech gryfnistô frela. Wszyjsko napoczło sie jak przinôleżi, zakludziyli my sie dó nij do dóm, napoczynómy sie dupczyć, a sam ci łorôzki jeji chop wrôcô sie do chałpy, bo blank przepómniôł „laptopa”. Łóna kôże mi sie skukać na balkónie, tóż tyż wartkoch wyfuknół na tyn balkón i napocznółech zwisać na ryncach jak jakô ipta... Nó, jakiesik możno bez pół godziny...
– Ło, toście sie musieli panoczku festelnie wkurwić, prôwda?
– Niy, to mie jesce blank niy wkurwióło! Po jakimsik łoka mrziku słysza, iże łóna sie tyż śniym napoczła... dupczyć!
– Łoooo, to wôs musiało dziepiyro wkurwić, prôwda?
– Nie, jesce mie to niy wkurwióło. Po jakisik kwilce wyfurgnół bez łokno zużyty kóndón i wylandowôł na mojij palicy...
– Uuuu, toś sie pón musiôł ale terôzki wkurwić, prôwda?
– Niy, niy! To mie jesce blank niy wkurwióło. Po jakisik pôruch minutkach jeji chop wylazuje na balkón, pogwizduje se i napoczynô z tego balkónu jscać direkt na moja gowa...
– Ło kurwa! Aleś sie pón musiôł wteda wkurwić, prôwda?
– Niy, niy! Niy to mie wkurwióło...
Gospodzki tak kukô, zaziyrô na tego istnego już blank i do łostatka tojbniynty...
– To cóż tyż wôs panoczku tak prôwdóm wkurwióło?
– Wiedzóm łóni, panie ółber, co mie richtik wkurwióło? To, iże dziepiyro po tym wszyjskim kuknółech na dół i uwidziôłech, iże wisza ino jakisik myjter nad ziymióm a pod mojimi szłapami sómsiady robióm se.... grila!
– Nó, widza, iże niy ma dobrze panoczku, prôwda? Gôdej pón, co sie stanóło, to wóm to pewnikiym uholkô.
– Niyyy... to niy ma ważne...
– Nó, wyciep to pón ze sia i na isto bydzie lepszij!
Po jakisik kwilce medikowaniô tyn istny napoczynô gôdać:
– Wiedzóm łóni, panie ółber, poznôłech gryfnistô frela. Wszyjsko napoczło sie jak przinôleżi, zakludziyli my sie dó nij do dóm, napoczynómy sie dupczyć, a sam ci łorôzki jeji chop wrôcô sie do chałpy, bo blank przepómniôł „laptopa”. Łóna kôże mi sie skukać na balkónie, tóż tyż wartkoch wyfuknół na tyn balkón i napocznółech zwisać na ryncach jak jakô ipta... Nó, jakiesik możno bez pół godziny...
– Ło, toście sie musieli panoczku festelnie wkurwić, prôwda?
– Niy, to mie jesce blank niy wkurwióło! Po jakimsik łoka mrziku słysza, iże łóna sie tyż śniym napoczła... dupczyć!
– Łoooo, to wôs musiało dziepiyro wkurwić, prôwda?
– Nie, jesce mie to niy wkurwióło. Po jakisik kwilce wyfurgnół bez łokno zużyty kóndón i wylandowôł na mojij palicy...
– Uuuu, toś sie pón musiôł ale terôzki wkurwić, prôwda?
– Niy, niy! To mie jesce blank niy wkurwióło. Po jakisik pôruch minutkach jeji chop wylazuje na balkón, pogwizduje se i napoczynô z tego balkónu jscać direkt na moja gowa...
– Ło kurwa! Aleś sie pón musiôł wteda wkurwić, prôwda?
– Niy, niy! Niy to mie wkurwióło...
Gospodzki tak kukô, zaziyrô na tego istnego już blank i do łostatka tojbniynty...
– To cóż tyż wôs panoczku tak prôwdóm wkurwióło?
– Wiedzóm łóni, panie ółber, co mie richtik wkurwióło? To, iże dziepiyro po tym wszyjskim kuknółech na dół i uwidziôłech, iże wisza ino jakisik myjter nad ziymióm a pod mojimi szłapami sómsiady robióm se.... grila!
środa, 7 maja 2014
Wnuczka...
Przilazuje rółzczasu wnuczka ku swojij ółmie i klupie na dźwiyrze.
Klup! Klup!
Na to ółma:
– A fto tam klupie?
– Wnuczka...
– Fto? „Spłuczka”? Jakô juzaś „spłuczka”?
– Wnuczka ółma, wnuczka!
– Aaa, nó tóż wlazuj... wnuczka...
Dziołszka wlazuje i tuplikuje swojij ółmie:
– Jutro sam tukej przijńdzie takô kómisyjô ślydczô. Bydóm wôs ółma łopytować. Wiycie, co môcie pedzieć?
– Niy! Blank niy!
– Môcie pedzieć, iże pizło wóm już łoziymdziesiónt lôt, môcie dwa dziecka, chop jes we robocie, a waszô krowa zdychô pod płotym. Bydziecie pamiyntać?
– Ja, ja... gynał byda pamiyntać.
Na drugi dziyń przikwanckała sie ta kómisyjô i klupie na dźwiyrze.
Klup! Klup!
– A fto tam klupie?
– Kómisyjô ślydczô...
– Jakô... „eksmisyjô”?
– Kómisyjô ślydczô, starecko, kómisyjô ślydczô!
– Aha... nó tóż wlazujcie!
– Wiela wóm pizło lôt starecko?
– Dwa...
– Wiela môcie starecko dziecek?
– Łoziymdziesiónt...
– A kaj jes waszô krowa?
– Anó, we robocie jes...
– A wasz chop, to kaj jes? – wrzescy zaufryjgowany już festelnie jedyn istny ze tyj kómisyji.
– Anó, zdychô pod płotym...
Nó, i juzaś na drugi dziyń przilazuje ku tyj stareczce jeji wnuczka i klupie fest na dźwiyrze...
Klup! Klup!
– Fto tam klupie?
– Wnuczka!
– Fto? „Spłuczka”? Jakô juzaś „spłuczka”?
– Wnuczka, ółma, wnuczka!
– Aha, wnuczka... nó tóż wlazuj wnuczka!
Dziołcha wlazuje i wartko sie pytô starecki:
– Nó i co? Bóła ta kómisyjô, ja?
– Anó, bóła ci ta kómisyjô...
– Nó, i co żeście jim ółma pedzieli?
– Anó, pedziałach, co móm swa lata, łoziymdziesiónt dziecek, naszô krowa jes we robocie a mój stary zdycho pod płotym...
Dziołcho łogupiała i ze jónkaniym gôdô polekuśku:
– C.. co... co, żeście starecko pedzieli?
A ta starecka tak se medikuje, iże możno tyj jeji wnuczce rozłajzi sie ło cwiter, kiery jij na gyburstag usztrikowała i gôdô:
– Co? Co gôdôsz? Tyn cwiterek ci sie niy zdô, niy podobô ci sie, ja?
Klup! Klup!
Na to ółma:
– A fto tam klupie?
– Wnuczka...
– Fto? „Spłuczka”? Jakô juzaś „spłuczka”?
– Wnuczka ółma, wnuczka!
– Aaa, nó tóż wlazuj... wnuczka...
Dziołszka wlazuje i tuplikuje swojij ółmie:
– Jutro sam tukej przijńdzie takô kómisyjô ślydczô. Bydóm wôs ółma łopytować. Wiycie, co môcie pedzieć?
– Niy! Blank niy!
– Môcie pedzieć, iże pizło wóm już łoziymdziesiónt lôt, môcie dwa dziecka, chop jes we robocie, a waszô krowa zdychô pod płotym. Bydziecie pamiyntać?
– Ja, ja... gynał byda pamiyntać.
Na drugi dziyń przikwanckała sie ta kómisyjô i klupie na dźwiyrze.
Klup! Klup!
– A fto tam klupie?
– Kómisyjô ślydczô...
– Jakô... „eksmisyjô”?
– Kómisyjô ślydczô, starecko, kómisyjô ślydczô!
– Aha... nó tóż wlazujcie!
– Wiela wóm pizło lôt starecko?
– Dwa...
– Wiela môcie starecko dziecek?
– Łoziymdziesiónt...
– A kaj jes waszô krowa?
– Anó, we robocie jes...
– A wasz chop, to kaj jes? – wrzescy zaufryjgowany już festelnie jedyn istny ze tyj kómisyji.
– Anó, zdychô pod płotym...
Nó, i juzaś na drugi dziyń przilazuje ku tyj stareczce jeji wnuczka i klupie fest na dźwiyrze...
Klup! Klup!
– Fto tam klupie?
– Wnuczka!
– Fto? „Spłuczka”? Jakô juzaś „spłuczka”?
– Wnuczka, ółma, wnuczka!
– Aha, wnuczka... nó tóż wlazuj wnuczka!
Dziołcha wlazuje i wartko sie pytô starecki:
– Nó i co? Bóła ta kómisyjô, ja?
– Anó, bóła ci ta kómisyjô...
– Nó, i co żeście jim ółma pedzieli?
– Anó, pedziałach, co móm swa lata, łoziymdziesiónt dziecek, naszô krowa jes we robocie a mój stary zdycho pod płotym...
Dziołcho łogupiała i ze jónkaniym gôdô polekuśku:
– C.. co... co, żeście starecko pedzieli?
A ta starecka tak se medikuje, iże możno tyj jeji wnuczce rozłajzi sie ło cwiter, kiery jij na gyburstag usztrikowała i gôdô:
– Co? Co gôdôsz? Tyn cwiterek ci sie niy zdô, niy podobô ci sie, ja?
wtorek, 6 maja 2014
Spierdalaj...
Rechtór gôdô do Hanyska:
– Hanysku! Póć sam ino ku tablicy!
– Spierdalaj!
– Coś pedziôł?
– Spierdalaj!
– Do dyrechtora!
– Niy pójńda dó niygo, bo mu capióm szłapy, mô szwaja!
– Nó, żesz ty gówniôrzu!
Rechtór wzión Hanyska za szkrawitel i zasmycół do tego ichniego dyrechtora.
– Pónie dyrechtorze, tyn gówniôrz, tyn srôjtek gôdô dó mie, cobych spierdalôł, a ło wôs, iże wóm capióm szłapy szwajóm.
– Nó, żesz ty smarkôcu, giździe stopieróński! – łozjargôł sie dyrechtor. – Dôwej mi sam zarôzki nómera do twojigo łojca!
– A niy dóm, i tela!
– Dôwej!
Yntlich udało sie dyrechtorowi wytargać ta nómera do łojca i zwóni... Łodzywô sie autómatycznô zekretarka:
– Tu kabinet póna ministra. Proszymy o łostwiynie wiadómóści...
Rechtór zestrachany, ze bobkami we galotach zaziyrô na dyrechtora, łón na niygo i łorôz tyn rechtór sie pytô:
– Nó, i co robiymy pónie dyrechtorze?
– Jô ida łoszpluchtać moje szłapy a ty... spierdalaj!
– Hanysku! Póć sam ino ku tablicy!
– Spierdalaj!
– Coś pedziôł?
– Spierdalaj!
– Do dyrechtora!
– Niy pójńda dó niygo, bo mu capióm szłapy, mô szwaja!
– Nó, żesz ty gówniôrzu!
Rechtór wzión Hanyska za szkrawitel i zasmycół do tego ichniego dyrechtora.
– Pónie dyrechtorze, tyn gówniôrz, tyn srôjtek gôdô dó mie, cobych spierdalôł, a ło wôs, iże wóm capióm szłapy szwajóm.
– Nó, żesz ty smarkôcu, giździe stopieróński! – łozjargôł sie dyrechtor. – Dôwej mi sam zarôzki nómera do twojigo łojca!
– A niy dóm, i tela!
– Dôwej!
Yntlich udało sie dyrechtorowi wytargać ta nómera do łojca i zwóni... Łodzywô sie autómatycznô zekretarka:
– Tu kabinet póna ministra. Proszymy o łostwiynie wiadómóści...
Rechtór zestrachany, ze bobkami we galotach zaziyrô na dyrechtora, łón na niygo i łorôz tyn rechtór sie pytô:
– Nó, i co robiymy pónie dyrechtorze?
– Jô ida łoszpluchtać moje szłapy a ty... spierdalaj!
poniedziałek, 5 maja 2014
Himoridy...
Takô pôrka zakochanych siedzi na bance we parku, kusikujóm sie, łozprawiajóm, kusikujóm, łozprawiajóm... i łorôz ta dziołcha rzóńdzi:
– Mój ty roztomiyły, a mie boli rónczka...
Synek wartko dôł jij kusika we ta gorzć.
– A terôzki? – pytô sie tyn synek.
– A terôzki to już niy, ale napocznóło mie boleć liczko.
Synek dowo kusika na liczko.
– A terôzki?
– Hi, hi! Terôzki już niy, ale napoczła mie boleć gymbulka, mój dziubecek.
Synek kusikuje jóm we gymbulka...
– A terôzki?
– Już niy, już niy... – łodrzykô dziołcha.
Na to wszyjsko łodzywô sie jedyn starzik, ftory zicnół poblisku na drugij bance:
– Wyboczóm mi łóni panoczku, a himoridy tyż łóni... lyczóm, ja?
– Mój ty roztomiyły, a mie boli rónczka...
Synek wartko dôł jij kusika we ta gorzć.
– A terôzki? – pytô sie tyn synek.
– A terôzki to już niy, ale napocznóło mie boleć liczko.
Synek dowo kusika na liczko.
– A terôzki?
– Hi, hi! Terôzki już niy, ale napoczła mie boleć gymbulka, mój dziubecek.
Synek kusikuje jóm we gymbulka...
– A terôzki?
– Już niy, już niy... – łodrzykô dziołcha.
Na to wszyjsko łodzywô sie jedyn starzik, ftory zicnół poblisku na drugij bance:
– Wyboczóm mi łóni panoczku, a himoridy tyż łóni... lyczóm, ja?
piątek, 2 maja 2014
Pónbóczek...
Nasz polski wandrus i rajzynder przikludziół sie bół nad jyzioro Genezaret. Kukô, zaziyrô tak na wszyjsko i łorôz czytô:
Rajza kanóm (łódkóm) po tym jeziórze – 500 dularów.
Tyn istny podlazuje ku kasjyrzowi i napoczynô wajać:
– Panoczku! A dyć piyńćset dularów to stopieróńsko drogo! Mocka sie rachujecie za takô krótkô rajza kanóm po jyziórze!
Na to tyn kasjyrz ze rułóm:
– Nó ja, ale musicie spomiarkować, iże po tym razinku jyziórze nasz Pónbóczek piechty deptôł!
Na to tyn rajzynder ze wymiarkowaniym:
– Ja, ja! Jô mu sie blank niy dziwuja! Przi takich cynach!
Rajza kanóm (łódkóm) po tym jeziórze – 500 dularów.
Tyn istny podlazuje ku kasjyrzowi i napoczynô wajać:
– Panoczku! A dyć piyńćset dularów to stopieróńsko drogo! Mocka sie rachujecie za takô krótkô rajza kanóm po jyziórze!
Na to tyn kasjyrz ze rułóm:
– Nó ja, ale musicie spomiarkować, iże po tym razinku jyziórze nasz Pónbóczek piechty deptôł!
Na to tyn rajzynder ze wymiarkowaniym:
– Ja, ja! Jô mu sie blank niy dziwuja! Przi takich cynach!
czwartek, 1 maja 2014
Retniynty jyjger...
Stary Morcinek zwiyrzô sie sómsiôdowi:
– Wiedzóm łóni! Ludzie sóm stopieróńsko niywdziynczne! Widzisz pón tego maluśkigo frica, kiery nôs terôzki łóminół? Markiyruje, iże mie niy znô, bali i sie symnóm niy prziwitôł, a przecamć jô mu łóńskigo roka uratowôł życie.
– Ja? Na isto? A jak to bóło?
– Anó, na takim srogim gónie szjasnółech sie, wziónech go za dzikô świnia i prasknółech w niygo ze mojij gywery, ze mojij tuplówki. Trefiółech ci go we mycka. Kiejbych trefiół pôra cyntimyjtrów niżyj, bółoby przecamć już pó niym, prôwda?
– Wiedzóm łóni! Ludzie sóm stopieróńsko niywdziynczne! Widzisz pón tego maluśkigo frica, kiery nôs terôzki łóminół? Markiyruje, iże mie niy znô, bali i sie symnóm niy prziwitôł, a przecamć jô mu łóńskigo roka uratowôł życie.
– Ja? Na isto? A jak to bóło?
– Anó, na takim srogim gónie szjasnółech sie, wziónech go za dzikô świnia i prasknółech w niygo ze mojij gywery, ze mojij tuplówki. Trefiółech ci go we mycka. Kiejbych trefiół pôra cyntimyjtrów niżyj, bółoby przecamć już pó niym, prôwda?
Subskrybuj:
Posty (Atom)