wtorek, 21 marca 2017

Dwa razy....

Rōłzczasu jedna pŏra przikwanckała sie do „zeksuologa”. Chop uskŏrżōł sie dochtorowi ze dziwokij, łosobliwyj dōległōści:
– Wiedzōm łōni, pōnie dochtorze, kej jŏ sie dupcza ze mojōm babōm piyrszy rōłz, jeżech łozhajcowany i stopierōńsko sie poca. Kej juzaś dupcza sie śniōm drugi rōłz, je mi na isto festelnie zimno.
Dochtōr zadziwiōny łobadŏł pacijynta, nale niy znod żodnego grōntu tyj dziwokij niymocy. Uzdŏł, iż połozprawiŏ sie ze babōm tego istnego.
– Wiedzōm łōni paniczko, wasz chop uskargowŏł sie, iże kej sie dupnie swami piyrszy rōłz, to jes mu stopierōńsko gorko, a kej to robi drugi rōłz, to festelnie marżnie. Poradziylibyście to paniczka jakosik mi wyeklerować?
– Ja, dyć żysz. To je blank ajnfach. Piyrszy rōłz to robiymy we czyrwiyniu a drugi rōłz we... grudniu!

środa, 15 marca 2017

Dupniesz jesce rōłz...

Łoziymnŏstolytniŏ dziołcha prziszło ku swojij mamulce i gŏdŏ, co sie łōnyj już ło dwa miesiōnce zniyskorzōł miesiynczny czos (miesiaczka). Zaufryjgowanŏ mamulka pogzuła do japtyki po tyn „test ciōnżowy” i po łoka mrziku bōło wieda, iże dziołcha zaciōnżōła, je nabitŏ. Snerwowanŏ mamulka zawrzeskła:
– Co za świniŏrz ci to zrobiōł. Musisz mi zarŏzki pedzieć, chca go poznać!
Dziołcha poszła wartko do swojij izby i zaglingała do przociela. Po jakisik pōł godzinie pod chałpa podjyżdżŏ ferrari ze ftorego wysiŏd sztramski, galantnie łobleczōny chop we strzydnim wiyku. Wszyjske zicli do kupy przi tiszu i tyn istny rzōńdzi:
– Wasza cerzicka pedziała mi ło co sie rozłajzi, jŏ nale skuli mojij familiji niy moga sie śniōm łożynić. Moga za to prziłobiecać, iże kej urodzi sie dziołszka to zapisza waszyj cerze trzi sklepy i milijōłn dularōw. Eźli bōłby to synek, to erbnie dwie fabryki i tyż milijōłn dularōw. A kejby bez cufal byli to cwilingry, to erbnōm po piyńć milijōłnōw dularōw. A eźli by bez cufal wasza cera miała potrata (poroniła)....
W tym łoka mrziku łodzywŏ sie fater tyj dziołchy, kery sie do terŏzka siedziŏł cicho:
– To dupniesz jōm pōn jesce rōłz?

wtorek, 14 marca 2017

Wszyjskoch wybrŏł...

Przilazuje jedyn napraniec do dōm nale jego baba niy kce go wpuścić rajn. Tōż tyż klupie łōn do sōmsiŏdōw a tam dźwiyrze mu łozewrził jejich maluśki synecek i gŏdŏ:
– Mojich łojcōw niy ma dōma!
– To nic niy szkłōdzi, nale mōgbyś mi prziniyś szklōnka wody?
– Bajtel przilazuje ze tōm szklōnkōm, łożyrok wysłepŏł jōm na eks i gŏdŏ:
– A prziniyś tym mi jesce jedna glaska wody.
Bajtel prziniōs ino pōł glaski wody.
– Synek, kciŏłech cŏłkŏ szklōnka wody tōż po jakymu prziōs ‘eś mi ino pōł?
– Bo wiedzōm łōni panoczku, jŏ do kokotka niy siōngna a we aptrycie jużech wszyjsko wybrŏł.

poniedziałek, 13 marca 2017

Stare lōnty...

Łozprawiajōm dwie kamratki przed kościołym:
– Wiysz Erna, musza sprawić mojimu starymu nowy ancug. Bo mi tak jakoś gańba przed sōmsiŏdami.
– A po jakymu Ryjna?
– Nō jakōż to... sōmsiŏ siedzi skukany we szranku a naobkoło stare wychechłane lōnty!

piątek, 10 marca 2017

Tyglik wylizŏł...

Maluśkŏ Gryjtka niyskoro na wieczōr filowała swojich łocōw. Blan ło rozwidnioku pytŏ sie swojij mamulki:
– Mamylko, mamulko, a co wyście tam wczorej ze tatulkym we tym prykolu robiyli?
– Anō... parszczylichmy do kupy ajerkuchy! – łodrzykŏ mamulka zgańbiōnŏ.
Po połedniu ta maluśkŏ Gryjtka wrŏcŏ uradowanŏ do chałpy i łod proga łozprawiŏ swojij mamulce:
– Wiysz, bōłach ze Hanyskym we lesie i tyż my tam parszczyli ajerkuchy, nale Hanyskowi tak ci sie to spodobało, iże na łostatku nawet tyglik gynał wylizŏł!

czwartek, 9 marca 2017

Kapelōnek a zakōnnô szwestra...

Rōłzczasu jedyn kapelōnek do kupy ze klŏsztornōm szwestrōm rajtowali na kameli bez pustynia. Bōła takŏ srogŏ hica, iże ta kamela padła ze tyj skwary i usiotaniŏ. Kapelōnek miarkuje, iże i łōne łoba tyż chnetki kipnōm, tōż tyż pytŏ jeszcze ta szwestera eźli je cosk, co kciała by łōna zrobić, czego jesce nigdy we życiu niy robiyła. Na to ta klŏsztornŏ panna:
– Nigdy skorzij niy widziałach blank sagigo chopa.
– Nō, niy spodziŏłbych sie czegosik takigo – łodrzykŏ kapelōnek – ale skuli tego, co to je twoja łostatniŏ prośba, spŏłnia jōm.
Kapelōnek ściepuje cŏłke swoji prziłodziyni a ta szwestera je zadziwanŏ tym ksiynżowskim insztrumyntym miyndzy jejigo szłapami pytŏ:.
– Co to je, kapelōnku?
– Anō, to je moja kryka życiŏ. Moga ta kryka wrajzić we twoja cipka i stwōrzić blank nowe życie.
Na to ta klŏsztornŏ panna:
– Tōż wetkejcie ta swoja kryka do żici tyj kameli i wykludzōmy sie wartko samstōnd!

poniedziałek, 6 marca 2017

Ło wŏs niy spōmniŏł...

Jedyn wojŏk miŏł ci pierōnym maluśki ciulik. Tōż tyż jejigo wachmajster, (sierżant) pośmiywŏł sie, urzinŏł sie śniego. Rōłzczasu tego wojoka wezwali na łobadanie skōry. Po tych badaniach wachmajster wołŏ tego wojŏka ku sia i gŏdŏ:
– To wyście byli dzisiŏj na badaniach?
– Ja, to jŏch bōł na badaniach!
– I dochtōr kŏzŏł wōm sie seblyc do saga?
– Tak je, panie wachmajster, kŏzŏł mi sie seblyc i na łostatku pedziŏł mi, coch zdrowy jak fisza.
– A ło waszym chuju nic niy gŏdŏł? – pytŏ szydliwy wachmajster.
– Aaa, ło wŏs, to panie wachmajster, blank nic niy spōminŏł!