sobota, 29 września 2018

Czamu mynij dziecek w Polsce?

Gŏdŏ sie, iże corŏzki mynij rodzi sie dziecek we Polsce tela, co żŏdyn niy rzyknie ofyn po jakiymu. A to wszyjsko skuli tych pilōw „antykoncepcyjnych”. Ja, ja ... chocia ździebko inakszij niźli wōm sie zdowo. Bo jak te pile dziŏłajōm?
Ano, baby bierōm sztyjc te pile tak, coby chopy niy miarkowali, niy wiedzieli ło tym a niyskorzij ani sie spodziejōm, jak wszyjsko, co we tych pilach je nŏjważniyjszego wyjscajōm. To wszyjsko, co baby wyjscali ciurlikŏ pomaluśku do wody, kaj żyjōm rapitōłzy czy jak mōndroki po polskimu gŏdajōm – żaby. Juzaś boczōnie, buski kej ci już przifurgnōm na wiesna do Polski, sznupiōm i zuchtajōm po tych roztomajtych mokrziskach i bażołach, niy poradzōm nojść tych rapitōłzōw i beztōż kipujōm ze głōdu. A kej boczōnie kipujōm ze głodu, je łōnych corŏzki mynij i skuli tego tyż niy mŏ fto sam nōm przismycyć tych dziecek, prŏwda?

czwartek, 16 sierpnia 2018

Mamulka, a tatulek...

We richticznyj ślónskij familiji włôdô... „matriarchat”. Ja, ino samtukej jes jesce tyn matrijarchat. Łojciec mô bakać, przinosić pijóndze do dóm, i nie wrażować sie do wychowaniô dziecek. Ale, lecy kedy moge sie przitrefić juzaś cufal, jak mojimu kamratowi Jorgowi łod Pelcynyj. Rółzczasu, tak jakosik we pióntek po połedniu zachorzała, rozniymógła sie jego babeczka i Jorg łostôł dóma ze tym swojim synkiym. Nó, ale... synecek kciôł pojeść, Jorg łozewrził kilszrank i tyn maluśki synecek ćkôł wszyjsko, na co miôł szkrabka. Trza go bóło łoblyc, tóż łojciec łozewrził szrank a tam wszyjsko gryfnie wyprane, usztaplowane, poskłodane... synek łoblyk sie jak mu sie zdało. Prziszôł pyndziałek i Jorg wypokopiół, co trza tego synecka zakludzić do łochrónki. Łoblykli sie łoba, ślejźli do autoka i terôzki Jorg sie kapnół, iże blank niy miarkuje do jakij to tyż łochrónki tyn synecek depto. Niy dôł ale poznać po sia, ino pojechali do piyrszyj z raji łochrónki. Dyrechtorka tak kukła na tego synecka, podziwała sie i razym pedziała, co taki sam niy przinoleżi. Pojechali do drugij łochrónki, a tam ta samô lajera... niy znajóm synka. We trzecij tyż, i na łostatku tyn synecek gôdô:
– Tatulku! My tak mogymy nawiydzać jedna łochrónka za drugóm, ale jô sie zniyskorza dzisiôj do... szkoły!


Mamulka, a tatulek...

We richticznyj ślónskij familiji włôdô... „matriarchat”. Ja, ino samtukej jes jesce tyn matrijarchat. Łojciec mô bakać, przinosić pijóndze do dóm, i nie wrażować sie do wychowaniô dziecek. Ale, lecy kedy moge sie przitrefić juzaś cufal, jak mojimu kamratowi Jorgowi łod Pelcynyj. Rółzczasu, tak jakosik we pióntek po połedniu zachorzała, rozniymógła sie jego babeczka i Jorg łostôł dóma ze tym swojim synkiym. Nó, ale... synecek kciôł pojeść, Jorg łozewrził kilszrank i tyn maluśki synecek ćkôł wszyjsko, na co miôł szkrabka. Trza go bóło łoblyc, tóż łojciec łozewrził szrank a tam wszyjsko gryfnie wyprane, usztaplowane, poskłodane... synek łoblyk sie jak mu sie zdało. Prziszôł pyndziałek i Jorg wypokopiół, co trza tego synecka zakludzić do łochrónki. Łoblykli sie łoba, ślejźli do autoka i terôzki Jorg sie kapnół, iże blank niy miarkuje do jakij to tyż łochrónki tyn synecek depto. Niy dôł ale poznać po sia, ino pojechali do piyrszyj z raji łochrónki. Dyrechtorka tak kukła na tego synecka, podziwała sie i razym pedziała, co taki sam niy przinoleżi. Pojechali do drugij łochrónki, a tam ta samô lajera... niy znajóm synka. We trzecij tyż, i na łostatku tyn synecek gôdô:
– Tatulku! My tak mogymy nawiydzać jedna łochrónka za drugóm, ale jô sie zniyskorza dzisiôj do... szkoły!

niedziela, 29 lipca 2018

Dziołcha ze wsi...


Gryfnŏ, modŏ frela poszła ci kejsik ze swojij wsi na tŏrg do pobliskigo miasta po sprawōnki. Przetrŏwiōła, spyndziōła jednakowōż wiyncyj czasu przi sztandach niźli zakłŏdała i musiała wrŏcać sie ło śćmiywku. Cufalym we tym samym czasie wrŏcŏł tōm samōm drōgōm do wsi wyrośniōny, cichuśki karlus ze sōmsiydnigo łobyjńściŏ. Idōm ci tak, deptajōm do kupy bez dugszy czŏs, i łorŏz dziołcha napoczynŏ:
– Te, tak se medikuja, eźli słabŏ, lichŏ i niyporadnŏ, bezbrōnnŏ dziołcha, takŏ jak jŏ, moge chałzować, eźli godzi sie łōnyj wandrować po ciymku ze sztramskim, srogim chopym, takim jak ty.
Karlus łosrowŏ to, smoli to i nic jij niy łodrzykŏ. Idōm dalszij i za pŏra minutek łōna juzaś napoczynŏ rzōńdzić:
– Wiysz, je mi stopierōńsko hrozucznie, grōźnie tak deptać sam ze cia we tych ciymnōściach. Jesce by ci możno cosik przilazło do filipa, cosik byś se ubzdŏł...
– Suchej ino – rzykŏ karlus – wrŏcōm ze targu, we jednyj gracy niesa kokota i łopata, we drugij dziyrża kibel i sznōra, na keryj wleka ciga. Jak miŏłbych ci cosik zrobić na łostuda?
Dziołcha po dugszym szpekulowaniu łodrzykŏ:
– Wiysz, prziszło mi tak na pomyślōnek, wlazło mi do łeba, iże kejbyś tak ta hercōwa wbiōł do ziymi, prziknōłtlowŏłbyś dō nij ta twoja ciga, a tego kokota deknōł kiblym, to ci dziepiyro bōłabych we... łopresyji!

sobota, 23 czerwca 2018

Bo starŏ niy mŏ rada biyru...

Jŏ, nō ja, mōm baba, ftorŏ niy mŏ rada, kiej jŏ słepia piwo. Kiejbyście słyszeli te jeji jamrowanie i gōrzke żŏle, kiej ino sie lajstna taki jakisik maluśki, pomiyrny szejściōpak jakigosik biyru. To ci jes u nij jakiś fant, fimel. Kiej ino wlazuja we jakŏ alyjka ze brōwarym w gracy, zarŏzki napoczynŏ sie ciepanie afkōw.
Ale, to przeca jŏ jes Panym tego dōmu i niy dōm zwōli, coby baba, tyn „puch marny”, gŏdała mi co mōm robić, i beztōż tyż uzdołech kupować se piwo ino wtynczŏs, kiej moja starŏ mŏ ... nocnŏ słōżba. Z poczōntku bōło wszyjsko jak przinoleżi ale po jakimsik czasie napoczła cosik podyjzdrzywać, bo już ci niy słepŏłech piwa przi nij, a przeca nigdy bych sie go niy łodrzyknōł. A i ze gymby mi zawdy capiyło jak ze dylinōw we kaczmie na Listopada a terŏzki niy. Ftoregoś dnioszka wszyjsko sie wydało. Nŏjprzodzij kukła do mojigo szrancka na balkōnie a niyskorzij jesce, wrŏcajōnc ze szychty, pogracała (co za uwziyntość i srogŏ stanōwczość we kroczaniu ku prŏwdzie) we naszym hasioku (a miyszkōmy we swojij chałpie) i ... znodła dōwody zbrōdni.
Jezderyny! Co sie wtynczŏs dziŏło! Jużech myślŏł, iże jako sprawca dōmu, gowa familiji byda musiŏł zajmnōńć przinoleżny mi plac na sztrōłdeklu przi dźwiyrzach. Efektym tego rōmraju bōło to, iżech juzaś napocznōł kupować, sprŏwiać sie piwo lygalnie, ale ze narŏżaniym sie na niychciane efekty „audio” i „wideo”. Ale nŏjgorsze w tym wszyjskim jes to, iże jŏ babōw nigdy i blank do łostatka niy spokopia. Mōm mniymani, iże dziyń, w kierym chop spomiarkuje, zrozumi kobiyta, bydzie łostatnim dnioszkym naszyj cywilizacyji (eźli by to miŏł być tyn 2012 rok, ło kierym sztyjc rzōndzōm roztomajte planieciŏrze?).
Po jakiymu take łozwŏżani, takŏ refleksjŏ? Anō, na mōj łostatni gyburstak moja Elza sprawiōła mi szejść szykownistych zajdli do piwa i taki kōnsztmajsterski, stopierōński strzybny flaszynefner!!!

wtorek, 5 czerwca 2018

Kej styrcy...

Rōłz czasu powadziōł sie chop ze swojōm babōm i... poswŏł ci jōm do dioska, do dziobła. A dzioboł wziōn ci jōm i zakludziōł do piykła. Pożōł tyn chop bez baby kajsik wele miesiōnca i napoczło mu sie cknić bez tyj swojij baby. Zawołŏł na dziobła i rzykŏ zaufryjgowany:
– Łoddŏwej mi ta moja baba!
– Łoddōm ci jōm kej ino trzi razy łōna łozpoznŏsz. – łodpedziŏł diosek.
– Dobra, dŏwej!
Wiydzie go dzioboł do piykła, do srogachnego zolu. A tam ci mocka sagich babōw we raji ze dupami wypniyntymi do cuszałera. Tyn istny przeszŏl wele, łozpoznŏł swoja baba. Dzioboł wyszaltrowŏł światło, ruk-cuk nowŏ raja. A tyn istny juzaś łozpoznŏł swoja baba. Gynał tak samo bōło za trzeciōm razōm. Dzioboł uwōłniōł baba tego istnego, łodkludzŏ łōnych ku dźwiyrzōm i łopytuje tego chopa:
– Rzyknij mi chopie jak ci sie udało, a łobiycuja ci, co cie po śmiyrci do piykła niy wezna.
– To blank ajnfach – łodrzyko tyn istny. Deptōm wele raji sagich dupōw, mōj ciulik styrcy. Ino przi mojij babie łoklapnie.

czwartek, 24 maja 2018

Byk...

Zawiydziōnŏ, łoszydzōnŏ swojim życiym zeksualnym baba zwrŏcŏ sie ku swojimu chopowi:
– To bōł cheba ino dziesiōnty rōłz we tym miesiōncu jakeś mie przedupczōł, a jŏch słyszała ło byku, kery poradzi dupczyć 365 razy do roka. Rōłz na dziyń. Nō, i co ty na to rzykniesz?
Chop zaufryjgowany tym porōwnaniym łodpedziŏł ze rułōm:
– Ja, możno i kŏżdydziyń dupczy nale nojprzodzij trza dopedzieć eźli to bōło zawdy ze tōm samōm krōłwōm.